1. ۱طلسمی که ضحاک سازیده بودسرش به آسمان بر فرازیده بود
2. ۲فریدون ز بالا فرود آوریدکه آن جز به نام جهاندار دید
3. ۳و زآن جادوان کاندر ایوان بدندهمه نامور نرّه دیوان بدند
4. ۴سرانشان به گُرز گران کرد پستنشست از بر گاه جادوپرست
5. ۵نهاد از بر تخت ضحاک پایکلاه کئی جست و بگرفت جای
6. ۶برون آورید از شبستان اویبتان سیه‌موی و خورشید‌روی
7. ۷بفرمود شستن سرانشان نخستروانشان از آن تیرگی‌ها بشست
8. ۸ره داور پاک بنمودشانز آلودگی پس بپالودشان
9. ۹که پروردهٔ بت‌پرستان بدندسرآسیمه بر سان مستان بدند
10. ۱۰پس آن دختران جهاندار جمبه نرگس گل سرخ را داده نم
11. ۱۱گشادند بر آفریدون سخنکه تو باش تا هست گیتی کهن
12. ۱۲چه اختر بد این از تو ای نیک‌بخت؟چه باری؟ ز شاخ کدامین درخت؟
13. ۱۳که ایدون به بالین شیر آمدیستمکاره مرد دلیر آمدی
14. ۱۴چه مایه جهان گشت بر ما به بدز کردار این جادوی بی‌خرد
15. ۱۵ندیدیم کس کاین چنین زهره داشتبدین پایگه از هنر بهره داشت
16. ۱۶کش اندیشهٔ گاه او آمدیو گرش آرزو جاه او آمدی
17. ۱۷چنین داد پاسخ فریدون که تختنماند به کس جاودانه نه بخت
18. ۱۸منم پور آن نیک‌بخت آبتینکه بگرفت ضحاک ز ایران زمین
19. ۱۹بکشتش به زاریّ و من کینه جوینهادم سوی تخت ضحاک روی
20. ۲۰همان گاو برمایه که‌م دایه بودز پیکر تنش همچو پیرایه بود
21. ۲۱ز خون چنان بی‌زبان چارپایچه آمد بر آن مرد ناپاک‌رای
22. ۲۲کمر بسته‌ام لاجرم جنگجویاز ایران به کین اندر آورده روی
23. ۲۳سرش را بدین گُرزهٔ گاو چهربکوبم‌، نه بخشایش آرم نه مهر
24. ۲۴چو بشنید از او این سخن ارنوازگشاده شدش بر دل پاک راز
25. ۲۵بدو گفت شاه آفریدون توییکه ویران کنی تنبل و جادویی
26. ۲۶کجا هوش ضحاک بر دست تستگشاد جهان بر کمربست تست
27. ۲۷ز تخم کیان ما دو پوشیده پاکشده رام با او ز بیم هلاک
28. ۲۸همی جفتمان خواند او جفت مارچگونه توان بودن ای شهریار
29. ۲۹فریدون چنین پاسخ آورد بازکه گر چرخ دادم دهد از فراز
30. ۳۰ببرّم پی اژدها را ز خاکبشویم جهان را ز ناپاک پاک
31. ۳۱بباید شما را کنون گفت راستکه آن بی‌بها اژدهافش کجاست
32. ۳۲بر او خوب‌رویان گشادند رازمگر کاژدها را سر آید به گاز
33. ۳۳بگفتند کاو سوی هندوستانبشد تا کند بند جادوستان
34. ۳۴ببرّد سر بی‌گناهان هزارهراسان شده‌ست از بد روزگار
35. ۳۵کجا گفته بودش یکی پیشبینکه پردختگی گردد از تو زمین
36. ۳۶که آید که گیرد سر تخت توچگونه فرو پژمرد بخت تو
37. ۳۷دلش زآن زده فال پر آتش استهمه زندگانی بر او ناخوش است
38. ۳۸همی خون دام و دد و مرد و زنبریزد کند در یکی آبدن
39. ۳۹مگر کاو سر و تن بشوید به خونشود فال اخترشناسان نگون
40. ۴۰همان نیز از آن مارها بر دو کفتبه رنج دراز است مانده شگفت
41. ۴۱از این کشور آید به دیگر شودز رنج دو مار سیه نغنود
42. ۴۲بیامد کنون گاه بازآمدنشکه جایی نباید فراوان بدنش
43. ۴۳گشاد آن نگار جگر خسته رازنهاده بدو گوش گردن‌فراز