1. ۱پدری را دیدم که پسرش را به مکتب نمی‌فرستاد. گفتم: «چرا بچه را درس نمی‌دهی؟» گفت: «پدرِ من هم درس نخوانده بود و نان درآورد، این هم درآوَرَد.» گفتم: «پدرِ تو در زمانِ خودش زندگی می‌کرد و این بچه در زمانِ خودش زندگی می‌کند. زمانه عوض شده، تو هنوز با حسابِ پارسال نخود و لوبیا می‌فروشی.»
2. ۲مردمِ ما خیال می‌کنند سواد یعنی اینکه آدم بتواند نامه‌ای بخواند و قبضی بنویسد. نه جانم! سواد یعنی اینکه آدم چشمش باز شود، بفهمد در دنیا چه خبر است، گول نخورد، حقش را بشناسد، و سرش کلاه نرود.
3. ۳یک‌بار به یکی گفتم: «بفرست بچه‌ات الفبا یاد بگیرد.» گفت: «الفبا به چه دردِ بقالی می‌خورد؟» گفتم: «همان بقالی‌ات را هم اگر باسواد بکنی، حسابت سرِ هفته درست درمی‌آید و آن شاگرد، دیگر نمی‌تواند هر شب کیسه‌ات را خالی کند.»
4. ۴این مدرسه که می‌گویند، چیزِ ترسناکی نیست. جای آدم‌سازی است. بچه‌ای که امروز پشتِ نیمکت می‌نشیند، فردا پزشک می‌شود، معلم می‌شود، مهندس می‌شود؛ و همان بچه اگر در کوچه ول بگردد، فردا فقط بلد است سنگ به شیشه‌ی همسایه بزند.
5. ۵پس ای پدرها و مادرها! اگر یک قِران دارید، نصفش را خرجِ شکمِ بچه کنید و نصفِ دیگر را خرجِ مغزِ او. شکم را یک‌روزه می‌شود سیر کرد، اما مغزِ گرسنه، یک‌عمر گرسنه می‌ماند.