1. ۱تا داد چشم مست ترا روزگار تیغبی او نکرد بر سر موئی قرار تیغ
2. ۲در خون روزگار شد اکنون و در خور استتا مست را دگر ندهد روزگار تیغ
3. ۳وصل تو گلبنی است بر او بی قیاس خارچشم تو نرگسی است بر او بی شمار تیغ
4. ۴گلبن روا بود که نماید چو تیغ، خارنرگس کجا بود که بر آرد ز خار تیغ
5. ۵ای کرده گلبن تو مرا زیر پای، خاروی داده نرگس تو مرا روز بار، تیغ
6. ۶در جویبار چشم، تو سروی و بی تو سرودر جویبار چشم منست ای نگار تیغ
7. ۷نشگفت، اگر بدولت هجر رخت مراروید بجای سرو درین جویبار تیغ
8. ۸چشم خوشت دو مرکز سحر ندلیک هستاین را محیط خنجر و آن را مدار تیغ
9. ۹در لعل خوشگوارت با چشم پر خمارزهر است زهر مضمر و بار است بار تیغ
10. ۱۰گرچه بلاست در شکر خوشگوار زهرگرچه خطاست بر نظر پر خمار تیغ
11. ۱۱تا ایمنند مردم چشمم که می روددر خونشان ز رزمگه انتظار تیغ
12. ۱۲با تیغ غمزه ی تو و در جنب زخم اوسر بر نیآورد که شود شرمسار تیغ
13. ۱۳چشم تو بر سر آمد ز آفاق، ز آن صفتکز دست و بازوی ملک کامکار تیغ
14. ۱۴شاه جهان، اتابک اعظم که در کفشچون آب قطره ی بود اندر بحار تیغ
15. ۱۵عالی علاء دولت بوالفتح، رکن دینکر دست او کند سر شاهان شکار تیغ
16. ۱۶آن دادگستری که در ایام عدل اوبیرون نکرد سر ز نیام آشکار تیغ
17. ۱۷و آن بنده پروری که بر قلب دشمنستپیوسته نقد حمله ی او را عیار تیغ
18. ۱۸گر ز آنکه آفتاب پرستان کشیده انددر روی آفتاب رسل آشکار تیغ
19. ۱۹باری مجال نیست کنون آفتاب رابی حکم او که بر کشد از کوهسار تیغ
20. ۲۰ای سایه خدای درخت خلاف توکور است بیخ و شاخ و سنان برگ و بار تیغ
21. ۲۱بوران شود زیاد عتاب تو در نبردمانند برگ بید بفصل بهار تیغ
22. ۲۲ور برکشی حمایت دین را بروز رزمز اقلیم شر و شرک بر آرد دمار تیغ
23. ۲۳در بندگیت کوه کمر بسته روز و شببر فرق سر کشد ز پی افتخار تیغ
24. ۲۴هر کو نبست بندگیت را کمر چو کوهپیوسته باد بر سر آن خاکسار تیغ
25. ۲۵زین پیش گر ز ظلم بد اندیش می نخوردجز مغز استخوان صغار و کبار تیغ
26. ۲۶اکنون بفر دولت و تأئید حکم تستاندر نیام حادثه ی زر نگار تیغ
27. ۲۷در خواب رفته است ز تشویر عدل توتاز انتقام خصم شود رستگار تیغ
28. ۲۸گوئی حکیم حکم تواش کو کنار دادیا آنکه داشت خاصیت کو کنار تیغ
29. ۲۹سر بر ندارد از خط حکم تو چون فلکگر خود رسد بمرتبه ذوالفقار تیغ
30. ۳۰از پیروان خامه گوهر نشان تستپیوسته ز آن برد گهرش در کنار تیغ
31. ۳۱جائی که در میان دو لشکر ز بهر ملکدر یکدگر کشند زمان صد هزار تیغ
32. ۳۲در دل رود ز قبضه چابک سوار تبردر جان نهد ز پنجه خنجر گذار تیغ
33. ۳۳روی هوا ز رخنه کند پر نگار عکسجرم زمین ز کشته کند لاله زار تیغ
34. ۳۴پیش از اجل ز جسم پیاده شود رواناز دور چون بدید بدست سوار تیغ
35. ۳۵تا بند چون سمندر، در آتش و دخاناز درد در میانه ی دود و غبار تیغ
36. ۳۶از بس که تن بخاک سپارند و جان ببادآتش برون جهد ز دم آبدار تیغ
37. ۳۷تا روح بدسگال ترا در میان خونگیرد به آرزوی دل اندر کنار تیغ
38. ۳۸در موقعی چنین که فلک گر نطق زنددر ساعتش دو نیمه کند چون خیار تیغ
39. ۳۹کمتر اشارتی ز سر تازیانه ی اتحالی بدل کند بمن خوشگوار تیغ
40. ۴۰شاها، به خاک پای، تو کز دست روزگارآن می خورم که ریخت گه کار زار تیغ
41. ۴۱هست از جفای چرخ که یک لحظه از کفتخالی مباد روز ده و گیر و دار تیغ
42. ۴۲مو بر تنم چو بر تن موئی نحیف ترخون در دلم چو در رک موئی نزار تیغ
43. ۴۳نی نی که در حمایت و حرز مدیح توگردد مفید تیر و شود شرمسار تیغ
44. ۴۴وقتی که حرز مدح تو خوانم، گهر شودگر بر سرم کنند ز گردون نثار تیغ
45. ۴۵بر من حرام باد نفس، گر شنیده امدر مدح، جز مدیح تو شعری شعار تیغ
46. ۴۶از بس که تیغ را بسخن باز بسته اممی خواهد از معانی من، زینهار تیغ
47. ۴۷شاهان اگر ز روی تکلف گرفته انددر در نیام قبضه ی گوهر نگار تیغ
48. ۴۸من بنده از جواهر مدت شنیده امهر دم بسحر در گهر شاهوار تیغ
49. ۴۹شعرم جهان بگیرد از این پس بحکم آنکاندر رکاب مدح تو کرد اختیار تیغ
50. ۵۰گیتی بدولت تو چنان شد که تا بحشرالا ردیف مدح تو ناید بکار تیغ
51. ۵۱تا بی غلط چو رود بر آید از آتش، آبتا بی گمان چو پنچه بر آرد چنار تیغ
52. ۵۲بادا غذای خصم تو از هر صفت که هستبی گاه و گاه آتش لیل و نهار تیغ
53. ۵۳در پای دوستان تو گردون نهاد چرخو افکند سر ز خصم تو در پای دار تیغ