1. ۱محیط عشق که ما مرکزیم و غم پرگاردرین میانه ز عالم گرفته‌ایم کنار
2. ۲جنون عشق برآراست خوش به سامانمکجاست عقل که گل چیند اندرین گلزار
3. ۳فتاده خوش به سر هم متاع رسواییخرد کجاست که سودا کند درین بازار
4. ۴به داغ عشق برآرای پای تا سر خویشکه زیب سکه کند نقد را تمام عیار
5. ۵فریب عشوه دنیا مخور که آینه رابه‌رنگ سبز کند جلوه در نظر زنگار
6. ۶به زهد غره بود زاهد و نمی‌داندکه تار سبحه به تدریج می‌شود زنار
7. ۷به تن لباس درم ز آرزوی عریانیکه بند پاست درین راه بر سرم دستار
8. ۸چگونه راز بپوشم که همچو غنچه گلنقاب خود به خود افتد مرا ز چهره کار
9. ۹چنان حکایت من تشنه شنیدن‌هاستکه باز می‌شود از شوق خود به خود طومار
10. ۱۰عجب ولایت امنی است ملک رسواییکه هیچ‌گونه کسی با کسی ندارد کار
11. ۱۱تو حاضری و به روی تو دیده نگشایمکه بی‌رخ تو فراموش کرده‌ام دیدار
12. ۱۲دگر به منع من ای عقل دردسر کم کشکه من مجادله با خویش کرده‌ام بسیار
13. ۱۳کنون که ذوق جنون ریشه کرد در دل مندگر نمی‌شود این نخل کنده از بن و بار
14. ۱۴کنون که دامن من پر ز سنگ طفلانستخرد به راهم از آیینه می‌کشد دیوار
15. ۱۵کنون که کرده مجردترم ز نور نظرفلک کشیده به گردم ز آبگینه حصار
16. ۱۶دگر چه دفع ملامت کند نهفتن عشقمرا کنون که برافتاده پرده از رخ کار
17. ۱۷چه پردگی کندم تار عنکبوت آخرخرد چه هرزه به من می‌تند عناکب‌وار
18. ۱۸مرا کنون که نمودند راه عالم غیبدرین ستمکده دیگر نه ممکن است قرار
19. ۱۹چه‌سان نگاه تواند به دیده کرد درنگ!دمی که پرده برافتد ز پیش چهره یار
20. ۲۰چو عشق جای کند در طبیعتی هرگزبه حیله‌ها نتوان کرد منعش از اظهار
21. ۲۱چراغ تا که نیفروختند در فانوسز خلق چهره تواند نهفت در شب تار
22. ۲۲ظهور عشق به اظهار نیست حاجتمندکه ظاهر است وجود مؤثر از آثار
23. ۲۳به عهد عشق مجویید اثر ز هستی منکه آفتاب درآید به سایه دیوار
24. ۲۴بهار شد چمنم از نسیم گلشن عشقچو گل شکفته‌ام اکنون درین خجسته بهار
25. ۲۵کنون که هم گل و هم بلبلم درین گلشنکنم به وصف بهار خود این غزل تکرار