1. ۱روزه از خیمهٔ ما دوش همی شد بشتابعید فرخنده فراز آمد با جام شراب
2. ۲قوم را گفتم چونید شمایان به نبیدهمه گفتند صوابست صوابست صواب
3. ۳چه توان کرد اگر روزه ز ما روی بتافتنتوان گفت مر او را که ز ما روی متاب
4. ۴چه شود گر برود گو برو و نیک خرامرفتن او برهاند همگان را ز عذاب
5. ۵روزه آزادی تن جوید او را چه کنمچو اسیران نتوان بست مر او را به طناب
6. ۶عید بر ما می آسوده همی عرض کندروزه ما را چو بخیلان بترحّم دهد آب
7. ۷گر همه روی جهان زرد شد از زحمت اوشکر للَّه که کنم سرخ رخ از بادهٔ ناب
8. ۸گوشهٔ میکده از باده کنون بینی مستمفتی شهر که بُد معتکف اندر محراب
9. ۹مغزمان روزهٔ پیوسته تبه کرد و بسوختما و این عید گرامی بسماع و می ناب
10. ۱۰بسر چنگ همی بر کشد ابریشم چنگبو که با زیر همی راست کند رود و رباب
11. ۱۱هر دو چون ساخته گردند بر میر شوندوز بر میر بیایند بر ما بشتاب
12. ۱۲میر یوسف عضدالدوله یاری ده دینلشکر آرای شه شرق و خداوند رقاب
13. ۱۳آنکه صد فضل فزون دارد و هرگز بیکیخویشتن را نستودست و نکردست اعجاب
14. ۱۴خویشتن را چه ستاید چو ستوده ست بفضلچه نیازست سیه موی جوانرا بخضاب
15. ۱۵از همه شاهان او را بهم آمد بجهانشرف درس هنر با شرف درس کتاب
16. ۱۶هنرش را بحقیقت نتوان یافت کرانسخنش را بتکلف نتواند داد جواب
17. ۱۷گر سخن گوید تو گوش همی دار بدوتا سخنها شنوی پاکتر از در خوشاب
18. ۱۸سخن نیکوی ما و سخن او ز قیاسهمچنان باشد چون گرد بنزدیک سحاب
19. ۱۹گر سخن گوید آب سخن ما برودبشود نور ستاره چو برآید مهتاب
20. ۲۰در رسیده است بعلم و برسیده بسخنپیش بینیش به اندیشه زود اندر یاب
21. ۲۱هر که گوید ملک عالم معلوم شودکاندرین لفظ مخاطب را با اوست خطاب
22. ۲۲گر سزاوار هوا کام هوا یابد و بسآنچه او یابد مخلوق ندیده ست بخواب
23. ۲۳هنر آنجاست کجا بازوی او باشد و نیستبمیان هنر و بازوی او هیچ حجاب
24. ۲۴چشم دارم ز خداوند که او خواهد یافتآن بزرگی که همی یافت بمردی سهراب
25. ۲۵برباید برضای ملک از چنگ ملوکملک دیرینه چو مرغ زده از چنگ عقاب
26. ۲۶همه خواهند که باشند چنو و نبوندنیست ممکن که شود هرگز چون باز غراب
27. ۲۷نیکبختا که ملک ناصر دین بد کز ویپسران خاست چنین پیشرو اندر هر باب
28. ۲۸بچنین بار خدایان و بچونین خلفاننام او زنده بود دایم تا روز حساب
29. ۲۹تا همی زیر فلک خانه آباد بودمکنادا فلک برشده این خانه خراب
30. ۳۰دولت میر قوی باد و تن میر قویبر کف میر می سرخ چو یاقوت مذاب
31. ۳۱شادمان باد بدین عید و بدان روزه که داشتوز خداوند جهان یافته بسیار ثواب