1. ۱ترک مه روی من از خواب گران دارد سردوش می داده ست از اول شب تابسحر
2. ۲من بچشم او را ده بار نمودم که بخسباو همی گفت: بهل تا برم این دور بسر
3. ۳شب بسر برد به می دادن و ننشست و نخفتدل من خست که ننشست و نخفت آن دلبر
4. ۴او به می دادن جادوست، به دل بردن چیرچیزها داند کردن بچنین باب اندر
5. ۵حیله سازد که می افزون دهد از نوبت خویشور تواند بخورد نوبت یاران دگر
6. ۶کیست آنکو ندهد دل بچنین خدمت دوستکیست آنکو نکشد بار چنین خدمتگر
7. ۷هر که این خدمت از آن ماه بیاموخت شودخدمت درگه سلطان جهانرا در خور
8. ۸ملک عالم تاج عرب وفخر عجمسید شاهان مسعود ولیعهد پدر
9. ۹آن بصدر اندر شایسته چو در مغز خردوان بملک اندر بایسته چو در دیده بصر
10. ۱۰جنگجویی که چو در جنگ شود لشکرهاخشک بر جای بمانند چو بر تخته صور
11. ۱۱خویشتن را بمیان سپه اندر فکندنه ز انبوهیش اندیشه نه از خصم حذر
12. ۱۲در دلیران بگه معرکه زانسان نگردکه دلیران بگه معرکه در مرد حشر
13. ۱۳تیرش اندر سپر آسان گذرد چون ز پرندچون کمان خواست عدو را چه پرند و چه سپر
14. ۱۴آنچه او با سپر کرگ به شمشیر کندنتوان کردن با شیشه نازک به تبر
15. ۱۵خنجر هشت منی گُرزه هشتاد منیکس چنوکار نبسته ست جز از رستم زر
16. ۱۶آفرین باد بر آن گُرز که هر زخمی از آنسر سالاری چون سرمه کندبا مغفر
17. ۱۷پادشاهان همه بر خدمت او شیفته اندچون غلامان ز پی خدمت او بسته کمر
18. ۱۸از پی آنکه همه امن و سلامت طلبندنیست شاهانرا جز خدمت او اندر سر
19. ۱۹ایستادن ملکانرا بدر خانه اوبه ز آسایش و آرامش بر تخت بزر
20. ۲۰ای خنک ما که چنو کشور ما را ملکستای خنک ما که چنو خاست ملک زین کشور
21. ۲۱ملک مابشکار ملکان تاخته بودما ز اندیشه او خسته دل و خسته جگر
22. ۲۲از غم رفتن او خسته دلانرا شب و روزآستین بود ز خون مژه همچون فرغر
23. ۲۳آن همی گفت خدایا تو بدین ملک رسانآن ملک را که فزون از ملکان دارد فر
24. ۲۴این همی گفت خدایا دل من شادان کنبه ملک زاده ایران ملک شیر شکر
25. ۲۵حشم و لشکر، بیدل شده بودند همهاز غم وانده دیر آمدن او ز سفر
26. ۲۶شکر ایزد را کان انده و آن غم بگذشتکار چون چنگ شد و انده چون کوه چو ذر
27. ۲۷چشم ما ز اشک بیاسودو بیک ره بنشستآتشی کز تف او گشت جگر خاکستر
28. ۲۸خسرو از راه دراز آمد با همت و کامملک از جنگ عراق آمد با فتح و ظفر
29. ۲۹تخت شاهی را شاه آمد زیبنده تختمملکت را ملکی آمد زیب افسر
30. ۳۰قلعه ها کنده و بنشانده بهر شهر سپاهجنگها کرده و بنموده بهر جای هنر
31. ۳۱بیشه ها یکسره پرداخته از شیرو ز ببرقلعه ها یکسره پرداخته از گنج و گهر
32. ۳۲سهمش افکنده به روم اندر فریاد و خروشهیبتش دودبر آورده ز روس و ز خزر
33. ۳۳عالمی ز آمدنش روی به اقبال نهادکه همی خواست شدن با دو سه تن زیر و زبر
34. ۳۴مرغزاری که بیکچند تهی بود ز شیرشیر بیگانه درو کرد همی خواست گذر
35. ۳۵شیر باز آمدو شیران همه روباه شدندهمه را هیبت او خشک فرو بست ز فر
36. ۳۶آنکه زین پیش درین ملک طمع کرد همیتا نه دیر آمدبا طاعت و فرمان ایدر
37. ۳۷رونق دولت باز آمدو پیرایه ملکپیش ازین کار چنان دیدی، اکنون بنگر
38. ۳۸گیتی از عدل بیاراید تا در گذردعدل و انصاف ملک مسعود از عدل عمر
39. ۳۹نه همی بیهده دارند مر اورا همه دوستنکند مهر کس اندر دل کس خیره اثر
40. ۴۰مهر وکینش دو گره را سبب مزد بریستاین شود زین ببهشت، آن شود ازآن به سقر
41. ۴۱دوستی او ز سپاه و زحشم نادره ایستوز رعیت که خراجش بدهد نادره تر
42. ۴۲وز رعیت نه عجب، نیز کزین دور نیندمرغ و ماهی چه ببحراندر وچه اندر بر
43. ۴۳ای خداوند خداوندان شاه ملکانای ستوده به خصال و به فعال و به سیر
44. ۴۴گرچه بازوی هنر داری و دست و دل کارورچه در جنگ بدین هر سه نشانی و سمر
45. ۴۵دولت تو نکند دست ترا خسته بجنگبکندکار تو زان به که کند صد لشکر
46. ۴۶هر سپاهی که کند جنگ، ترا باشد فتحهر امیری که برد رنج، تراباشد بر
47. ۴۷در جهان از شکه عدل تو بنشیند شوروز جهان هیبت شمشیر تو بنشاند شر
48. ۴۸ملکان همه عالم بدر خانه توجمع گردند چنان چون به در اسکندر
49. ۴۹قیصر رومی پیش تو در آید بسلامقلعه رومیه را پیش تو بگشاید در
50. ۵۰شاه ترکستان بر درگه فرخنده توگاه خود خسبد چون نوبتیان، گاه پسر
51. ۵۱هر چه اندیشه کنی آن بمراد تو شودتو بدین طالع زادستی بس رنج مبر
52. ۵۲ایزد این دولت فرخنده و پاینده کنادبرتو ای نیک دل نیک خوی نیک سیر