1. ۱کُنون اِی خِرَدمَند وَصفِ خِرَدبِدین جایگَه گفتن اَندر خُورَد
2. ۲کُنون تا چه داری بیار از خِرَدکه گوشِ نیُوشَنده زو بَر خُورَد
3. ۳خِرَد بِهتر از هَر چه ایزَد بِدادستایش خِرَد را بِه از راهِ داد
4. ۴خِرَد رَهنمای وُ خِرَد دِلگشایخِرَد دَست گیرد به هَر دو سَرای
5. ۵از او شادمانی وزویَت غَمی استوزویَت فُزونی وزویَت کَمی است
6. ۶خِرَد تیره وُ مَرد روشن رَواننَباشَد هَمی شادمان یِک زَمان
7. ۷چه گُفت آن خِرَدمَند مَردِ خِرَدکه دانا زِ گفتار او بَر خُورَد
8. ۸کسی کو خِرَد را نَدارَد زِ پیشدِلش گَردَد از کَردهٔ خویش ریش
9. ۹هُشیوار دیوانه خوانَد وُراهمان خویش بیگانه دانَد وُرا
10. ۱۰از اویی به هَر دو سَرای اَرجمَندگسسته خِرَد پای دارَد به بَند
11. ۱۱خِرَد چَشمِ جان اَست چون بِنگریتو بی‌چَشمْ شادان جَهان نَسپَری
12. ۱۲نخُست‌آفرینش خِرَد را شِناسنگهبانِ جان است و آنِ سه پاس
13. ۱۳سه پاسِ تو چَشم اَست و گوش وُ زَبانکَز این سه رَسَد نیک و بَد بی‌گَمان
14. ۱۴خِرَد را وُ جان را که یارَد سُتودوَ گَر مَن سِتایم که یارَد شُنود
15. ۱۵حَکیما چو کَس نیست گُفتن چه سوداز این پَس بگو کآفرینش چه بود
16. ۱۶تویی کردهٔ کِردگارِ جهانببینی هَمی آشکار وُ نَهان
17. ۱۷به گفتارِ دانندگان راه جُویبه گیتی بِپوی وُ به هَر کَس بِگوی
18. ۱۸زِ هَر دانشی چون سخن بِشنَویاز آموختن یِک زَمان نَغنَوی
19. ۱۹چو دیدار یابی به شاخِ سَخُنبدانی که دانش نیاید به بُن