1. ۱خجسته سیامک یکی پور داشتکه نزد نیا جاه دستور داشت
2. ۲گرانمایه را نام هوشنگ بودتو گفتی همه هوش و فرهنگ بود
3. ۳به نزد نیا یادگار پدرنیا پروریده مر او را به بر
4. ۴نیایش به جای پسر داشتیجز او بر کسی چشم نگماشتی
5. ۵چو بنهاد دل کینه و جنگ رابخواند آن گرانمایه هوشنگ را
6. ۶همه گفتنی‌ها بدو بازگفتهمه رازها بر گشاد از نهفت
7. ۷که من لشکری کرد خواهم همیخروشی برآورد خواهم همی
8. ۸تو را بود باید همی پیشروکه من رفتنی‌ام تو سالار نو
9. ۹پری و پلنگ انجمن کرد و شیرز درّندگان گرگ و ببر دلیر
10. ۱۰سپاهی دد و دام و مرغ و پریسپهدار پرکین و کنداوری
11. ۱۱پس پشت لشکر کیومرث شاهنبیره به پیش اندرون با سپاه
12. ۱۲بیامد سیه دیو با ترس و باکهمی بآسمان بر پراگند خاک
13. ۱۳ز هرّای درّندگان چنگ دیوشده سست از خشم کیهان خدیو
14. ۱۴به هم برشکستند هر دو گروهشدند از دد و دام دیوان ستوه
15. ۱۵بیازید هوشنگ چون شیر چنگجهان کرد بر دیو نستوه تنگ
16. ۱۶کشیدش سراپای یک‌سر دوالسپهبد برید آن سر بی‌همال
17. ۱۷به پای اندر افگند و بسپرد خواردریده بر او چرم و برگشته کار
18. ۱۸چو آمد مر آن کینه را خواستارسرآمد کیومرث را روزگار
19. ۱۹برفت و جهان مردری ماند ازوینگر تا که را نزد او آبروی
20. ۲۰جهان فریبنده را گرد کردره سود بنمود و خود مایه خْوَرد
21. ۲۱جهان سر به سر چو فسانست و بسنماند بد و نیک بر هیچ‌کس