1. ۱شب سیاه بدان زلفکان تو ماندسپید روز به پاکی رخان تو ماند
2. ۲عقیق را چو بسایند نیک سوده‌گرانکه آبدار بود، با لبان تو ماند
3. ۳به بوستان ملوکان هزار گشتم بیشگل شکفته به رخسارگان تو ماند
4. ۴دو چشم آهو و دو نرگس شکفته بباردرست و راست بدان چشمکان تو ماند
5. ۵کمان بابلیان دیدم و طرازی تیرکه بر کشیده شود، به ابروان تو ماند
6. ۶تو را به سروبن بالا قیاس نتوان کردکه سرو را قد و بالا بدان تو ماند