1. ۱بسم الله الرحمن الرحیمپیش نهالی‌ست ز باغ حکیم
2. ۲نخل سرافراز گلستان قدسمصرع برجستة دیوان قدس
3. ۳با الفِ ابجد لوح خداستطفل خرد را به خرد رهنماست
4. ۴چیست الف اصل همه حرف‌هاقطرة آبی پر ازو ظرف‌ها
5. ۵چیست الف هستی بی‌رسم و اسمهر چه جز او، اسم،‌چه جان و چه جسم
6. ۶هست برِ قدر شناسِ الفصورت هر حرف لباس الف
7. ۷جمله ز تکرار الف زاد حرفهر چه ازو زاد بدو گشت صرف
8. ۸سوی الف لایتعین نگرهر چه تعیّن همه بی‌بن نگر
9. ۹نیست تعیّن به جز از اعتبارلایتعیّن چه یکی، چه هزار
10. ۱۰رسم الف هم زالف دور کندیدة کوته‌نظران کور کن
11. ۱۱رسم الف بر الف آلایش استجامه برِ کوردل آرایش است
12. ۱۲دستگه دیده چو بس تنگ شدهستی بی‌رنگ به صد رنگ شد
13. ۱۳دیده اگر پاک‌کنی از رمدصورت یک در نظر آید ز صد
14. ۱۴راز الف کشف چو شد مو به مونسبت بسم‌الله و قرآن بجو
15. ۱۵نیست جز او هر چه به قرآن دَرَستآن همه باشد صدف، این گوهرست
16. ۱۶هر چه به قرآن سور و آیتستوحدتِ ساری شده در کثرتست
17. ۱۷حاصل قرآن همه بسم‌اللّهستبسم‌الله نه، که طلسم اللّهست
18. ۱۸ره به مسمّا نبری جز ز اسممردی اگر می‌شکنی این طلسم
19. ۱۹گر تو ز بسم‌الله آگه شویمِهر صفت توشه دِهِ مه شوی
20. ۲۰دیده ازین سرمه اگر پر کنیبر شوی از هر چه تصوّر کنی
21. ۲۱لیک نه در خورد تمنّاست اینسود به هم بر زن سوداست این
22. ۲۲گوهر مقصود که زین بحر برد؟بر سر این چشمه که سیراب مرد؟
23. ۲۳عشق ازین باغ نَمی می‌کشدعقل هم از پی قدمی می‌کشد
24. ۲۴در چمن این گل گلشن فروزبر سر این چشمة لب تشنه سوز
25. ۲۵چید گل آن کس که گلش کس نچیدبرد پی آن کس که پیش کس ندید
26. ۲۶گر به مسمّا متوسل شویدر فن این اسم تو کامل شوی
27. ۲۷جز به مسمّا نتوان کشف اسمزور الهی شکند این طلسم
28. ۲۸آنکه جهان سر به سر اسم ویستگنج دو عالم ز طلسم ویست
29. ۲۹هست کن هر چه برون و درونهستی از اطلاق و تعیّن برون
30. ۳۰نادره معمارِ سرایِ وجودبرزگر مزرع صحرای جود
31. ۳۱سرمه‌کش چشم سیه مست داغرنگرز جامة طفلان باغ
32. ۳۲گونه ده جلوة زیبای گلدرزی پیراهن والای گل
33. ۳۳وسمه‌کش ابروی پر خشم نازگردفشان سر و روی نیاز
34. ۳۴جلوه ده قامت رعنای سروشعله فروز دل زار تذرو
35. ۳۵سرمه کش نرگس فتّان حسنتاب ده زلف پریشان حسن
36. ۳۶جلوه‌فروش سر بازار عشقدایره ساز خط پرگار عشق
37. ۳۷در حرم غنچه فروزد چراغدر لگن لاله نهد شمع داغ
38. ۳۸کالبد خاک به جان پروردباغ تن از آب روان پرورد
39. ۳۹جان صبا را تن گلشن که داد؟شمع روان را لگن تن که داد؟
40. ۴۰راز میان را که پدیدار کرد؟سرّ دهان را که نمودار کرد؟
41. ۴۱در نگه ناز که جنگ آفرید؟دستگه خنده که تنگ آفرید؟
42. ۴۲چاشنی جان به تکلّم که داد؟نشئة مستی تبسم که داد؟
43. ۴۳زلف بتان را که کند دلربای؟چشم سیه را که شود سرمه‌سای؟
44. ۴۴دل که برد از نگه کنج چشم؟خوی بتان را که برآرد به خشم؟
45. ۴۵ابروی کین را که دهد تیغ جنگ؟طفل نگه را که کند شوخ و شنگ؟
46. ۴۶خانة گُل را که بر آرد به آب؟خیمة گردون که زند بی‌طناب؟
47. ۴۷گوش فلک را که تواند کشید؟ناف زمین را که تواند برید؟
48. ۴۸قطرة نیسان که کند درّ ناب؟پنجة مرجان که نماید خضاب؟
49. ۴۹کرد زیک جنبش ابروی کینزلزلة تب لرزة جرم زمین
50. ۵۰طرفه برآمیخت ز نیرنگ و رنگچاشنی صلح به تلخی جنگ
51. ۵۱دشت ازل یکسره میدان اوستملک ابد عرصة جولان اوست
52. ۵۲صیقلی آینة سینه‌هاعکس نماینده آئینه‌ها