1. ۱پریچهره بتی عیار و دلبرنگاری سرو قدّ و ماه منظر
2. ۲سیه چشمی که تا رویش بدیدمسرشکم خون شده‌ست و بَرّ مشجر
3. ۳اگر نه دل همی‌خواهی سپردنبدان مژگان زهرآلود منگر
4. ۴وگرنه بر بلا خواهی گذشتنبر آتش بگذر و بر درْش مگذر
5. ۵بسان آتش تیزست عشقشچنانچون دو رخش همرنگ آذر
6. ۶بسان سرو سیمین است قدّشولیکن بر سرش ماه منوّر
7. ۷فریش آن روی دیبا رنگ چینیکه رشک آرد بر او گلبرگ تر بر
8. ۸فریش آن لب که تا ایدر نیامدز خلد آیین بوسه نامد ایدر
9. ۹از آن شکر لبانست اینکه دایمگدازانم چو اندر آب شکر
10. ۱۰از آن لاغر میانست آنکه عشقمچنین فربه شده‌ست و صبر لاغر
11. ۱۱به چهره یوسف دیگر ولیکنبه هجرانش منم یعقوب دیگر
12. ۱۲اگر بتگر چنان پیکر نگاردمریزاد آن خجسته دست بتگر
13. ۱۳و گر آزر چنو دانست کردندرود از جان من بر جان آزر
14. ۱۴صنوبر دیدم و هرگز ندیدمدرخت سیم کش بر سر صنوبر
15. ۱۵چنان کز چشم او ترمس نترسیدجهود خیبری از تیغ حیدر
16. ۱۶چنان کان چشم او کرده‌ست با مننکرد آن نامور حیدر به خیبر
17. ۱۷چنان بر من کند او جور و بیدادنکردند آل بوسفیان به شُبّر
18. ۱۸چنانچون من برو گریم نگرییدابر شبیر زهرا روز محشر
19. ۱۹مرا گوید ز چندین شعر شاهانز چندین عاشقانه شعر دلبر
20. ۲۰به من ده تا بدارم یادگاریبه پرده‌ی چشم بنویسم به عنبر
21. ۲۱به حلقه‌ی زلفک خویشش ببندمچو تعویذی فرو آویزم از بر
22. ۲۲کم از شعری که سوی ما فرستینه‌ام اندر خور گفتار وز در
23. ۲۳مگر خود شعر بر من برنزیبدمگر خود نیستم ای دوست در‌خوَر
24. ۲۴ایا ناپاک دار این خواریم بسبدین اندر نیارم سر به چنبر
25. ۲۵چرا بنویسیم باری مدیحیامیر نامداران شاه مهتر
26. ۲۶کدامست آنکه گویی روی گیتیبیفروزد به بوسعد مظفر
27. ۲۷چو نام آن نگار آمد به گوشمفرو باریدم از چشم آب احمر
28. ۲۸فراقش صورتی شد پیشم اندرخیالی دیدمش مکروه و منکر
29. ۲۹بترسیدم که ناگاهان کنارمتهی گرداند از بستان عبهر
30. ۳۰چو از من بگسلد کی بینمش بازکی آید این گذشته رنج را بر
31. ۳۱فرو بارید ابر از دیدگانمبر آن خورشید کش بالا صنوبر
32. ۳۲همی بگریستم تا ز آب چشممچو روی یار من شد روی کشور
33. ۳۳چو روی یار من شد دهر گوییهمی عارض بشوید به‌آب کوثر
34. ۳۴به کردار درفش کاویانیبه نقش وَشیْ و کوفی سراسر
35. ۳۵بپوشیده لباس فرودینیبیفکنده لباس ماه آذر
36. ۳۶گل اندر بوستانان بشکفیدهبسان گلبنان باغ پر بر
37. ۳۷تو گویی هر یکی حور بهشتی استبه دست هر یک از یاقوت مجمر
38. ۳۸به صد گونه نگار آراسته باغبه نقش وَشیْ و نقش مِسطَر
39. ۳۹به کاخ میر ما ماند به خوبیگشاده بر همه آزادگان در
40. ۴۰سحرگاهان که باد نرم جنبدبجنباند درخت سرخ و اصفر
41. ۴۱تو پنداری که از گردون ستارههمی باریده بر دریای اخضر
42. ۴۲نگار اندر نگار و لون در لونهزاران در شده پیکر به پیکر
43. ۴۳به زیر دیبه سبز اندر آنکترنج سبز و زرد از بار بنگر
44. ۴۴یکی چون حقه‌ی از زرّ خفچه استیکی چون بیضه‌ی بینی ز عنبر
45. ۴۵بنفشه زیر و زیر شاخ سوسنچو بر دیبای زنگاری مزّبر
46. ۴۶به شادروان شهر آزاد ماندکه اسکندر برو پاشید گوهر
47. ۴۷درخت سبز تازه شام و شبگیرکه ماه از برهمی تابد بر او بر
48. ۴۸درفش میر بوسعدست گوییفروزان از سرش بر تاج گوهر
49. ۴۹به گیتی زآب و آتش تیزتر نیستدو جانند و دو سلطان ستمگر
50. ۵۰ترا سیمرغ و تیر گز نبایدنه رخش جادو و زال فسونگر
51. ۵۱گر او رفتی به جای حیدر گردبه رزم شاه گردان عمرو و عنتر
52. ۵۲نه زآهن درع بایستی نه دلدلنه سرپایانْش بایستی نه مغفر
53. ۵۳عدو را بهره از تو غل و پاوندولی را بهره از تو تاج و پرگر
54. ۵۴یکی زردشت‌وارم آرزویستکه پیشت زند را برخوانم از بر
55. ۵۵در آب گرم درمانده‌ست پایمچو در زُرفینِ در انگشتِ ازهر