1. ۱عبیر می‌دمد از ناف آهویان ختنبتاب طره و نرخ عبیرشان بشکن
2. ۲نه از خطاست که از چین طره تو بردصبا شمامهٔ مشک خطا بخاک ختن
3. ۳چو سایه در ظلمات حجاب خویش بماندز رشک قد تو در باغ سرو سایه فکن
4. ۴ز بوی طره تو چون شمیم باد شمالمعنبرست ریاحین معطرست چمن
5. ۵به اعتدال چو سروی به طره چون سنبلبه بوی زلف،بنفشه به رنگ چهره سمن
6. ۶همای جلوه و طاووس شکل وکبک خرامتذرو زینت وطوطی مقال وفاخته فن
7. ۷نشانه ی رخ و زلفت گل است و سنبل ترنمونه ی خد وخطت شقایق است و دمن
8. ۸چو غنچه ام برهانی ز روز دلتنگیبخنده گر بگشایی بسان غنچه دهن
9. ۹جو سرو اگر بخرامی بجانب گلزاربه خود فرو شود از رشک سنبلت سوسن
10. ۱۰به باغ سرو سهی با وجود دلجوییکشیده پای زرشک قد تو در دامن
11. ۱۱نگر که یوسف گل را زشرم عارض تودریده است زلیخای باد پیراهن
12. ۱۲مرا زگوی و زجوگان همین تمام که یاردلم بخست بچوگان زلف وگوی ذقن
13. ۱۳گیاه ولاله دمد دم بدم چو فصل بهاربر آستان تو هردم زاب دیده من
14. ۱۴چو جان درازی سرو تو از خدا خواهمروم به قبله ی حاجت روای اهل زمن
15. ۱۵بخوابگاه شهادت مآب مشهد طوسشهید خاک خراسان قتیل ظلم و فتن
16. ۱۶رضای مرتضوی منزلت که خاک درشروا بود که بود توتیای چشم پرن
17. ۱۷ز بوی تربت پاکش اویس زنده شودنسیم اگر برساند شمیم او به قرن
18. ۱۸به آب روی شریفش جواز اهل حجازبخانه کوی نظیفش یمین اهل یمن
19. ۱۹به برزنی که در آن روضه ی مقدس تستبهشت برنزند با سواد آن برزن
20. ۲۰فراز قبه ی او نسر طایر از بپردبریزدش ز حیا پر شهپر از پر غن
21. ۲۱همای سدره نشین را بر آستانه اوستچو طایران حرم طوق طوع در گردن
22. ۲۲هنوز شام چو عباسیان سیه پوش استکه هم از دوده عباس یافت درد و حزن
23. ۲۳بسوخت زانش جانسوز دوده عباسزجوش سینه او آفتاب را جوشن
24. ۲۴عنب بزهر بر آموده داد مامونشچنانکه سونش الماس داد زن به حسن
25. ۲۵مدار امن و امان را بزهر قاتل کشتتو خود بگوی که مامون کجا برد مأمن
26. ۲۶عفونت عنب زهرناک در جگرشچنان گرفت که شد زهره، زهره اش در تن
27. ۲۷شفق به خون عنب گون بشست عارض خویشاز آن عنب که بدان زهرناب گشته عَفَن
28. ۲۸هنوز خون جگر در درونه عنب استچنانکه در حلبی آبگینه دُردیِ دَن
29. ۲۹چو زان عنب رخ عنابیش عنبگون شدعنب بریخت جو عناب خون دل ز بدن
30. ۳۰از آن دو دانه عنب با سرشک عنّابیهنوز زهره چو زهرا همی کند شیون
31. ۳۱گرش نه لطف و جوانمردی و کرم بودیبه یک مقام نگشتی مقیم با دشمن
32. ۳۲ایا مقیم مقام تو طایر جبروتایا به خاک درت چشم روشنان روشن
33. ۳۳مقیم خاک خراسان شدی به درد و فراقجو با تأسف یوسف مقیم بیت حزن
34. ۳۴اگر چه از جهت اتفاق، اهل نفاقبه غدر بر تو برون آمدی چه مرد و چه زن
35. ۳۵امیر قافله تنها چرا زند خرگاهشریف مکه به غربت چرا کند مسکن
36. ۳۶به سوک قتل تو بر نیل زد بنفشه کلاهبه داغ مرگ تو در خون گرفت لاله کفن
37. ۳۷تو از بلاد عرب مسکن از دیار عجمتو از حجاز و خراسان ترا بود مدفن
38. ۳۸به هفت حج و به هفتاد حج برابر کردزیارت تو رسول از کرامت ذوالمن
39. ۳۹به کعبه تو همه عمره کرده اهل صفاچو حاجیان به مشاعر توجهی متقن
40. ۴۰بر آفتاب جمال تو آن شرف داردکه بر کواکب رخشنده آفتاب علن
41. ۴۱به آفتاب چه نسبت کنم جمال تو راکه آفتاب ترا ذره ای است از روزن
42. ۴۲ز مرقد تو بهشت برین یکی منظرز روضه تو ریاض جنان یکی گلشن
43. ۴۳به کشتزار تو جوزا جوی است از مزرعبه باغ سنبله ات خوشه ای است از خرمن
44. ۴۴نثار مرقد پاک بزرگوار تراگرفته هفت طبق آسمان ز دُرّ عدن
45. ۴۵به بوی آنکه بیاید ز مشهدت بوییصبا به خاک خراسان همی برد ممکن
46. ۴۶سزا بود که ضیافت کند به صد اعزازرسول وادی ایمن ترا به سلوی و من
47. ۴۷چنانکه باد صبا صحت آورد ؛ ببردلب مسیح مقال تو لکنتِ الکن
48. ۴۸منم که درس ثنای تو میکنم تکراربه صبح وشام و به روز و شب به سِرّ و عَلَن
49. ۴۹به شیر مدحت تو چون شود لبم شیرینزجویبار جنانم دهند شهد و لبن
50. ۵۰به خاک روضه ی پاک تو آرزومندمچو خاک تشنه به باران وتن به خاک وطن
51. ۵۱بود که بار دگر سر بر آستان نیازبه خاکبوس درت مفتخر شود لب من
52. ۵۲نمیرسد به ثنای تو ذهن ابن حساممگر ثنای تو حسان کند بوجه حَسَن
53. ۵۳اگر چه جوهری درج لولو سخنمبه قدر تو نتواند بلی گهر سفتن
54. ۵۴منم که طوطی طبعم نمیدهد در باغمجال، بلبل خوش نغمه را به گاه سخن
55. ۵۵طراوت سخن آبدار شیرینم شکستشکست دُرّ ثمین را رواج و قدر و ثمن
56. ۵۶چو من همای بلند آشیان سلطانممرا چه باک ز فریاد زاغ و بانگ زغن
57. ۵۷ز بس که باغ سخن طبع من معطر کردز من برند ریاحین سخنوران ز من
58. ۵۸چو ما حواله به کوچیم و بر گذر چاه استز چاه بر نتوان آمدن مگر به رسن
59. ۵۹من اعتصام بحبل المتین از آن دارمکه رشته ای است مسلسل زابتدای فطن