1. ۱بهرام میرزا شده تا حکمران به فارسپیدا شده است فتنه آخر زمان به فارس
2. ۲زاین پس روا بود که نیاید به فارس مرگزیرا که نیست کس را در تن روان به فارس
3. ۳انصاف وراستی و مروت شده نهانگردیده ظلم وجور وتعدی عیان به فارس
4. ۴از دهشت وز وحشت بی حس وبیقرارهست استخوان چو نبض وبه نبض استخوان به فارس
5. ۵جز ظلم و جور وفتنه و آشوب هیچ نیستدارد وجود عنقا امن وامان به فارس
6. ۶از فتنه جان نماید سالم اگر کسیباید که خواند او راصاحبقران به فارس
7. ۷از بسکه ظلم و فتنه بدیدند نی عجبزاین پس طیور اگر نکنند آشیان به فارس
8. ۸وز بس جفا و جور کشیده است نی شگفتگر زاین سپس نسازد زنبور خان به فارس
9. ۹خواهی شوی گر آگه ز اوضاع فارس هستبیداد وبی حساب وجفا بیکران به فارس
10. ۱۰کس گفته مرا بشمارد گر از غرضبا او بگو بیا ز پی امتحان به فارس
11. ۱۱آید به ملک فارس کسی شادمان اگرهم جان نژند گرددوهم دل نوان به فارس
12. ۱۲غیر از فریب و فریه وبهتان دگر مجویکس راستی ندیده جز از خیزران به فارس
13. ۱۳باید کز او نداشت دگر آرزوی هوشامن وامان کندکسی ار آرمان به فارس
14. ۱۴غیر از دکان کینه به بازار ظلم وجورکس باز می نبیند ازین پس دکان به فارس
15. ۱۵مطبوع طبع عارف و عامی شده است شرشر گشته همچوعلم معانی بیان به فارس
16. ۱۶حاشا که کس ازین پس بیندنشان ز عدلگرحکمران بگردد نوشیروان به فارس
17. ۱۷شیراز می نگیرد رونق چون شعر منگر بهر رونق آید شاه اختسان به فارس
18. ۱۸رو ای صبا به ناصر الدین شاه عرضه دارکز شور و فتنه داری صدگنج وکان به فارس
19. ۱۹از تیر حادثات زمان جان نمی بردپوشنداگر دوصد زره وگستوان به فارس
20. ۲۰نبود نشان نصرت وفیروزی وظفربر پا کنند اگر علم کاویان به فارس
21. ۲۱شاید کنند چون من برخی اطاعتشآید اگر که مهدی آخر زمان به فارس
22. ۲۲درهفتخوان جفایی که اسفندیار دیدهر هفته من ببینم بدتر از آن به فارس
23. ۲۳یاقوت را شنیده ام آتش نسوزداپس از چه سوخته است مرا جسم وجان به فارس
24. ۲۴ترجیح می دهم به جنان من جحیم راخلق ار کناد خالق بیچون جنان به فارس
25. ۲۵کرباس اگر لباس شود مرمرا به ریخوشتر از اینکه جامه کنم پرنیان به فارس
26. ۲۶جز قلتبانی آوخ درملک فارس نیستاز بسکه جمع گشته همی قلتبان به فارس
27. ۲۷رفتن ز فارس ممکن اگر می شدی مراامکان نداشت اینکه بگیرم مکان به فارس
28. ۲۸تنها همی نه من شده ام زار و ناتوانزارندو ناتوان همه پیر و جوان به فارس
29. ۲۹آنکس که بود قامتش از راستی چوتیراز بار رنج و غم شده خم چون کمان به فارس
30. ۳۰آنکس که میرمید ازو شیر خشمگینمی بینمش که گشته زانده ژکان به فارس
31. ۳۱زندان شده است فارس از این غصه مرمراکانکس که نان نبودش گردیده خان به فارس
32. ۳۲آنکو ز ضعف می نتوانست گام زدحالی نگر که گشته چه سان کامران به فارس
33. ۳۳آنکو ز میهمانی امرش همی گذشتگسترده خوان و گشته کنون میزبان به فارس
34. ۳۴دونان که از برای دو نان سینه می زدندگسترده اند ایدون صد گونه خوان به فارس
35. ۳۵وآنان که قرص خور نشدی نان خوانشاندر عهد شاهزاده ندارند نان به فارس
36. ۳۶آواره از وطن همه گردند تا وطنحاجی قوام دارد وتا ایلخان به فارس
37. ۳۷عاجز شود ز چاره این درد بی دواعیسی فرود آید اگر ز آسمان به فارس
38. ۳۸روز سیم چو گاو به پشتش نهند خویشمانداگر دو روز یل سیستان به فارس
39. ۳۹چون پشه پیش چشم حقیر آید و زبونپیلی بیاید ار که ز هندوستان به فارس
40. ۴۰گامی دو بر نداشته دیزه خری شودکس رخش را اگر بکشد زیر ران به فارس
41. ۴۱از بسکه کارها شده وارون شگفت نیستاز پرتو ار بسوزد مه را کتان به فارس
42. ۴۲یکدم ز عقل وهوش کس ار گوش بدهدامی نشنود صدائی غیر از فغان به فارس
43. ۴۳کس را به کس ز غم سرگفت وشنید نیستشهزاده کرده مانا عقد اللسان به فارس
44. ۴۴روزی دونگذرد اگر این گونه بگذردکز کس دگر نجوئی نان ونشان به فارس
45. ۴۵با خویش دوش گفتم درمان درد چیستآمد سروشی از دل وگفتا ممان به فارس
46. ۴۶چون نی ز کینه بند ز بندش جدا کنندکس فی المثل اگر که بود مهربان به فارس
47. ۴۷ای دل بیا ز کس مطلب استعانتیزیرا که هیچکس نبود مستعان به فارس
48. ۴۸گر کس بگوید از چه چنین فارس شد خراببرگو خراب گشت چو آمد فلان به فارس
49. ۴۹آب وهوای فارس عجب سفله پرور استکانکس که دید ماند از آن جاودان به فارس
50. ۵۰فضل الله آنکه فضله شیطان به ریش اوستبی رونقی نگر که بود کاردان به فارس
51. ۵۱این بس به هجو فارس که بهرام میرزاآورده پیشکار ز مازندران به فارس
52. ۵۲ای آنکه گوئیم که ز بیهوده لب ببندمانند من وراست دو صدمدح خوان به فارس
53. ۵۳زان گفتم این قصیده به وصفش که تا به حشراز اوهمی بخوانند این داستان به فارس
54. ۵۴تاکار او نباشد جز دادن دعاجز فحش او ندارم ورد زبان به فارس