1. ۱یکی روز شاه جهان سوی کوهگذر کرد با چند کس هم‌گروه
2. ۲پدید آمد از دور چیزی درازسیه رنگ و تیره تن و تیز تاز
3. ۳دو چشم از بر سر چو دو چشمه خونز دود دهانش جهان تیره‌گون
4. ۴نگه کرد هوشنگ باهوش و سنگگرفتش یکی سنگ و شد تیز چنگ
5. ۵به زور کیانی رهانید دستجهان‌سوز مار از جهان‌جوی جست
6. ۶بر آمد به سنگ گران سنگ خردهمان و همین سنگ بشکست گرد
7. ۷فروغی پدید آمد از هر دو سنگدل سنگ گشت از فروغ آذرنگ
8. ۸نشد مار کشته ولیکن ز رازاز این طبع سنگ آتش آمد فراز
9. ۹جهاندار پیش جهان آفریننیایش همی کرد و خواند آفرین
10. ۱۰که او را فروغی چنین هدیه دادهمین آتش آنگاه قبله نهاد
11. ۱۱بگفتا فروغی است این ایزدیپرستید باید اگر بخردی
12. ۱۲شب آمد بر افروخت آتش چو کوههمان شاه در گرد او با گروه
13. ۱۳یکی جشن کرد آن شب و باده خْوَردسده نام آن جشن فرخنده کرد
14. ۱۴ز هوشنگ ماند این سده یادگاربسی باد چون او دگر شهریار
15. ۱۵کز آباد کردن جهان شاد کردجهانی به نیکی از او یاد کرد