1. ۱بدانست کش مرگ نزدیک شدبروبر همی روز تاریک شد
2. ۲بران بودش اندیشه کاندر جهاننماند کسی از نژاد مهان
3. ۳که لشکر کشد جنگ را سوی رومنهد پی بران خاک آباد بوم
4. ۴چو مغز اندرین کار خودکامه کردهم‌انگه سطالیس را نامه کرد
5. ۵هرانکس کجا بد ز تخم کیانبفرمودشان تا ببندد میان
6. ۶همه روی را سوی درگه کنندز بدها گمانیش کوته کنند
7. ۷چو این نامه بردند نزد حکیمدل ارسطالیس شد به دو نیم
8. ۸هم‌اندر زمان پاسخ نامه کردز مژگان تو گفتی سر خامه کرد
9. ۹که آن نامهٔ شاه گیهان رسیدز بدکام دستش بباید کشید
10. ۱۰ازان بد که کردی میندیش نیزاز اندیشه درویش را بخش چیز
11. ۱۱بپرهیز و جان را به یزدان سپاربه گیتی جز از تخم نیکی مکار
12. ۱۲همه مرگ راییم تا زنده‌ایمبه بیچارگی در سرافگنده‌ایم
13. ۱۳نه هرکس که شد پادشاهی ببردبرفت و بزرگی کسی را سپرد
14. ۱۴بپرهیز و خون بزرگان مریزکه نفرین بود بر تو تا رستخیز
15. ۱۵و دیگر که چون اندر ایران سپاهنباشد همان شاه در پیش‌گاه
16. ۱۶ز ترک و ز هند و ز سقلاب و چینسپاه آید از هر سوی هم‌چنین
17. ۱۷به روم آید آنکس که ایران گرفتاگر کین بسیچد نباشد شگفت
18. ۱۸هرآنکس که هست از نژاد کیاننباید که از باد یابد زیان
19. ۱۹بزرگان و آزادگان را بخوانبه بخش و به سور و به رای و به خوان
20. ۲۰سزاوار هر مهتری کشوریبیارای و آغاز کن دفتری
21. ۲۱به نام بزرگان و آزادگانکزیشان جهان یافتی رایگان
22. ۲۲یکی را مده بر دگر دستگاهکسی را مخوان بر جهان نیز شاه
23. ۲۳سپر کن کیان را همه پیش بومچو خواهی که لشکر نیاید به روم
24. ۲۴سکندر چو پاسخ بران گونه یافتبه اندیشه و رای دیگر شتافت
25. ۲۵بزرگان و آزادگان را ز دهرکسی را کش از مردمی بود بهر
26. ۲۶بفرمود تا پیش او خواندندبه جای سزاوار بنشاندند
27. ۲۷یکی عهد بنوشت تا هر یکیفزونی نجوید ز دهر اندکی
28. ۲۸بران نامداران جوینده کامملوک طوایف نهادند نام
29. ۲۹همان شب سکندر به بابل رسیدمهان را به دیدار خود شاد دید
30. ۳۰یکی کودک آمد زنی را به شببدو ماند هرکس که دیدش عجب
31. ۳۱سرش چون سر شیر و بر پای سمچو مردم بر و کتف و چون گاو دم
32. ۳۲بمرد از شگفتی هم‌آنگه که زادسزد گر نباشد ازان زن نژاد
33. ۳۳ببردند هم در زمان نزد شاهبدو کرد شاه از شگفتی نگاه
34. ۳۴به فالش بد آمد هم‌انگاه گفتکه این بچه در خاک باید نهفت
35. ۳۵ز اخترشناسان بسی پیش خواندوزان کودک مرده چندی براند
36. ۳۶ستاره‌شمر زان غمی گشت سختبپوشید بر خسرو نیک‌بخت
37. ۳۷ز اخترشناسان بپرسید و گفتکه گر هیچ ماند سخن در نهفت
38. ۳۸هم‌اکنون ببرم سرانتان ز تننیابید جز کام شیران کفن
39. ۳۹ستاره‌شمر چون برآشفت شاهبدو گفت کای نامور پیشگاه
40. ۴۰تو بر اختر شیر زادی نخستبر موبدان و ردان شد درست
41. ۴۱سر کودک مرده بینی چو شیربگردد سر پادشاهیت زیر
42. ۴۲پرآشوب گردد زمین چندگاهچنین تا نشیند یکی پیشگاه
43. ۴۳ستاره‌شمر بیش ازین هرک بودهمی گفت و آن را نشانه نمود
44. ۴۴سکندر چو بشنید زان شد غمیبه رای و به مغزش درآمد کمی
45. ۴۵چنین گفت کز مرگ خود چاره نیستمرا دل پر اندیشه زین باره نیست
46. ۴۶مرا بیش ازین زندگانی نبودزمانه نکاهد نخواهد فزود