1. ۱سپیده دم که هوا بر درید پرده شببر آمد از سر که روز با ردای قصب
2. ۲سپید روز سپه روی داده بود به چینشب سیاه سپه روی داده سوی حلب
3. ۳چنان سیاه وشی اندکی سپید برویچو زنگیی که بخنده گشاده باشد لب
4. ۴همی فروشد شمامه ای ز مشک سیاههمی بر آمد شمعی ز عنبر اشهب
5. ۵ز بهر بدرقه باشب همی شدند بهمستارگان که هوای شبستشان مذهب
6. ۶همی شد از پس شب با ستارگان پروینچو هفت کوکب سیمین بر آهنین زبزب
7. ۷ستاره در شب تاری بدیع تر باشداگر ستاره هوادار شب بود چه عجب
8. ۸سپیده جامه برد جامه کز نمایش بود ؟سپید صورت او همچو صورت مشوب ؟
9. ۹چو غوطه خورد در آب کبود مرغ سپیدز چشم دیده نهان شد در آسمان کوکب
10. ۱۰یکی ستاره برآمد میان کاخ امیرکزو جمال فزود اندر آفرینش رب
11. ۱۱ستاره نی که یکی شاخ ملک و میوه دلستاره نی که یکی پشت نسل و روی نسب
12. ۱۲یکی پسر که بزرگی و پادشاهی رالقای اوست دلیل و بقای اوست سبب
13. ۱۳بوقتی آمد کز باختر سپیده بامهمی بر آمد و شب بود در جناح هرب
14. ۱۴چو برشکسته سواری همی گریخت سحرسپیده در دم او چون مبارزی معجب
15. ۱۵ز روی نیکو بر حکم حال فال زدمکه او امیر هنر باشد و امام ادب
16. ۱۶چو خسرو ملکان عم خویشتن محمودبتیغ در فکند در هزار شهر شغب
17. ۱۷چو نامور پدر خویش میر ابو یعقوبجواد باشد و بخشنده ثیاب و ذهب
18. ۱۸ز دشمنان بستاند به تیغ خویش جهانچو روز، درگه مولود او، ولایت شب
19. ۱۹خدای در خور هر کس دهد هر آنچه دهددر این حدیث یقینند مردمان اغلب
20. ۲۰خجسته باد برین خسرو، این خجسته پسرسپید باد برو جاودانه روی حسب
21. ۲۱امیر در خور خود یافت این پسر ز خدایچو میر باد شرف یافته بتیغ و قصب
22. ۲۲امیر سید یوسف بدین دو چیز نمودهزارگونه هنر هر یک از دگر اصوب
23. ۲۳بخامه بر جگر دوستان چکانیدآببتیغ بر جگر دشمنان فکند لهب
24. ۲۴بخامه بر سر زائر نهاد تاج عطابتیغ بر دل دشمن نهاد قفل کرب
25. ۲۵بخامه کرد ولی را امید زیر مرادبتیغ کرد عدو را ستاره زیر ذنب
26. ۲۶بخامه زیر ولی گسترید مفرش نازبتیغ پیش عدو باز کرد گنج کرب
27. ۲۷زهی بملک و مروت سر ملوک عجمزهی بجود و سخا سید ملوک عرب
28. ۲۸هر آن زمین که رد و تیغ برکشی ز نیامچنان بسوزد کز خاک او نروید حب
29. ۲۹ترا بمردی و آزادگی میان سپاههزار نام بدیعست و صد هزار لقب
30. ۳۰بتیغ شاخ فکندی ز کرگ تا یکچندبه تیر بیله ز سیمرغ بفکنی مخلب
31. ۳۱عدو برزم تو بر مرکبی سوار شودکه چار مرد بود دست و پای آن مرکب
32. ۳۲از آنکه تب سوی مردم رسول مرگ بودمخالفان ترا تهنیت کنند به تب
33. ۳۳ادب همه ملکان خصم را بحرب کنندبزر سرخ کنی خصم خویش را تو ادب
34. ۳۴نه زانکه ترسی از ولیک از کریمی خویشبه خشندی چه کنی چون چنین کنی بغضب
35. ۳۵کسی که قصد تو کرد از جهان سخاوت توز نام کنیت و از نام ملک و نام خطب
36. ۳۶سخا نمایی و مردی کنی و داد دهیجز این سه چیز نداری درین جهان مکسب
37. ۳۷همیشه تا بمیان دو مه بود شعبانمیان ماه صیام و میاه ماه رجب
38. ۳۸نصیب تو ز جهان خرمی و شادی بادنصیب دشمن توزین جهان عنا و تعب
39. ۳۹تهی مباد سه چیز تو جاودان ز سه چیزکف از شراب و کنار از نگار و دل ز طرب
40. ۴۰چو باغ پر شکفه مجلس تو خرم بادبروی غالیه زلفان یاسمین غبغب