1. ۱ای لعل گرفته ز تکلم به گهر بروی کان نمک را ز تبسم به شکر بر
2. ۲دارم چو دلت دوستر از جان و ندارمآن بخت که چونت بکشم تنگ به بربر
3. ۳هرگاه که بی‌روی تو در آینه دیدمآیینه گرفتیم چو خورشید به‌زر بر
4. ۴در زمره عشاق پریشان سر و سامانجز زلف ترا دست که داده به کمر بر؟
5. ۵عشق تو ز افسون خرد باک نداردکس رد نکند تیر قضا را به سپر بر
6. ۶وز سلسله سوخته‌بختان پریشانجز خال که افتاد ترا سوخته در بر
7. ۷سوی تو که دیدست که از شرم کشیدستگلبرگ ترت را ز عرق ژاله به بربر
8. ۸دریاست که پیچیده به هم قطره اشکمطوفان که نهفته است به این دیده تر بر؟
9. ۹گر شعله کشد دود ز آتشکده خیزداین دوزخ پیچیده به طومار شرر بر
10. ۱۰ویرانه ما مژده تعمیر عجب یافتسیل است که افتاده به دیوار و به در بر
11. ۱۱مردم پی نظاره نظر تا بگشایندچیزی نتواند که درآید به بصر بر
12. ۱۲من دیده بپوشم چو رخ خوب تو بینمتا روی ترا خوب درآرم به نظر بر
13. ۱۳ترسم که شوم آب اگر با تو درآیمچون قطره شبنم به گل تازه و تر بر
14. ۱۴آیینه ز دیدار تو گل‌های عجب چیدگل بر سر گل ریخت به آغوش و به بربر
15. ۱۵گردید سپهر دگری عرصه جان راآهی که به یاد تو کشیدم به سحر بر
16. ۱۶خورشید نوی شد به اثر کشور دل راداغی که ز عشق تو نهادم به جگر بر
17. ۱۷داغم که اثر در دل سخت تو ندارداین ناله آغشته به خوناب اثر بر
18. ۱۸غارت ز دو چشم تو فتادست به تاتارشورش ز دو زلف تو فتادست به بربر
19. ۱۹مژگان مرا وعده باران سرشک استتا خط به رخ تست چو هاله به قمر بر
20. ۲۰بر چهره زردم اثر سیلی غم بینهرگز نزند کس به ازین سکه به زر بر
21. ۲۱غمنامه عاشق به کبوتر نتوان دادهرگز نسپردست کسی شعله به پر بر
22. ۲۲عاشق ز کجا و سروسامان جداییپیچیده‌ام از درد تو خود را به سفر بر
23. ۲۳اندیشه زلف تو به سودا کشد آخراین دود مپیچاد کسی را به جگر بر
24. ۲۴دل را به هوس‌های پریشان نتوان دادکشتی به ازین باد مخالف به حذر بر
25. ۲۵بار دل ساحل نتوان بود ازین بیشدانسته فکن زورق هستی به خطر بر
26. ۲۶دام عجبی عیش به راه تو فکندستگر مرد غمی جانی ازین ورطه به در بر
27. ۲۷گردیده به کام دل خسرو لب شیرینفرهاد دگر گو نزند سر به کمر بر
28. ۲۸از تخت جم و تاج کیان خوشترم آیدهرجا کف خاکی که توان کرد به سر بر
29. ۲۹خاکی که توان کرد به سر خاک حریم استکز غیرت وی آب شود خون به گهر بر
30. ۳۰خاک حرم روضه پاکی که ملایکچون سرمه امید کشیدش به بصر بر
31. ۳۱با حسرت خاک در آن غیرت فردوسدر روضه رضوان نتوان برد به سر بر
32. ۳۲درگاه شهنشاه دو عالم که به رفعتگردون نتواند که درآید به نظر بر
33. ۳۳آن شاه قضا حکم که تمثال نظیرشصورت ننمودست به مرآت قدر بر
34. ۳۴شاهی که بود حاجت ملت به وجودشچون ماده محتاج به تقویم صور بر
35. ۳۵گر تخت شهنشاهی او درنظر آیددر زیر بود نه فلک و او به ز بربر
36. ۳۶سلطان هدا شیر خدا شاه ولایتکز انفس و آفاق به فضل و به هنر بر
37. ۳۷مداح پیمبر چه در احوال و چه اقوالممدوح خداوند به آیات و سور بر
38. ۳۸آن خیر خلایق که چو او بعد نبی نیستیک مرد خدا در ملک و جن و بشر بر
39. ۳۹در طینت شمشیر وی آن شعله نهانستکش جان عدو هیمه فرستد به سقر بر
40. ۴۰در نعل سبک سیر وی آن آب نهفتستکش پیکر دشمن نکشد جز به جگر بر
41. ۴۱آن شوخ پریچهره که آرام نداردتا تنگ کشد مردم چشمش به نظر بر
42. ۴۲جز در صف هیجا نتوان دید غبارشتا سرمه کند شاهد فتحش به بصر بر
43. ۴۳هرجا که رود چشم ظفر بر اثر اوستتا آنکه چو معشوق کشد تنگ به بربر
44. ۴۴از کوفتن آهن نعلش بدر آیددر سنگ اگر خصم کند جا چو شرر بر
45. ۴۵در کر و فر حمله او پای که دارد؟گر کوه بود خصم که آید به کمر بر
46. ۴۶من سرعت سیرش نتوانم که نگارماز بسکه درآید ز رقم خامه به سر بر
47. ۴۷بر جاده مسطر رقم حرف شتابشچون برق نماید ز رگ ابر گذر بر
48. ۴۸با تیغ دو سر یکسره آفاق بگیردعالم همه گر تیغ و سنانست و سپر بر
49. ۴۹از خار بن کفر رگ و ریشه برآردبالفرض اگر ریشه دواند به حجر بر
50. ۵۰گر بانگ زند بر ازل از دور نهیبشجز با ابدش دست نبینی به کمر بر
51. ۵۱با حمله او کوه چه باشد که نبنددکس سلسله موی به کوه و به کمر بر
52. ۵۲گر رستم دستان و اگر سام نریمانباشند پر کاهی و صرصر به گذر بر
53. ۵۳اسلام قوی بازو از آن شد که نگه داشتاین بیضه به یک قبضه شمشیر دوسر بر
54. ۵۴این جلوه که در دست در خیبر ازو دیدمشکل که به کف جلوه کند جرم سپر بر
55. ۵۵داماد و پسر عم و برادر بجز او کیستسالار رسل را به کمالات و هنر بر
56. ۵۶بر جای نبی او ننشیند که نشیند!لایق نبود مسند خور جز به قمر بر
57. ۵۷ذاتی که پسر عم نبی بود و برادرنه ملک به نفسیت وی بسته کمر بر
58. ۵۸پیش از همه گردیده به اسلام مشرفبیش از همه در جنب کمالات بشر بر
59. ۵۹هم خویشی و هم پیشی و بیشی به کمالاتبا آنهمه منصوص به قرآن و خبر بر
60. ۶۰کس را به چنین ذات تقدم رسد آخر؟لعنت به ابوبکر و به عثمان و عمر بر
61. ۶۱شاها تویی آن سرور عالم که دو عالمدر عرصه جاهت چو به دریاست شمر بر
62. ۶۲گر عقل به پیمودن جاه تو برآیدبر کنگره عرش بماند به سفر بر
63. ۶۳بال و پر اندیشه بسوزد چو بپردبر اوج جلال تو به پرواز نظر بر
64. ۶۴نقش پی پرآبله جویای درت راپروین صفت افتاد به هر راهگذر بر
65. ۶۵عشاق درت ناز بر افلاک فروشندبا اینهمه افتادگی از دور قمر بر
66. ۶۶این رتبه به خورشید برابر ننمایدکی زردی رخسار فروشند به زر بر؟
67. ۶۷با بندگیت از ستم چرخ چه نالماز جور رقیبان نتوان شد به حذر بر
68. ۶۸عمریست که از فیض تو فیاض جهانمزآنگونه که لعل و گهر از تابش خور بر
69. ۶۹من بنده آن بنده که مولاش تو باشیمن خاک در آن کو که سگت راست گذر بر
70. ۷۰قنبر نبرد صرفه ز من روز قیامتسیراب کجا؟ تشنه کجا؟ ناله خبر بر
71. ۷۱فرقی نکند مهر ترا کس ز وجودمچون شیر که آمیخته باشد به شکر بر
72. ۷۲با آنکه تنک‌تر بود از آینه‌ام دلمهر تو در او هست چو نقشی به حجر بر
73. ۷۳چشمم ز فراق درت افتد چو به دریاگویی که مگر بحر فتادست به بربر
74. ۷۴تا مجمع ممکن بری از نفع و ضرر نیستتا مرجع موجود به خیرست و به شر بر
75. ۷۵بدخواه ترا خیر به شر باد مبدلخواهان تو جز نفع نبیند ز ضرر بر