1. ۱ز ابر تیره برقی جست طرف کوهساران راکه روشن کرد هرسو شمع گل‌های بهاران را
2. ۲چو نرگس جام زر بگرفت و لاله ساغر یاقوتصلای باده زد مرغ چمن پرهیزگاران را
3. ۳تو نیز ای پیر دیر اندر چنین فصلی به سرمستیز کنج میکده سوی چمن کش می گساران را
4. ۴فکن ای مغبچه از یک مغانه جام مرد افکنبه رقص آر اول شب تا سحر شب زنده داران را
5. ۵صبوح عیش با یاران قدح خور نیست چون معلومکه یا بندت شب آینده یاران یا تو یاران را
6. ۶درین صحرا ز باد حادثه هر سوی چون لالهبه خاک افتاده بین تاج غرور کامگاران را
7. ۷به سر گرد فنا در زیر پهلو خار نومیدیز تاج و تخت جم آزاد دارد خاکساران را
8. ۸سفال کهنه پر می ساز و جام جم بنه نامشدرو نظاره کن احوال دور روزگاران را
9. ۹چو آخر جز فنا کاری نخواهد بود ای فانیدرین دیر فنا بگذار عیب جرعه‌خواران را