1. ۱ای ارسطوشان که هستی از بس استعدادِ ذاتاهل دانش جمله را سلطان و سلطان را وزیر
2. ۲آن بلند اقبال دستوری که در معنی خطاستبا وجودت در جهان گفتن عطارد را دبیر
3. ۳آن گرامی مایه دانش گستری کز عرض علمنیست جر طفل دبستان تو افلاطون پیر
4. ۴هم ترا رتبت فزون از خلق و هم دانش فزونآسمانی در بزرگی آفتابی در ضمیر
5. ۵مطلع نور سیادت آن جمال نورتابمشرق خورشید دانش آن دل دانش‌پذیر
6. ۶گر به قدر رتبة خود برفروزی بارگاهعاجز آید دور دامن افتابش را مسیر
7. ۷گر تو نوع منحصر در فرد باشی دور نیستدر میان اهل عالم بی‌نظیری بی‌نظیر
8. ۸گر نباشد شعلة رای تو یک شب بر سپهراز تنور صبح قرص خور برون آید فطیر
9. ۹دست‌ها از دامن کوته ولی فیض تو عامهمچو خورشیدی که تابی بر صغیر و بر کبیر
10. ۱۰با بد و نیک جهانت لازم آمد التفاتدشمنان را لاعلاجی دوستان را ناگزیر
11. ۱۱بر تو عالم چون ننازد؟ آفتابی آفتابوز تو گلبن چون نبالد؟ ابری و ابر مطیر
12. ۱۲بگسلد پیوندِ پس‌فردا ز فردا خواهشتوز نهیب دور باشت بگذرد دی از پریر
13. ۱۳در بلندی همّت تو چون به دست شه کماندر رسایی قدرت تو چون ز شست شاه تیر
14. ۱۴آفتاب سلطنت را هم سپهری هم ضیااسمان معدلت را هم مداری هم مدیر
15. ۱۵غنچه از بهرت نماید رنگ گل در شیشه صافبرگ گل بهر تو بیزد بوی گل را از حریر
16. ۱۶در مراد خلق دادن چرخ را اندیشه‌هاستتا نمی‌گردد ز تدبیر صوابت مستشیر
17. ۱۷حلّ و عقد کاینات امروز در دست تو کردآنکه کرد این عقده را تفویض بر چرخ اثیر
18. ۱۸گر تمیز نیک و بد لازم کنی بر طبع خویشتیرگی از روی مه چون مو برآری از خمیر
19. ۱۹همچو آبِ ناشتا کین تو بر دل ناگواردر تن طفل خرد مهرت گوارا همچو شیر
20. ۲۰شاهی نوشیروان دستوری بوذرجمهرهست در عهد تو و شه‌بازی شاه و وزیر
21. ۲۱هر که باشد حسرت عهد سکندر دیدنشبا وزیری چون ارسطو بی‌همال بی‌نظیر
22. ۲۲ها ارسطو، ها سکندر، چشم بگشا گو ببیناین به دانش ملک‌دار و آن به دولت ملک‌گیر
23. ۲۳پیر شد در بندگی‌های تو اخلاصم بلیکار دیگر می‌کند در بندگی اخلاص پیر
24. ۲۴تا سکندر را بود نام و ارسطو را نشانهم تو باشی در وزارت هم بود شه بر سریر