1. ۱به جوی‌آبِ سرِ کوچه نگاه کن: همان آبی که صبح ظرف‌ها را در آن می‌شویند، ظهر بچه در آن آب‌بازی می‌کند، و عصر همان را برمی‌دارند و خمیرِ نان را با آن خمیر می‌کنند. بعد تعجب می‌کنیم که چرا این‌قدر مریض می‌شویم.
2. ۲مردمِ فرنگ، اول صبح که از خواب بلند می‌شوند، دست و رویشان را با آبِ تمیز می‌شویند، خانه‌شان را جارو می‌کنند، و آشغال را در گوشه‌ی حیاط تلنبار نمی‌کنند. ما هم اگر همین کارهای ساده را بکنیم، نصفِ مرض‌هایمان از بین می‌رود — بی‌آنکه یک قِران خرجِ دوا کنیم.
3. ۳گفتم به یکی: «این کوچه را چرا آب و جارو نمی‌کنید؟» گفت: «وظیفه‌ی بلدیه است.» گفتم: «بلدیه که جلوِ درِ خانه‌ی شخصِ تو را جارو نمی‌کند. خانه‌ی خودت را خودت تمیز کن، کوچه را هم همه با هم.»
4. ۴پاکیزگی خرج ندارد، فقط همت می‌خواهد. یک سطل آب و یک جارو، از صد شیشه دوا بهتر است. مرض از کثافت می‌آید و کثافت از تنبلی. پس اگر تنبلی را کنار بگذاری، هم کثافت می‌رود و هم مرض.
5. ۵و این را هم بدان که تن سالم در خانه‌ی پاک می‌ماند و فکرِ سالم در تنِ سالم. خانه‌ات را پاک کن تا فکرت هم پاک بماند.