1. ۱به خانه‌ای که تو کردی دمی درو مسکننرفت تا ابدش آفتاب از روزن
2. ۲ز رشک آینه سوزم از آنکه می‌دانمکه عکس روی تو گاهی در آن کند مسکن
3. ۳ز شمع روی تو هر خانه‌ای که نور گرفتدوید پرتو خور همچو دود از روزن
4. ۴برای طینت حس تو دست صنع بسیببیخت ریزة خورشید را به پرویزن
5. ۵چو هر کجا که کمندیست از بلا و ستمز نارسائی بختم مراست در گردن
6. ۶کمند زلف تو کو دام محنت است و بلاندانم از چه سبب نیست هم به گردن من
7. ۷مراست غمکدة سینه دایما تاریکاگر چه دارد از امدادِ چاک صد روزن
8. ۸ز ضعف قوّت رحلت نمانده ورنه مرانفس برون شده بودی هزار بار از تن
9. ۹امید جغد چنانم نشسته در پس مرگکه هست گویی میراث‌ خوار کلبة من
10. ۱۰فلک ز کینه گذشت و زمانه مهر گزیدتو همچنان به جفا ایستاده عهد شکن
11. ۱۱مرا چو گردش چشم تو حال گردانستچرا کنم گله از گردش سپهر کهن
12. ۱۲ملامتم ز غم از حد گذشت و می‌ترسمکه تیره گرددم آیینة دل روشن
13. ۱۳نه همدمی، نه رفیقی که از لطافت مهرتواند از دل زارم زدود گرد محن
14. ۱۴زآشنایی بیگانگان ملول شدمخوشا فراغت بیگانگیّ و کنج حزن
15. ۱۵بر آن سرم که نشیمن کنم به بزم کسیکه وارهم به پناهش زدهر جادو فن
16. ۱۶به بزمگاه ولی‌نعمتی که در کنفشز شرّ حادثه آسوده‌اند صد چون من
17. ۱۷رفیع ملّت و دین آفتاب شرع مبینبلندرتبه پناه زمان و صدر زمین
18. ۱۸اگر نسب گویی متصل به خیر رسلاگر حسب پرسی متصف به خلق حسن
19. ۱۹زهی به حسن شیم فایق از همه اقرانچنان که شاخ گل از نورسیدگان چمن
20. ۲۰به بزم قدس چراغ ضمیر پاک تراکزوست تیره شب فضل و مردمی روشن
21. ۲۱جهان ز پنبة مه می‌کند فتیله مدامفلک ز شیرة خورشید می‌دهد روغن
22. ۲۲ز کلک مشک سواد تو هر رقم باشدشبی ز نور معانی به روز آبستن
23. ۲۳طلوع پرتو مهر تو هر کجا باشدبه آفتاب رسد جلوة سها کردن
24. ۲۴اگر به نور ضمیر تو ره رود گردونبه کجروی نشود شهرة زمین و زمن
25. ۲۵اگر ز تیزی طبعت سخن کنم شایدکه ذوالفقار نماید مرا زبان به دهن
26. ۲۶چنان ز نور ضمیر تو دیده درگیردکه رشته خطّ نظر شد به دیدة سوزن
27. ۲۷تو در عراقی و مردم نموده چشم سفیدبه خاک تیرة لاهور و آب شور دکن
28. ۲۸ز بیم عدل سیاستگر تو ممکن نیستنسیم را گُلِ بویی ز گلستان چیدن
29. ۲۹ز لطف طبع تو اشیا چنان لطیف شدندکه همچو عکس توان غوطه خورد در آهن
30. ۳۰چنان به عهد تو برخاست رسم شکوه ز دهرکه عندلیب فراموش کرده نالیدن
31. ۳۱به غیر من ز تو محروم در جهان کس نیستولی ز پستی طالع ز تیره‌بختی من
32. ۳۲اگر به سایه نیفتد ز منع شخص فروغز آفتاب شکایت نمی‌توان کردن
33. ۳۳هزار بار شنیدم که گفته‌ای فیّاضکه هست شمع هنر در زمنه زو روشن
34. ۳۴چرا چنین شده خلوت‌نشین بزم خمول؟چرا چنین شده عزلت گزین کنج محن؟
35. ۳۵نه یوسفست و ندارد خلاصی از زندان؟نه بیژنست و فرو رفته در چه بیژن؟
36. ۳۶چرا به سایة ما درنمی خزد که شودچو آفتاب فلک شمع طالعش روشن
37. ۳۷خدایگانا، این لطف را جوابی هستولی خدا دهدم جرأت بیان کردن
38. ۳۸هزار بار به دل نقش بسته‌ام که کنمدر آن محیط رجال هنروری مأمن
39. ۳۹ولی چه چاره دکنم ره نمی‌توانم رفتکه دست حادثه پایم شکسته در دامن
40. ۴۰به درگهت نرسم زانکه بی‌تهیّة زادنمی‌نماید احرام کعبه مستحسن
41. ۴۱ز دور درد دلی می‌کنم که در همه وقتز قرب و بعد بود آفتاب نورافکن
42. ۴۲سخن طراز چه غم گر نباشدت نزدیک؟که گوش لطف تو از دور می‌رسد به سخن
43. ۴۳توان شناختن احوال از قرینة حالکه هست پیش ضمیر تو نیک و بد روشن
44. ۴۴ادا چه‌گونه کنم خود که گشته است از شرمزبان ناطقه در مدّعای خود الکن
45. ۴۵لسان قالم اگر بسته شد چه غم دارمزبان حال نخواهد مؤونت گفتن
46. ۴۶ز شرح حال پریشانی دلم با توفتاد سلسلة نظم را شکن به شکن
47. ۴۷ز گفتگو نگشاید گره ولی شایدهزار نکته به یک خامشی ادا کردن
48. ۴۸ز پاک گوهری از دست چرخ خاتم شکلبه خون دیده زدم غوطه چون عقیق یمن
49. ۴۹به خار خشک قناعت کنم درین گلزاربه برگ کاه تسلّی شوم از این خرمن
50. ۵۰به مال وقت مرا کرده آسمان محتاجکنون که ملک هنر جمله وقف گشته به من
51. ۵۱فلک کنون به تو افکنده است کار مراگرت ز دست برآید به دیگری مفکن
52. ۵۲مخوان به جانب خویشم اگر چه زین طلبمرسیده تا به درت پا، گذشته سر ز پرن
53. ۵۳گرفتم اینکه منم لؤلؤ از توجّه توکسی برای چه لؤلؤ طلب کندن به عدن؟
54. ۵۴شرر اگر چه شب تیره پرتوی داردخجل بود به بر آفتاب نورافکن
55. ۵۵چو از حوادث دوران پناه داد مرابه آستانة معصومه حضرت ذوالمن
56. ۵۶روا مدار کزین روضه دور مانم دورکه از غبار درش گشته دیده‌ام روشن
57. ۵۷چه آستانه بهشتی که بیند از رضوانچنان غبار در او بگیردش دامن
58. ۵۸که با هزار فسون و فسانه نتواندبه نیم ذرّه دل از خاک روبیش کندن
59. ۵۹ز پوست نافه برون آید و دهد انصافکنند نسبت خاکش اگر به مشک ختن
60. ۶۰سرشت آدم ازین خاک اگر شدی، ابلیسنهادی از سر رغبت به سجده‌اش گردن
61. ۶۱مثال روضة او ناشنیده پیر خردبه شکل مدرسة او ندیده چرخ کهن
62. ۶۲بعینه حجراتش صوامع ملکوتدر آن به صورت انسان مَلّک گرفته وطن
63. ۶۳ز شرم چشمة حیوان فرو رود به زمینز حوض مدرسه پیشش اگر کنند سخن
64. ۶۴چه حاجت است که لب تر کند ازو تشنههمین بس است که نام وی آیدش به دهن
65. ۶۵ز جرم ماه کند محو تیرگی آساندر آن تواند اگر همچو عکس غوطه زدن
66. ۶۶به نوربخشی گردد چو آفتاب مثلبه فرض بخت من اینجا بشوید ار سر و تن
67. ۶۷فکنده کاهکشان عکس اندران گوییز بسکه ریگ ته جو بود فروغ‌افکن
68. ۶۸به سنگریزة آن جوهری برد گر پیبرای لؤلؤ دیگر نمی‌رود به عدن
69. ۶۹بدین امید که آسودة درش گرددسپهر پیر همی آرزو کند مردن
70. ۷۰ز فیض‌بخشی خاکش چه شهر قم چه بهشتز عطر او چه زمین فرج چه دشت ختن
71. ۷۱بسان آنکه بروبد کسی ز خانه غباردر آستانة آن فیض می‌توان رُفتن
72. ۷۲از آن همیشه دهد نور آفتاب که کردز شمع بارگه او چراغ خود روشن
73. ۷۳نهال شمع که دارد گل تجلّی باربود بعینه چون نخل وادی ایمن
74. ۷۴در آستانة او کز وفور مایة فیضبه چشم مردم دانا خوش است چون گلشن
75. ۷۵گشوده مصحف خوانا ز هر طرف بینیچنانکه دفتر گل وا شود به روی چمن
76. ۷۶در آن میانه به الحان جانفزا حفّاظچو بلبلان چمن نغمه‌سنج و دستان‌زن
77. ۷۷به دور قبّه قنادیل مغفرت بینیبه فرق زوّار از عکس نور سایه‌فکن
78. ۷۸ز خطّ وهمی ترکیب‌بند شکل بروجقیاس رشتة قندیل‌ها توان کردن
79. ۷۹غبار فرش درش آبروی مهر منیرخط کتابة او سرنوشت چرخ کهن
80. ۸۰همیشه تا بود این آستانه مشرق نورهمیشه تا بود این خاک فیض را معدن
81. ۸۱تو با صدارت کل باشیش نسق‌فرمابه حسن سعی تو بادا رواج این مأمن
82. ۸۲تو همچو شاخ گل آیین‌فزای این گلزارچو عندلیب من آوازه‌سنج این گلشن