1. ۱ای آنکه هر دم از نگه دلنواز خویشجان دگر به قالب حسرت روان کنی
2. ۲بر لب چو نوبهار تبسّم کنی سبیلرخسار آز را چو رخ گلستان کنی
3. ۳جوهرنما کند چو غضب تیغ ابروتگلزار رنگ چهرة گل را خزان کنی
4. ۴با دشمنان درآیی چون بوی گل به خاروز دوستان چو باد صبا سر گران کنی
5. ۵من خود نگویم اینکه در اطوار دوستیبا غیر چون نشینی و با من چه‌سان کنی؟
6. ۶لیکن دو بیت بر تو ز نظم یگانه‌ایخوانم بآن امید که شاید روان کنی
7. ۷دارم وصیّتی به تو ای دشمن دلمخواهم غلط کنی تو و گوشی به آن کنی
8. ۸مفروش دوست بر سر بازار دشمنانترسم درین معامله آخر زیان کنی