1. ۱دلم ز بسکه پریشان و بی قرار بودروا بود که بگوئیش زلف یار بود
2. ۲مرا غمی که به دل باشد از جفای فلکنه یک نه ده نه صد افزون تر از هزار بود
3. ۳بود زدهر چنان تلخ کامیم حاصلکه انگبین به مذاقم چوکوکنار بود
4. ۴زغم رخم شده زرد وز گریه چشمم سرخگمان برن خلایق که از خمار بود
5. ۵درست گفته کسی گوید ار بلنداقبالبه عشرت است وشب و روز باده خوار بود
6. ۶پیاله کاسه چشمم شراب خون دلمدلست مطربم افغان وناله تار بود
7. ۷شد از دو دیده ام از بسکه رود اشک روانکنار من چو یکی بحر بی کنار بود
8. ۸فغان که خسته دل من به چنگ غصه وغمچو صعوه ای است که اندر دهان مار بود
9. ۹به روزگار نبردم حسد به هیچ کسیجز آنکه مرده وآسوده درمزار بود
10. ۱۰به سیر باغ وگلستان چه حاجتم که مدامز خون دیده کنارم چولاله زار بود
11. ۱۱چوهفتخوان شده یکسر مرا سرای سپنجز شش جهت به من از بسکه غم دچار بود
12. ۱۲مگر که خان حقایق نگار یار شودکه کار من چونگارین رخ نگار شود
13. ۱۳بیا که شمه ای از حال خویش گویم بازبه عزم مکه ز شیراز چون شدی به حجاز
14. ۱۴خدایگان جهان حضرت مشیر الملککه کرده است خدایش به بندگان ممتاز
15. ۱۵چنان به گفته بدگو بکند بال وپرمکه نیست حالت اینم که برکشم آواز
16. ۱۶زحالت دل خونین من خبر داردکبوتری که شودصیدچنگل شهباز
17. ۱۷مرا به مظهر قهرش که هست لطف اللهسپرد وگفت که با درد وغم بسوز وبساز
18. ۱۸دوماه بیش ویا کم به چنگ اوبودممثال شوشه سیمی که افتد اندرگاز
19. ۱۹هر آنچه حکم به اوشدکه تا ز من گیردرواج دادم ودادم ز روی عجز ونیاز
20. ۲۰گمان من که به پاداش آنهمه خدمتدهد مرا به بر همسران بسی اعزاز
21. ۲۱چه نقص داشت گر از او نوازشی شده بودخدای عز وجل نیز گشته بنده نواز
22. ۲۲بود حدیث که خیر الکلام قل ودلسخن چه طول دهم قصه را کنم چه دراز
23. ۲۳رسیده کار به جائی مرا که در شب وروزمیسرم نشود بهر قوت نان وپیاز
24. ۲۴مگر که خان حقایق نگار یار شودکه کار من چو نگارین رخ نگار شود
25. ۲۵مگوی مال مرا جان و سر فدای مشیرنه آنکس است که از اوکسی شود دلگیر
26. ۲۶خدایگان جهان است و بنده ایم او راز پیر وبرنا ازمردو زن صغیر وکبیر
27. ۲۷اگر که بر درد از هم مرا مشیر الملکهمین بسم که بگویند بردریدش شیر
28. ۲۸هزار مرتبه بهتر ز تاج زر از غیرمشیر ملک به فرقم اگر زند شمشیر
29. ۲۹وگر که کرد خرابم ز روی حکمت کردخراب تا نشود خانه کی شود تعمیر
30. ۳۰مگر نه گندم نه نان شود نه زینت خواننگردد آرد اگر ز آسیا وآرد خمیر
31. ۳۱کجا روم چکنم حال دل که را گویمز بی محبتی زاده برادر میر
32. ۳۲مرا به عهد جوانی نموده پیر از غمکه برخورد ز جوانی خداش سازد پیر
33. ۳۳به خاک خفرک یوسف بگی است سنجر لوکه گرگ ما شده ز لطف خواجه گشته دلیر
34. ۳۴چهل نفر که به سی سال رعیتند مراببرد و کشته نگشته است بذر من یک سیر
35. ۳۵مبالغی طلب از هر کدامشان دارمکه خورده اند وکنون منکرند بلکه نکیر
36. ۳۶مگر که خان حقایق نگار یار شودکه کار من چونگارین رخ نگار شود
37. ۳۷به اوبگو که به ما زخمها زده است فلکمزن تو بر دل مجروح ما دگر گزلک
38. ۳۸تو احمدی ونباید شوی به این راضیزیوسفی چوعمر ملک من شودچوفدک
39. ۳۹نمک به هر چه دهد بوی بد شده است علاجعلاج چیست ندانم کنم چو بوی نمک
40. ۴۰مرا گمان که ز غیر ار رسد به ما ستمیمدد زلطف توجوئیم واز در تو کمک
41. ۴۱کنون که خودتوبه ما کرده ای ستم خودگورواست یا نه اگر از تودر دل آرم شک
42. ۴۲منم یکی تو دهی نه صدی نه بلکه هزارهزار مرتبه برتر بود هزار از یک
43. ۴۳تو باید آیدت از پرنیان وکمخا عارنه اینکه از بر من بر کنی قبای قدک
44. ۴۴محک اگر زنی از بهر امتحان ما رابدان که گشته به ما روز و روزگار محک
45. ۴۵بیا وبگذر از آزار من که می ترسمصدای زاری من در فلک رسد به ملک
46. ۴۶تو نیز راه چنان روکه رهروان رفتندز لوح سینه مکن نقش دوستی را حک
47. ۴۷ز بی محبتیت آه و اشک من شب و روزکشیده تا به سما ورسیده تا به سمک
48. ۴۸مگر که خان حقایق نگار یار شودکه کار من چو نگارین رخ نگار شود
49. ۴۹بیا که با تو بگویم ز کارها سخنیکه تا خبر شوی از چیست در دلم محنی
50. ۵۰در این مقدمه کاری که کرده اند به مننکرده باد خزانی به صفحه چمنی
51. ۵۱سه ماده گاو مرا بود با دو و ده بزبرای قوت یتیمی به دست بیوه زنی
52. ۵۲از آن گذشت نکردند وجمله را بردندگمانشان که نباشد خدای ذوالمننی
53. ۵۳کجا رواست که انگشتری سلیمان راچنان کنند که افتد به دست اهرمنی
54. ۵۴کسان که جور و تعدی کنند بیخبرندکه هیچ کس نبرد ازجهان به جز کفنی
55. ۵۵نه نوبهار به جا مانده ونه فصل خزاننه باده ماند ونه ساقی نه رود ورودزنی
56. ۵۶نه آگهست یقین حضرت مشیر الملکوگرنه بهر سخن هم نداشت کسی دهنی
57. ۵۷فغان که نیست مرا یاوری که در بر اوبگوید از من وجوری که دیده ام سخنی
58. ۵۸دلم بگفت که شو چاره جوی در این کاربگفتمش نکند چاره هیچ فکر و فنی
59. ۵۹مگر که خان حقایق نگار یار شودکه کار من چو نگارین رخ نگار شود
60. ۶۰بگویمت چه کن آندم که بینیش خوشحالنشسته خرم وخندان وشاد وفارغ بال
61. ۶۱به او ز روی ادب عرض کن که رنجوریز بندگان تو باشد بسی پریشان حال
62. ۶۲ز بسکه ضعف به اوگشته است مستولیفتد به خاک وزد برتنش چوبادشمال
63. ۶۳چنان شده است ز بی لطفی تو افسردهکه فصد ار کنیش خون نیاید از قیفال
64. ۶۴دگر به خدمت او نه سیه بودنه سفیددگر به قامت اونه کلاه مانده نه شال
65. ۶۵به سال دیگر اگر زنده است چون گرددکسی که حالت اواین چنین بودامسال
66. ۶۶مرا ازین عجب آید که با چنین حالتبه هر که می نگرم خواندش بلنداقبال
67. ۶۷روا بود دهی او را ز لطف اگر تسکینکه اوست تشنه لب ولطف توست آب زلال
68. ۶۸رسد ز مهر تویکذهر گر به او پرتودوباره اختر بختش برون رود ز وبال
69. ۶۹نشسته ازغم دل صبح وشام صم بکمجوابش این بود از او اگر کنندسؤال
70. ۷۰مگر که خان حقایق نگار یار شودکه کار من چونگارین رخ نگار شود
71. ۷۱اگر که گفت مگر نه بدادمش نیریزبه سال پیش ندادم مگر فسا را نیز
72. ۷۲جواب گوکه بلی التقات فرمودیبه خاکپای تو عاید نگشت او را چیز
73. ۷۳اگر بگفت فلان قدر بودمأخوذشکه پا به مهر نوشتند مردم نیریز
74. ۷۴جواب گو که فدایت شوم توخود دانیکه دشمنی نتوان کرد جز به دست آویز
75. ۷۵چه فتنه ها که ز نیریز برنخاست به دهرز بسکهیاغی خونخواره دار وخونریز
76. ۷۶اگر نه لطف تو می بود شامل حالشگمانم اینکه نمی برد جان ز خنجر تیز
77. ۷۷بود به مردم نیریز حاکم ار کسریکه عاقبت شودش نام درجهان چنگیز
78. ۷۸ز عهده خدماتت نکوبرآمد وشدز عرض حاسد بدگو ولی همه ناچیز
79. ۷۹مگر ز رشک وعداوت همه نمی گفتندکه کرده است به پا شورروز رستاخیز
80. ۸۰به خاکپای توسوگند جمله بوددروغتوخویش معدن هوشی وکان عقل وتمیز
81. ۸۱خلاصه بسکه ترا مرحمت بودبا مندرآخر همه اشعار خودزده است گریز
82. ۸۲مگر که خان حقایق نگار یار شودکه کار من چونگارین رخ نگار شود
83. ۸۳اگر که گفت مرا با وی التفات بودبگواگر بود اورا ز غم نجات بود
84. ۸۴اگرکه گفت کنیمش ز لطف شیرین کامبگوکه لطف تو شیرین تر از نبات بود
85. ۸۵اگر که گفت خیالی براش باید کردبگوی تا که نمرده است ودرحیات بود
86. ۸۶اگر که گفت ندانیم ازو چه کار آیدبگوبه لطف توداری هر صفات بود
87. ۸۷اگر که گفت چه ذات آدمست با او گومگر صفات نه مرآت عکس ذات بود
88. ۸۸اگر که گفت به خدمت ندیدمش ثابتبگوکه کار جهان سخت بی ثبات بود
89. ۸۹اگر که گفت نباشد به سلک اهل قلمبگوکه طالع اوچون دل دوات بود
90. ۹۰اگر که گفت کجا می سزد فرستیمشبگوسزدهمه گر کشمر وهرات بود
91. ۹۱اگر که گفت کجا به بگو به کرببلاچرا که چشمه چشمش شط فرات بود
92. ۹۲اگر که گفت چه سان است حال اوبرگوچوشاه عرصه شطرنج محو ومات بود
93. ۹۳اگر که گفت چه می گوید اوبگووردشبه روز وشب بدل سیفی وسمات بود
94. ۹۴مگر که خان حقایق نگار یار شودکه کار من چونگارین رخ نگار شود
95. ۹۵به هر طریق که دانی بگیر حکمی از اوکه ای مخرب خفرک فلان سنجرلو
96. ۹۶ترا چه کار که مغوی شوی به رعیت غیرترا که گفت که شو کدخدا به هر ده وکو
97. ۹۷ترا چه کار به ساروئیان خرخستهترا چه کار به ناخن زنان بهتان گو
98. ۹۸شنیده ام که ببردی ز شول گاو و بزیندیده ای مگر افتاده تر ز صاحب او
99. ۹۹تراکه گفت که ازنقش رستم آی بریزکه گرز وبرز ترا داده گفت شوبرزو
100. ۱۰۰که گفته است به مقراض کینه مردم رازنید چاک به دل گر نمی کنید رفو
101. ۱۰۱مگر نه باشدم از بندگان بلند اقبالنکردی از چه مراعات حال او نیکو
102. ۱۰۲مگر نه آمده حسان عهد ما وبه مدحبود اما امامی وخواجه خواجو
103. ۱۰۳نموده ای اگر اغماض از این نوشته شودحکایت مه وکتان حدیث سنگ وسبو
104. ۱۰۴اگر غبار نشوئی ز لوح خاطر ویبدادمت خبر از زندگیت دست بشو
105. ۱۰۵ولی ز طالع خودهستم آنچنان نومیدکه دوزخم شود ار رو کنم سوی مینو
106. ۱۰۶مگر که خان حقایق نگار یار شودکه کار من چونگارین رخ نگار شود