1. ۱جهاندار ضحاک از آن گفت‌گویبه جوش آمد و زود بنهاد روی
2. ۲چو شب گردش روز پرگار زدفروزنده را مهره در قار زد
3. ۳بفرمود تا برنهادند زینبر آن بادپایان باریک بین
4. ۴بیامد دمان با سپاهی گرانهمه نره دیوان جنگاوران
5. ۵ز بی‌راه مر کاخ را بام و درگرفت و به کین اندر آورد سر
6. ۶سپاه فریدون چو آگه شدندهمه سوی آن راه بی‌ره شدند
7. ۷ز اسپان جنگی فرو ریختنددر آن جای تنگی برآویختند
8. ۸همه بام و در مردم شهر بودکسی کش ز جنگاوری بهر بود
9. ۹همه در هوای فریدون بدندکه از درد ضحاک پرخون بدند
10. ۱۰ز دیوارها خشت وز بام سنگبه کوی اندرون تیغ و تیر و خدنگ
11. ۱۱ببارید چون ژاله ز ابر سیاهپئی را نبد بر زمین جایگاه
12. ۱۲به شهر اندرون هر که برنا بدندچه پیران که در جنگ دانا بدند
13. ۱۳سوی لشکر آفریدون شدندز نیرنگ ضحاک بیرون شدند
14. ۱۴خروشی برآمد ز آتشکدهکه بر تخت اگر شاه باشد دده
15. ۱۵همه پیر و برناش فرمان بریمیکایک ز گفتار او نگذریم
16. ۱۶نخواهیم بر گاه ضحاک رامر آن اژدهادوش ناپاک را
17. ۱۷سپاهی و شهری به کردار کوهسراسر به جنگ اندر آمد گروه
18. ۱۸از آن شهر روشن یکی تیره گردبرآمد که خورشید شد لاجورد
19. ۱۹پس آنگاه ضحاک شد چاره‌جویز لشکر سوی کاخ بنهاد روی
20. ۲۰به آهن سراسر بپوشید تنبدان تا نداند کسش ز انجمن
21. ۲۱به چنگ اندرون شست‌یازی کمندبرآمد بر بام کاخ بلند
22. ۲۲بدید آن سیه نرگس شهرنازپر از جادویی با فریدون به راز
23. ۲۳دو رخساره روز و دو زلفش چو شبگشاده به نفرین ضحاک لب
24. ۲۴به مغز اندرش آتش رشک خاستبه ایوان کمند اندر افگند راست
25. ۲۵نه از تخت یاد و نه جان ارجمندفرود آمد از بام کاخ بلند
26. ۲۶به دست اندرش آبگون دشنه بودبه خون پریچهرگان تشنه بود
27. ۲۷ز بالا چو پی بر زمین برنهادبیآمد فریدون به کردار باد
28. ۲۸بر آن گُرزهٔ گاوسر دست بردبزد بر سرش، ترگ بشکست خرد
29. ۲۹بیآمد سروش خجسته دمانمزن گفت کاو را نیامد زمان
30. ۳۰همیدون شکسته ببندش چو سنگببر تا دو کوه آیدت پیش تنگ
31. ۳۱به کوه اندرون به بود بند اونیاید برش خویش و پیوند او
32. ۳۲فریدون چو بشنید نآسود دیرکمندی بیاراست از چرم شیر
33. ۳۳به تندی ببستش دو دست و میانکه نگشاید آن بند پیل ژیان
34. ۳۴نشست از بر تخت زرین اوبیفگند ناخوب آیین او
35. ۳۵بفرمود کردن به در بر خروشکه هر کس که دارید بیدار هوش
36. ۳۶نباید که باشید با ساز جنگنه زین گونه جوید کسی نام و ننگ
37. ۳۷سپاهی نباید که با پیشه‌وربه یک روی جویند هر دو هنر
38. ۳۸یکی کارورز و یکی گُرزدارسزاوار هر کس پدید است کار
39. ۳۹چو این کار آن جوید آن کار اینپرآشوب گردد سراسر زمین
40. ۴۰به بند اندر است آن که ناپاک بودجهان را ز کردار او باک بود
41. ۴۱شما دیر مانید و خرم بویدبه رامش سوی ورزش خود شوید
42. ۴۲شنیدند یکسر سخنهای شاهاز آن مرد پرهیز با دستگاه
43. ۴۳وز آن پس همه نامداران شهرکسی کش بد از تاج وز گنج بهر
44. ۴۴برفتند با رامش و خواستههمه دل به فرمانش آراسته
45. ۴۵فریدون فرزانه بنواختشانبر اندازه بر پایگه ساختشان
46. ۴۶همی پندشان داد و کرد آفرینهمی یاد کرد از جهان‌آفرین
47. ۴۷همی گفت کاین جایگاه من استبه نیک اختر بومتان روشن است
48. ۴۸که یزدان پاک از میان گروهبرانگیخت ما را ز البرز کوه
49. ۴۹بدان تا جهان از بد اژدهابه فرمان گُرز من آید رها
50. ۵۰چو بخشایش آورد نیکی‌دهشبه نیکی بباید سپردن رهش
51. ۵۱منم کدخدای جهان سر به سرنشاید نشستن به یک جای بر
52. ۵۲وگر نه من ایدر همی بودمیبسی با شما روز پیمودمی
53. ۵۳مهان پیش او خاک دادند بوسز درگاه برخاست آوای کوس
54. ۵۴دمادم برون رفت لشکر ز شهروز آن شهر نایافته هیچ بهر
55. ۵۵ببردند ضحاک را بسته خواربه پشت هیونی برافگنده زار
56. ۵۶همی راند از این گونه تا شیرخوانجهان را چو این بشنوی پیر خوان
57. ۵۷بسا روزگارا که بر کوه و دشتگذشته‌ست و بسیار خواهد گذشت
58. ۵۸بر آن گونه ضحاک را بسته سختسوی شیرخوان برد بیداربخت
59. ۵۹همی راند او را به کوه اندرونهمی خواست کآرد سرش را نگون
60. ۶۰بیآمد هم آن گه خجسته سروشبه خوبی یکی راز گفتش به گوش
61. ۶۱که این بسته را تا دماوند کوهببر همچنان تازیان بی‌گروه
62. ۶۲مبر جز کسی را که نگزیردتبه هنگام سختی به بر گیردت
63. ۶۳بیآورد ضحاک را چون نوندبه کوه دماوند کردش به بند
64. ۶۴به کوه اندرون تنگ جایش گزیدنگه کرد غاری بنش ناپدید
65. ۶۵بیآورد مسمارهای گرانبه جایی که مغزش نبود اندران
66. ۶۶فرو بست دستش بر آن کوه بازبدان تا بماند به سختی دراز
67. ۶۷ببستش بر آن گونه آویختهوز او خون دل بر زمین ریخته
68. ۶۸از او نام ضحاک چون خاک شدجهان از بد او همه پاک شد
69. ۶۹گسسته شد از خویش و پیوند اوبمانده بدان گونه در بند او