1. ۱طلسم رنگ چمن را بهار بسته چنانکه رنگ بیم ندارد برو شکست خزان
2. ۲مرور باد صبا بر بساط سبزه دشتز موج مخمل خارا درست داده نشان
3. ۳کنون که یوسف گل شد عزیز مصر چمنزمانه همچو زلیخا دوباره گشت جوان
4. ۴به گلشن از دید بیضای برگ غنچه گلهزار معجزه دارد در آستین پنهان
5. ۵لباس غرق به خون کرده شاخ گل بر چوبمگر ز خون سیاووش می‌کشد تاوان
6. ۶لطیف طبع ز گلشن نمی‌شود ممنوعهزار سلسله دارد اگر چو آب روان
7. ۷رطوبتی است هوا را که بی‌مؤونت ابربه پهن دشت فضا منعقد شود باران
8. ۸ز فیض آب و هوای چمن عجب نبودبسان غنچه اگر دلنشین شود پیکان
9. ۹ز بس لطافت و نازک مزاجی از نم ابرهوا سرشته در اجزای شاهد بستان
10. ۱۰ز بار شبنم بر برگ گل اثر ماندچنان که بر لب خوبان نشانه دندان
11. ۱۱به احتیاط رود در چمن صبا که مبادشود ز موج تحرک شکسته شاخ نوان
12. ۱۲دل از شکستن شاخ است باغبان را جمعکه مومیایی ابر بهار گشته ضمان
13. ۱۳ز بس لطیف شد اجزای باغ نزدیک استکه همچو بوی گل از دیده‌ها شود پنهان
14. ۱۴به مردگان بنات نبات در ته خاکدمد به معجزه دم مسیح نامیه جان
15. ۱۵ز میوه نیست عجب از وفور استعدادکه چون شکوفه شود بیشتر ز برگ عیان
16. ۱۶ز بس رطوبت اشیا عجب نباشد اگرز موج باد صبا تیر خم شود چو کمان
17. ۱۷ورق ز بس که رطوبت‌پذیر شد ز هوارقم به صفحه چو نقشی بود بر آب روان
18. ۱۸عجب نباشد در باغ چون طلای مذابز بس تری هوا شعله‌گر کند سیلان
19. ۱۹میان آتش و آب این زمان که یکرنگی استز شعله کی پر پروانه را رسد نقصان؟
20. ۲۰درین بهار اگر بودی آتش نمروددرو نه معجزه بودی دمیدن ریحان
21. ۲۱ز تازگی و تری در میانه آتشنهال دود بود همچو سرو در بستان
22. ۲۲ز بس گل از سر هر خار بردمد چه عجبگل سرشکم اگر بر دمیده از مژگان
23. ۲۳ز بی‌رفیقی کس را چه غم که سایه شخصز روح بخشی باد صبا پذیرد جان
24. ۲۴ز نم بر آینه زآنسان دمیده سبزه رنگکه شخص عکس تواند درو شدن پنهان
25. ۲۵سحر ز آتش چقماق برق درنگرفتز بس به سوخته ابر داد نم باران
26. ۲۶مگر چو نوح به کشتی کنیم سیر چمنکه موج شبنم در باغ می‌کند طوفان
27. ۲۷به زور جذبه نسیم گل آیدش به مشاماگر بود قفس عندلیب از سندان
28. ۲۸نشاط خنده گل رخت غصه داد به بادفکنده شبنم اوراق غم به آب روان
29. ۲۹ز ذوق زود شکفتن گل نشاط‌انگیزبه پای طفره کند طی غنچگی آسان
30. ۳۰ز بارنم به زمین سود سینه ناقه ابرو یا زمین ز نمو شد به ابر دست و عنان
31. ۳۱به غنچه درنگرم خون دل خورم که چراسری به جیب فرو برده با چنین سامان
32. ۳۲طریق درد نهفتن ز غنچه دارم یادکه هست با دل صد پاره دایما خندان
33. ۳۳نسیم گل خبر از نشئه جنون داردرفیق گو به گلم بر زند در زندان
34. ۳۴به گوش‌های چمن از ترانه مستیبه بلبلان نگذارند ناله را مستان
35. ۳۵چنان هوای چمن در نهاد بلبل مستسرشته رغبت پرواز در فضای جهان
36. ۳۶که گر کنند پر عندلیب را پریتربدون منت زور کمان شود پران
37. ۳۷کسی که ناله بلبل شنیده می‌داندکه جیب گل ز چه رو پاره گشته تا دامان
38. ۳۸اسیر کنج قفس باد بلبلی که کنددرین بهار به جز مدح شاه ورد زبان
39. ۳۹شهی که عرصه جاهش اگر بپیمایندبه عرض او نرسد ریسمان طول زمان
40. ۴۰شهی که خیمه قدرش اگر به پای کنندبه قدر پرده‌سراییست پهن دشت مکان
41. ۴۱شهی که بختش اگر سایه گسترد گرددبه زیر سایه یک پایه شش جهت پنهان
42. ۴۲امام مشرق و مغرب که آفتاب بلندبود به پرتو مهرش چو ذره در جولان
43. ۴۳محمدبن علی باقرالعلوم که هستبلند رایت علمش ستون این ایوان
44. ۴۴اگر ز چهره علمش نقاب برخیزدغبار آینه گردد علوم هر دو جهان
45. ۴۵نظیر اوست, مجرد اگر بود خورشیدشبیه اوست, مجسم اگر شود قرآن
46. ۴۶ردای دانش او دامن ار بیفشاندرود به باد فنا گرد حکمت یونان
47. ۴۷ز گرد کوچه او از ازل تلبس روحز فضل سفره او تا ابد تغذی جان
48. ۴۸لباس سایه او گر به بر کند خورشیدبه کاینات شب و روز می‌شود یکسان
49. ۴۹اگر فکنده دوشش بر آسمان پوشندز نارسایی قامت به‌پا کشد دامان
50. ۵۰عدم دگر نکند رخنه در سرای وجودکشد ز حفظ اگر باره‌ای به گرد جهان
51. ۵۱ز وسع مملکتش عرصه‌ایست هفت اقلیمز قصر مملکتش غرفه‌ایست نه ایوان
52. ۵۲به بحر و بر ز قطاران محملش افلاکبه روز و شب ز اجیران مطبخش ارکان
53. ۵۳ز منزلش همه بال و پر ملک روبندچو خاک‌روبی صحنش کنند فراشان
54. ۵۴سرادقات جلالش به عرصه‌ای نزنندکه در دیار مکانست و در حصار زمان
55. ۵۵ز هر طرف به دو انگشت ازو گذاره شودمربع ار بنشیند به کرسی امکان
56. ۵۶هزار سال به قصر جلال او نرسدفلک چو دیو اگر برپرد تنوره‌زنان
57. ۵۷یقین به کنه جلالش نشان نمی‌یابدخود به هرزه چه می‌کند کمان گمان
58. ۵۸اگر به بحر کمالش فتد شناور وهمچو موج پر بدود لیک کم رسد به کران
59. ۵۹عدد اگرچه صحیح است لاتناهی ویچو کسر نصف به حصرش نمی‌رسد به میان
60. ۶۰اگرنه بهر عطای کفش بود هرگزگهر نبندد دریا و زر نسازد کان
61. ۶۱ولی چه منت کان است و بحر, دستی راکه خاک را کند اکسیر و سنگ را مرجان
62. ۶۲عطای او به کسی کم رسد اگر باشدچنان‌که از دگران حرص پر کند دامان
63. ۶۳سحاب اگر ز کفش مرتفع شود گرددچو دامن فلک آفاق پر در از باران
64. ۶۴ز ریزش کف دُربار او خبر داردمحیط از آن چو فلک گرد می‌کند دامان
65. ۶۵عطای او نه همین لعل و زر بود به مثلکه این دفینه خاکست و آن ذخیره کان
66. ۶۶که تا ابد ز عطایای بحر دانش اوستهمه تلذذ روح و همه تعیش جان
67. ۶۷زهی به حسن شیم از جهانیان ممتازچو شاخ گل که بود سرفراز در بستان
68. ۶۸به وسع حوصله تنها, جهان بار خدایبه قدر مرتبه یک تن, خدایگان جهان
69. ۶۹به امتیاز مکارم ز همگنان ممتازبه انفراد محاسن فرید عالمیان
70. ۷۰بهار عدل تو گر سایه بر چمن فکندز چهره رنگ نگرداندش نهیب خزان
71. ۷۱نسیم لطف تو در باغ اگر گذار کندشکوفه در رحم شاخ می‌شود خندان
72. ۷۲غبار راه تو با چشم اعتبار کندهمان که با شب دیجور ماه نورافشان
73. ۷۳به سایه تو چه‌سان مشتبه شود خورشید!کسی به شعله نکردست اشتباه دخان
74. ۷۴میان رای تو و نور آفتاب بودتفاوتی که بود در میان علم و عیان
75. ۷۵حهعانیان همه اجری‌خور نصیب تواندبه‌خار بن پی گلبن دهند آب روان
76. ۷۶سفیدروی‌تر آید به محشر از طاعتبه آب خاک درت غوطه‌گر خورد عصیان
77. ۷۷هزارساله عبادت ز سر برون نبردمخالفان ترا بی‌نصیب از غفران
78. ۷۸تمام عمر به یک سجده گربرند به سرکه بی‌رضای تو, سر می‌زنند بر سندان
79. ۷۹شقاوت از دل دشمن نمی‌رود به عملکه سرنوشت نشوید کسی به آب روان
80. ۸۰تو لایقی به خلافت ز روی عقل و قیاستویی سزای امامت به حجت و برهان
81. ۸۱تویی که جابر انصاری از زبان رسولسلام داده ترا بعد قرن‌ها ز زمان
82. ۸۲نه قالب تو کم از روح عیسی مریمنه ز آستین تو به دست موسی عمران
83. ۸۳چو دست معجزه از آستین برون آرییکیست کار عصای کلیم و چوب شبان
84. ۸۴به دست موسی اگر چوب اژدها گردیدشود به امر تو مو بر تن عدو ثعبان
85. ۸۵ترا چنان که تویی کوردل اگر نشناختز نقص فطرت شومش بود چه باکت از آن
86. ۸۶چو از مشاهده نور عاجز آید کوربه آفتاب درخشان نمی‌رسد نقصان
87. ۸۷خدایگانا, آنی که وصف رتبه تونمی‌تواند کردن خرد به فکر و بیان
88. ۸۸که مدح و وصف به قدر شناخت باید کردترا چنان‌که تویی خود شناختن نتوان
89. ۸۹حواس ظاهر و باطن کجا و طلعت توکجاست دیده خفاش و مهر نورافشان
90. ۹۰توان به عقل مجرد ترا مشاهده کردکه درنیاید در ظرف دیده طلعت جان
91. ۹۱ولی به عقل نشاید ترا صفت کردنکه در مشاهده‌ات عقل می‌شود حیران
92. ۹۲ترا ندیده چه گوید؟ چو دید چون گوید؟که کار گفتن نبود حکایت وجدان
93. ۹۳به علم و فضل تو دانسته‌ام ولیک چه سود؟خدا کند که ببینم ترا به چشم عیان
94. ۹۴اگرچه نیست مرا حاصلی به جز تقصیراگرچه نیست مرا مایه‌ای به جز نقصان
95. ۹۵متاع علم مرا نیست مایه جز سوداتجارت عملم را نتیجه جز خسران
96. ۹۶ولیک مهر تو دارم بس است این عملمبه تست معرفت من مرا بس این عرفان
97. ۹۷به فضل تست امیدم, چه کار ازین بهترمرا که سود تو باشی دگر چه غم ز زیان
98. ۹۸به آب و تاب سخن تاز جمله حیواناتبود تمیز ذاتی گوهر انسان
99. ۹۹معاند تو چو حیوان زبانش الکن بادمتابع تو به وصفت همیشه گرم زبان
100. ۱۰۰تمیز دوست ز دشمن به آب و تاب تو بادچنان‌که در صف خرمهره لؤلؤ و مرجان
101. ۱۰۱در آن زمان که پدر را پسر فراموش استبه یاد خود که ز فیاض خود مکن نسیان