1. ۱دوش بیخود ز خود جدا گشتمبا خدای خود آشنا گشتم
2. ۲نظری بر دلم فکند کز اوکاشف رمز انبیا گشتم
3. ۳ببقای ابد رسیدم از آنکه بکلی ز خود فنا گشتم
4. ۴پیش ازین بنده خودم بودمکه بمعقول مبتلا گشتم
5. ۵تا نفس ز آستان عشق زدمبهبر عقل رهنما گشتم
6. ۶قلب معشوق بودم اول کارز غش و غیر تا جدا گشتم
7. ۷در خلوص عنایتش ز اخلاصزر شدم بلکه، کیمیا گشتم
8. ۸تا حواس جهات و ارکان رادر ره فقر پیشوا گشتم
9. ۹آسیا بر سرم بگشت ولیگرد خود همچو آسیا گشتم
10. ۱۰ره بده بردم آخر از پی غولگرچه بیهوده سالها گشتم
11. ۱۱ملک ده ملک خصم بود و در اوبه بسی جهد کدخدا گشتم
12. ۱۲تخم خود در زمین خود کشتمکشت خود را بخود نما گشتم
13. ۱۳مصر جامع شد ایندم آن ده و منیوسف مصر کبریا گشتم
14. ۱۴خاک ارکانش را سپهر شدمچشم اعیانش را سها گشتم
15. ۱۵بمثالی دگر کنم تقدیراین خبر را که مبتدا گشتم
16. ۱۶همچو باران چو از سحاب غرورسالک خطه ی هوی گشتم
17. ۱۷صدف صدقم از هوی پر بودمن از آن صدق با صفا گشتم
18. ۱۸مدتی در میان صدق و صفاغرقه در بحر انزوا گشتم
19. ۱۹سلوت خلوتم چو روی نموددر صدف در بی بها گشتم
20. ۲۰در مراقب چو گوهرم دیدندافسر شاهرا سرا گشتم
21. ۲۱راه خود را بخود دلیل شدمدرد حق را بحق دوا گشتم
22. ۲۲آب حیوان بعلم و عقل شبیجستم و علم و عقرا گشتم
23. ۲۳ناوک علمرا نشانه شدمسخره انجم و سها گشتم
24. ۲۴کس نشانم نداد ز آب حیاتگر درین هر دو خطه تا گشتم
25. ۲۵آب حیوان شدم چو در ره فقرخاک سلطان اولیاء گشتم
26. ۲۶زین دین، پیرهند، کز نظرشنظر رحمت خدا گشتم
27. ۲۷آنکه از برق نور معرفتشتیره ی عقل را ضیاء گشتم
28. ۲۸و آنکه لطف ارادتش تا گفتتو مرا شو که من ترا گشتم
29. ۲۹چمن شوقرا سحاب شدمگلبن عشق را صبا گشتم
30. ۳۰مالک ملک فقر کز نفسشملک بخش جهان گشا گشتم
31. ۳۱سالک راه حق که در قدمشتا شدم خاک، توتیا گشتم
32. ۳۲ای باخلاق حق شده موصوفتا ترا ناظم ثنا گشتم
33. ۳۳آفتاب سپهر عرفانرابی گمان خط استوا گشتم
34. ۳۴مرده ی جسم را مسیح شدمهدهد روح را سبا گشتم
35. ۳۵چون غنیمت نمودیم در فقریافتم فقر و ز اغنیاء گشتم
36. ۳۶چون شدم نیست در ولایت عشقوالی خطه ی بقا گشتم
37. ۳۷تا سخندان بیان تواند کردکه سخن پرور از کجا گشتم
38. ۳۸اقتدای سخن بنام تو بادکه ز مدح تو مقتدا گشتم