1. ۱ز بهر تهنیت عید بامداد پگاهبر من آمد خورشید نیکوان از راه
2. ۲چو چین کرته بهم بر شکسته جعد کشنچو حلقه های زره پر گره دو زلف سیاه
3. ۳نبیدنی به کف و هر دو رخ به رنگ نبیددو تاه نی به دل و هر دو زلف کرده دوتاه
4. ۴به قد تو گویی سرویست در میان قبایبه روی گفتی ماهیست بر نهاده کلاه
5. ۵چو سرو بود و چو ماه و نه ماه بود و نه سروقبا نپوشد سرو و کله ندارد ماه
6. ۶خجسته باشد روز کسی که دیده بودخجسته روی بت خویش بامداد پگاه
7. ۷اگرنبودی برمن خجسته دیدن اوخدای شاد نکردی مرا به دیدن شاه
8. ۸یمین دولت ابوالقاسم آفتاب ملوکامین ملت محمود شاه ملک پناه
9. ۹بلند کرده، به دینار، کاخهای ولیخراب کرده، به شمشیر، خانه بدخواه
10. ۱۰نه بر کشیده او را فلک فرو فکندنه راست کرده او را کند زمانه تباه
11. ۱۱ز رادی و ز رحیمی همی پذیره شودعطا و عفوش پیش سؤال و پیش گناه
12. ۱۲شتابکار تر از باد وقت پاداشندرنگ پیشه تر از کوه وقت باد افراه
13. ۱۳ز بس عطا که دهد هر گهی نداند کسعطای او را وقت و سخای او را گاه
14. ۱۴کجا زهمت عالیش یاد خواهی کردبه چشم عقل نماید ستاره اندر چاه
15. ۱۵به هر زمین که خلافش بود نیار درستز هیچ باغ درخت و ز هیچ راغ گیاه
16. ۱۶همه ملوک جهان دستبرد او دیدندجهانیان ز هنرهای او شدند آگاه
17. ۱۷شنیده ای که چه دیده ست رای زوو چه دیدشه مخالفت بیرای کم هش گمراه
18. ۱۸تمام دانی، اگر چند من ز بیم ملالبه جهد و حیله سخن را همی کنم کوتاه
19. ۱۹ز بس که زان دو سپاه بزرگ کافر کشتعقیق رنگ شد اندر دیار هند گیاه
20. ۲۰چنانکه تیغش برداشت زان لعینان سرز روی ناخن بیجاده بر ندارد کاه
21. ۲۱زخون چشیدن شیر افکنان آن دو سپاهبسان مردم می خواره مست شد روباه
22. ۲۲بتان شکست فراوان وبت پرستان کشتوز آنچه کرد نجسته ست جز رضای اله
23. ۲۳به یک غزات قریب هزار پیل آوردوزان گرفته به یک حمله سیصد و پنجاه
24. ۲۴بسا سپاها کو یکتنه هزیمت کردمظفرا ملکا لااله الاالله
25. ۲۵هزار لشکر جنگی شکست و لشکر اوبه خواب نوشین اندر شده به لشکر گاه
26. ۲۶ز خون دشمن اندر میان رزمگهشبلند پیل نداند گذشت جز به شناه
27. ۲۷زهول رزمگهش خانیان ترکستاناگر کنند به کوه و به دشت ژرف نگاه
28. ۲۸به کوه مرد نماید به چشمشان نخجیربه دشت پیل نماید به چشمشان روباه
29. ۲۹عجب نباشد اگر خدمتش ملوک کنندکه در پرستش او بر زمین نهند جباه
30. ۳۰شهان به خدمت او از عوار پاک شوندبر آن مثال که سیم نبهره اندر گاه
31. ۳۱همیشه تا بود اندر فلک دوازده برجچنانکه هست به سال اندرون دوازده ماه
32. ۳۲معین دین نبی باد و پشت و بازوی حقبه تیغ ودولت مؤمن فزا و کافر کاه
33. ۳۳دهد ولی ترا کردگار پاداشندهد عدوی ترا روزگار بادافراه
34. ۳۴بزرگ باد به نام بزرگ او شش چیزنگین و تاج و کلاه و سریر و مجلس و گاه