1. ۱ماه من تا جان و گوهر در شکر دارد نهانترک من تا ز آب و آتش بر قمر دارد نشان
2. ۲آب و آتش دارم از یاد رخ او در ضمیرجان و گوهر دارم از وصف لب او بر زبان
3. ۳تا خط زنگار فام و نقطه شنگرف گونزان رخ رنگین پدید آورد لعل دلستان
4. ۴دارم از شنگرف او پیوسته دریا در کناردارم از زنگار او همواره دوزخ در میان
5. ۵از تب و آه و سرشک و چهره ی من شمه ایمی کند در چار موسم جنبش گردون عیان
6. ۶تاب مهر اندر تموز و سیر باد اندر شتافیض ابر اندر بهار و رنگ برگ اندر خزان
7. ۷از زمرد گردی ار بر دامن لعلش نشستیا غباری دارد از سنبل گلش بر ارغوان
8. ۸ز انتقام جزع او یاقوت رمّانی مراهر زمان بر لاله از خیری چرا باشد روان
9. ۹صورت وصلش نمی بندم که از هر موی خویشباشد ار قیمت کند بوئی بجانی رایگان
10. ۱۰عکس رویش را شبی تشبیه می کردم بشمعبر مثال شمعم آتش شد زبان اندر دهان
11. ۱۱یاد وصلش در ضمیرم هم توانستی گذشتگر خیال غمزه اش بر من نبستی راه جان
12. ۱۲موی زارم در شب اندیشه بشکافد سپهرناوک الماس کردار وی از مشکین کمان
13. ۱۳از درم چون صورت دولت در آمد مست حسنتهنیت را دیشب آن سنگین دل نامهربان
14. ۱۴لب چو در یاقوت جان رخساره چون در باده شیرزلف چون بر لاله سنبل خط چو بر آتش دخان
15. ۱۵زهرش اندر آب حیوان ناوکش در شست مستروزش اندر تیره شب پولادش اندر پرنیان
16. ۱۶یک جهان جان بسته در هر موی گفتن موی اوستهر یکی خطی ز خط صاحب صاحبقران
17. ۱۷داور خورشید منظر، حاکم گیتی پناهآصف جمشید دولت، صاحب خسرو نشان
18. ۱۸آسمان داد، فخر الملک شمس الدین که هستاطلس گردون، زمین حضرتش را سایبان
19. ۱۹صاحب سیف و قلم صدری که دارد هشت چیزنظم عالم را قضا در چار چیزش جاودان
20. ۲۰دین و دنیا در حمایت، دهر و دوران در پناهبرق و گوهر در نیام و ابرو دریا در سنان
21. ۲۱آنکه هست اندر چنین وقتی که گوئی حادثاتچنگ استیلا زد اندر دامن آخر زمان
22. ۲۲ملک را کلکش ز شمشیر عدو حصن حصینخلق را حفظش ز یأجوع ستم سدّ امان
23. ۲۳وان خداوندی که جام و خامه تا از دست اوستسر بر آوردند چون خورشید و تیر اندر جهان
24. ۲۴لفظ و معنی گرچه در تقریر خلق و خوی اوهمچو عقل از غیب معزولند و ادراک و گمان
25. ۲۵مهر او ارکان دولت را چو عقل اندر سراستمدح او اعیان ملت را چو غیب اندر بیان
26. ۲۶ای ز درگاه تو کمتر نایبی نزدیک عقلدر سخا صد حاتم و در عدل صد نوشیروان
27. ۲۷گوهر تیغ سلاطین کی شدی مالک رقابگر نبودی خامه ات با او بگوهر توأمان
28. ۲۸صاحبا سالیست تا نقد ضمیر بنده راطبع وقّادت بنقادی نفرمود امتحان
29. ۲۹دور ازین حضرت درین مدت که بودم منزویبود از چشم و دلم دریا و دوزخ در فعان
30. ۳۰با خرد دی گفت آخر در خلال انزواچند رانی لاشه ی اندیشه با بار گران
31. ۳۱شعر دلخواه تو چون رخسار خوبانست و توهمچو چشم نیکوان گه مستی و گه ناتوان
32. ۳۲در چنان روزی که خاک دولت آباد از نثارآسمانی پر مه و خورشید بودی هر زمان
33. ۳۳عصمت یزدان و سلطان سلاطین با ملوکخاصه اندر صدر و با هر یک سپاهی بی کران
34. ۳۴ساقیان قصد روانها کرده، از یاقوت میبر کف هر یک چو ترکیبی ز یاقوت روان
35. ۳۵بانک نوشانوش ترکان پریرخ در دماغعقل را بر هم زدی هر ساعت از نوخانمان
36. ۳۶مطربان فاخر، اندر پرده های دلنوازخسروانی گو از آهنگ نوای خسروان
37. ۳۷شاعران صف بر کشیده چون ستاره بر سپهرجزوه های شعرشان بر دست و جانها در میان
38. ۳۸خلعت دیبا و زرّ سرخ و اسب راهوارهر یکی را در بر و در دامن و در زیر ران
39. ۳۹از نثار خسروان ز اقلیمها کانجا رسیدخاک گوهر پوش بود آن چرخ و هم اختر فشان
40. ۴۰دست دستور اندر آن ساعت بنیروی سخاهر نفس گردی بر آوردی ز گنج شایگان
41. ۴۱ز آنکه در عقدی دو گوهر را که از یک گوهرندبر سریر کامرانی جلوه می کرد آسمان
42. ۴۲وان دو اختر کافتاب از نور ایشان روشنستچون همی کردند در برج شرف با هم قران
43. ۴۳بر میان این کمر بست از میان دارای شرقتاج خود بر سر نهاد آنرا پناه انس و جان
44. ۴۴آنچنان تاجی که از هر گوهر او آفتابهمچنان کز روز روشن تیره شب گشتی نهان
45. ۴۵وان کمر کز تاب لعل و آب یاقوتش شدیآب گردون آتش و نیلوفر او بهرمان
46. ۴۶چون نکردی خدمتی شایسته بعد از چند گاهگر دعائی کرده ای ترکیب وقت آن بخوان
47. ۴۷تا ز تأثیر سپهر و امتزاج آخشیجبر مسام جانور مویست و در تن استخوان
48. ۴۸دشمنت را هر دم از سوء المزاجی تازه باداستخوانها در بدن الماس و مو بر تن روان
49. ۴۹عشرت و محنت نکوخواه و بد اندیش تراروز و شب در دولت آباد و در انده آشیان
50. ۵۰پای قدرت را همیشه فرق نه گردون رکابدست حکمت را همیشه سیر هفت اختر عنان
51. ۵۱تا فلک پاید چو دانش، در سر افرازی بپایتا جهان ماند چو دولت، در جهانداری بمان