1. ۱یمین دولت شاه زمانه با دل شادبفال نیک کنون سوی خانه روی نهاد
2. ۲بتان شکسته و بتخانه ها فکنده ز پایحصارهای قوی بر گشاده لاد از لاد
3. ۳هزار بتکده کنده قوی تر از هرماندویست شهر تهی کرده خوشتر از نوشاد
4. ۴گذارده کرده بیابانهای بی فرجامسپه گذاشته از آبهای بی فرناد
5. ۵گذشته بابنه ز آنجا که مایه گیرد ابررسیده با سپه آنجا که ره نیابد باد
6. ۶ز ملک و ملکت چندین امیر یافته بهرز گنج بتکده سومنات یافته داد
7. ۷کنون دو چشم نهاده ست روز وشب گوییبه فتح نامه خسرو خلیفه بغداد
8. ۸خلیفه گوید کامسال همچو هر سالیگشاده باشد چندین حصار و آمده شاد
9. ۹خبر نداردکامسال شهریار جهانبنای کفر فکنده ست و کنده از بنیاد
10. ۱۰بقاش باد که از تیغ او و بازوی اوستبنای کفر خراب و بنای دین آباد
11. ۱۱ز بهر قوت دین با ولایت پرویزهزار بار بتن رنجکش تر از فرهاد
12. ۱۲ز بسکه رنج سفر بر تن شریف نهادهمی ندانم کان تن تنست یا پولاد
13. ۱۳برابر یکی از معجزات موسی بوددر آب دریا لشکر کشیدن شه راد
14. ۱۴شه عجم را چون معجزه کرامتهاستپدید گشت که آن از چه روی و از چه نهاد
15. ۱۵من از کرامت او یک حدیث یاد کنمچنانکه بر دل تو دیرها بماند یاد
16. ۱۶به سومنات شد امسال و سومنات بکنددر این مراد بپیمود منزلی هشتاد
17. ۱۷بره ز دریا بگذشت و آب دریا راچو آب جیحون بیقدر کرد و جسر گشاد
18. ۱۸در آن زمان که ز دریای بیکران بگذشتبسی میان بیابان بیکرانه فتاد
19. ۱۹نه منزلی بود آنجا بمنزلی معروفنه رهبری بود آنجا برهبری استاد
20. ۲۰بماند خیره و اندیشه کرد و با خود گفتکزین ره آید فردا بدین سپه بیداد
21. ۲۱چنان نمود ملکرا که ره زدست چپستبرفت سوی چپ و گفت هر چه بادا باد
22. ۲۲در این تفکر مقدار یک دو میل براندز رفته باز پشیمان شد و فرو استاد
23. ۲۳ز دست راست یکی روشنی پدید آمدچنانکه هر کس از آن روشنی نشانی داد
24. ۲۴همه بیابان زان روشنایی آگه شدچو جان آذر خرداد ز آذر خرداد
25. ۲۵برفت بردم آن روشنی و از پی آنبجستجوی سواران جلد بفرستاد
26. ۲۶بجهد و حیله در آن روشنی همی برسیدسوار جلد بر اسب جوان تازی زاد
27. ۲۷ملک همی شدو آن روشنائی اندر پیشکه روز نو شد و درهای روشنی بگشاد
28. ۲۸سرای پرده و جای سپه پدید آمددل سپاه شد از رنج تشنگی آزاد
29. ۲۹کرامتی نبود بیش ازین و سلطان راچنین کرامت باشد نه هفت، خود هفتاد
30. ۳۰همه کرامت از ایزد همی رسید بویبدان زمانکه کم از بیست ساله بود بزاد
31. ۳۱مگو مگوی که چون کیقباد یا چو جم استحدیث او دگرست از حدیث جم و قباد
32. ۳۲چو زو حدیث کنی از شهان حدیث مکنخطا بود که تخلص کنی همای به خاد
33. ۳۳همیشه تا نبود نسترن چون سیسنبرچنانکه تا نبود شنبلید چون شمشاد
34. ۳۴همیشه تا که گل آبگون ز لاله لعلپدید باشد و خیری ز سوسن آزاد
35. ۳۵یمین دولت محمود شهریار جهانبشهر یاری و رادی و خسروی بزیاد
36. ۳۶سپهر با او پیوسته تازه روی و مطیعچنانکه مادر دخترپرست با داماد
37. ۳۷بهار تازه برو فر خجسته باد و بی اوزمانه را و جهانرا بهار تازه مباد