1. ۱چو از روزگارش چهل سال ماندنگر تا به سر برش یزدان چه راند
2. ۲در ایوان شاهی شبی دیر یازبه خواب اندرون بود با ارنواز
3. ۳چنان دید کز کاخ شاهنشهانسه جنگی پدید آمدی ناگهان
4. ۴دو مهتر یکی کهتر اندر میانبه بالای سرو و به فرّ کیان
5. ۵کمر بستن و رفتن شاهواربه چنگ اندرون گُرزهٔ گاوسار
6. ۶دمان پیش ضحاک رفتی به جنگنهادی به گردن برش پالهنگ
7. ۷همی تاختی تا دماوند کوهکشان و دوان از پس اندر گروه
8. ۸بپیچید ضحاک بیدادگربدرّیدش از هول گفتی جگر
9. ۹یکی بانگ بر زد به خواب اندرونکه لرزان شد آن خانهٔ صدستون
10. ۱۰بجَستند خورشیدرویان ز جایاز آن غلغل نامور کدخدای
11. ۱۱چنین گفت ضحاک را ارنوازکه شاها چه بودت نگویی به راز
12. ۱۲که خفته به آرام در خان خویشبر این سان بترسیدی از جان خویش
13. ۱۳زمین هفت کشور به فرمان تو استدد و دام و مردم به پیمان تو است
14. ۱۴به خورشیدرویان جهاندار گفتکه چونین شگفتی بشاید نهفت
15. ۱۵که گر از من این داستان بشنویدشودتان دل از جان من ناامید
16. ۱۶به شاه گرانمایه گفت ارنوازکه بر ما بباید گشادنت راز
17. ۱۷توانیم کردن مگر چاره‌ایکه بی‌چاره‌ای نیست پتیاره‌ای
18. ۱۸سپهبد گشاد آن نهان از نهفتهمه خواب یک یک بدیشان بگفت
19. ۱۹چنین گفت با نامور ماهرویکه مگذار این را ره چاره جوی
20. ۲۰نگین زمانه سر تخت تو استجهان روشن از نامور بخت تو است
21. ۲۱تو داری جهان زیر انگشتریدد و مردم و مرغ و دیو و پری
22. ۲۲ز هر کشوری گِرد کن مهتراناز اخترشناسان و افسونگران
23. ۲۳سخن سربه‌سر موبدان را بگویپژوهش کن و راستی بازجوی
24. ۲۴نگه کن که هوش تو بر دست کیستز مردم شمار ار ز دیو و پریست
25. ۲۵چو دانسته شد چاره ساز آن زمانبه خیره مترس از بد بدگمان
26. ۲۶شه پر منش را خوش آمد سخنکه آن سرو سیمین برافگند بن
27. ۲۷جهان از شب تیره چون پرّ زاغهمانگه سر از کوه بر زد چراغ
28. ۲۸تو گفتی که بر گنبد لاژوردبگسترد خورشید یاقوت زرد
29. ۲۹سپهبد به هر جا که بد موبدیسخن دان و بیداردل بخردی
30. ۳۰ز کشور به نزدیک خویش آوریدبگفت آن جگرخسته خوابی که دید
31. ۳۱نهانی سخن کردشان آشکارز نیک و بد و گردش روزگار
32. ۳۲که بر من زمانه کی آید بسرکه را باشد این تاج و تخت و کمر
33. ۳۳گر این راز با من بباید گشادو گر سر به خواری بباید نهاد
34. ۳۴لب موبدان خشک و رخساره ترزبان پر ز گفتار با یکدگر
35. ۳۵که گر بودنی باز گوییم راستبه جانست پیکار و جان بی‌بهاست
36. ۳۶و گر نشنود بودنی‌ها درستبباید هم اکنون ز جان دست شست
37. ۳۷سه روز اندر این کار شد روزگارسخن کس نیارست کرد آشکار
38. ۳۸به روز چهارم برآشفت شاهبر آن موبدان نماینده راه
39. ۳۹که گر زنده‌تان دار باید بسودو گر بودنی‌ها بباید نمود
40. ۴۰همه موبدان سرفگنده نگونپر از هول دل، دیدگان پر ز خون
41. ۴۱از آن نامداران بسیار هوشیکی بود بینادل و تیزگوش
42. ۴۲خردمند و بیدار و زیرک به نامکز آن موبدان او زدی پیش گام
43. ۴۳دلش تنگ‌تر گشت و ناباک شدگشاده زبان پیش ضحاک شد
44. ۴۴بدو گفت پردخته کن سر ز بادکه جز مرگ را کس ز مادر نزاد
45. ۴۵جهاندار پیش از تو بسیار بودکه تخت مهی را سزاوار بود
46. ۴۶فراوان غم و شادمانی شمردبرفت و جهان دیگری را سپرد
47. ۴۷اگر بارهٔ آهنینی به پایسپهرت بساید نمانی به جای
48. ۴۸کسی را بود زین سپس تخت توبه خاک اندر آرد سر و بخت تو
49. ۴۹کجا نام او آفریدون بودزمین را سپهری همایون بود
50. ۵۰هنوز آن سپهبد ز مادر نزادنیامد گه پرسش و سرد باد
51. ۵۱چو او زاید از مادر پرهنربه سان درختی شود بارور
52. ۵۲به مردی رسد بر کشد سر به ماهکمر جوید و تاج و تخت و کلاه
53. ۵۳به بالا شود چون یکی سرو بُرزبه گردن برآرد ز پولاد گُرز
54. ۵۴زند بر سرت گُرزهٔ گاوساربگیردت زار و ببنددت خوار
55. ۵۵بدو گفت ضحاک ناپاک دینچرا بنددم از منش چیست کین
56. ۵۶دلاور بدو گفت گر بخردیکسی بی‌بهانه نسازد بدی
57. ۵۷برآید به دست تو هوش پدرشاز آن درد گردد پر از کینه سرش
58. ۵۸یکی گاو برمایه خواهد بدنجهانجوی را دایه خواهد بدن
59. ۵۹تبه گردد آن هم به دست تو بربدین کین کِشد گُرزهٔ گاوسر
60. ۶۰چو بشنید ضحاک بگشاد گوشز تخت اندر افتاد و زو رفت هوش
61. ۶۱گرانمایه از پیش تخت بلندبتابید روی از نهیب گزند
62. ۶۲چو آمد دل نامور باز جایبه تخت کیان اندر آورد پای
63. ۶۳نشان فریدون به گرد جهانهمی باز جست آشکار و نهان
64. ۶۴نه آرام بودش نه خواب و نه خوردشده روز روشن بر او لاژورد