1. ۱باز شد از فر فرودین جهان چون روی یارباز ایام خزان بگذشت وآمد نوبهار
2. ۲هم چمن از سبزه وه وه گشت همچون خط دوستهم دمن از لاله به به گشت همچون خد یار
3. ۳یک طرف کوکوزنان بر سرو خوش الحان تذرویک جهت چه چه کنان بر شاخ گل مسکین هزار
4. ۴گوشه ای آواز بلبل حدی آهنگ کلنگجانبی آوای سلسل سمتی افغان چکار
5. ۵سنبل از یک سوی بنگر نرگس از یک جای بیناین مثال چشم جانان وآن چوگیسوی نگار
6. ۶یک طرف از بوی سنبل یکجهت از عطر گلصحن گلشن گشته گوئی صفحه چین وتتار
7. ۷اندر این موسم که باشد رشک انکلیون زمینغم ندارم گر ندارم جانب بستان گذار
8. ۸خود مرا باشد به بر از لخت دل بس سرخ گلخود مرا باشد ز خون دیده دامن لاله زار
9. ۹شعله آتش به پیش چشمم آید شاخ گلناله بلبل به گوشم هست چون صوت حمار
10. ۱۰دوش با حالی پریشان تر ز زلف مه رخانبودم اندر کنج حجره از خیالی دل فکار
11. ۱۱کز درم ناگه درآمد آن بت عابد فریببا رخی چونماه با قدی چو سرو جویبار
12. ۱۲بارک الله مژه اش گیرنده چون چنگال شیرلوحش الله طره اش پیچیده چون اندام مار
13. ۱۳جان فدای ابروی وگیسوی او بادا که بودآن یکی مانند قنبر و آن یکی چون ذوالفقار
14. ۱۴گفت چونی چون کنی هستی چرا این سان غمینروز وشب بی چهر وزلفم با شدت چون کار وبار
15. ۱۵گفتم ای مه پنج شش سال است کاندرملک فارسزحمتی بینم که دید ازهفتخوان اسفندیار
16. ۱۶گاه من گویم به دل گه دل به من گوید که زودبی خبر از این وآن زاین سرزمین بندیم بار
17. ۱۷گفت از این اندیشه بگذر رو مکن سوی سفرخاصه فصل نوبهاران خاصه حال اختیار
18. ۱۸خاصه از شیراز و خاصه از برشوخی چومنخاصه عهد دولت شهزاده با اقتدار
19. ۱۹خاصه درعهد وزیری چون فلانی بی نظیرکه کند یکتا خدایش سرفراز و پایدار
20. ۲۰گفتم ای شوخ آنچه فرمایش کنی باشد درستلیکن از حق مگذر انصاف ومروت کن شعار
21. ۲۱از چه رو مانم به ملک فارس کاندر فارس نیستیک تنی کز وی شود آسوده جانی بیقرار
22. ۲۲نه جفای اره می دیدند ونه جور تبرگر نمی بودی درختان را به جای خود قرار
23. ۲۳خودگرفتم فارس باشد رشک فردوس برینخودگرفتم دارد از هر سو هزاران چشمه سار
24. ۲۴خود گرفتم کآب رکن آباد باشد سلسبیلخود گرفتم سلسبیل این سان نباشد خوشگوار
25. ۲۵خود گرفتم جعفرآباد ومصلی را بهشتخود نسیمش را گرفتم مشکبوی ومشکبار
26. ۲۶راست است آری که از ایمان بود حب وطنراست است آری که می باشد سفر قطعه ز نار
27. ۲۷لیک درجائی که جز خواری نبخشد حاصلیگرچه فردوس است آنجا زیستکردن هست بار
28. ۲۸نه مناز دل خوشدلم در این بلد نه دل ز کسبخت اگر یاری کند ز این مملکت بندیم بار
29. ۲۹سالها باشد که خون دل خورم در این بلندهم زضعف طالع خودهم ز جور روزگار
30. ۳۰دهر پنداری مرا کرده است ابابیل گمانکز هوا قوتم دهد سال ومه لیل ونهار
31. ۳۱تا به کی مانم به ملک فارس در رنج وتعبچند باشم خوار وزار وبینوا وسوگوار
32. ۳۲تا به کی باشم ذلیل خواجه ارزق سپهرتا به کی مانم اسیر شحنه پنجم حصار
33. ۳۳آنچنان حیران و سرگردانم اندر کار خویشکاید اندر پیش چشمم روز روشن شام تار
34. ۳۴نه مرا دستی که تا بر سر زنم از جورچرخنه مرا پائی که تاجائی روم از این دیار
35. ۳۵نه چنان همت که از عالم کنم یکسر گذشتنه چنین طاقت که با هر وضع باشم سازگار
36. ۳۶نه چنان قوت که با افلاک آیم در نبردنه چنین نیرو که با گردون نمایم کارزار
37. ۳۷نه زبانی تا زمانی بازگویم راز دلنه توانی تا که آنی اشک ریزم ابروار
38. ۳۸نه دگر هوشی بسر کز حال دل جویم خبرنه دگر خونی به دل کز دیده ریزم بر کنار
39. ۳۹ترسم اندر فارس آید جانم از سختی بلبوز درخت آرزوی خود نچینم هیچ بار
40. ۴۰بخت اگر یاری کندکز این بلند بندیم رختمی روم آنسوتر از روم و فرنگ و زنگبار
41. ۴۱پای رفتارم ندارم ورنه چرخ کینه جوداده بودم تاکنون از صفحه گیتی فرار
42. ۴۲اف به رفتار تو ای نیلی سپهر کج روشتف به کردار تو ای گردنده چرخ کج مدار
43. ۴۳هرکه با من دوست است او را کنی خوار و ذلیلوآنکه با من دشمن است او را ببخشی اعتبار
44. ۴۴قلب سختت سخت تر صدباره از پولاد وسنگعهد سستت سست تر صدباره از بند ازار
45. ۴۵افکنیش ازچار سو در ششدر رنج ومحنبا توگر خواهد حریفی درجهان بازد قمار
46. ۴۶مر مرا بنگر که از گردون دون دارم امیداز بخیل ای دل کجا گردد کسی امیدوار
47. ۴۷نیست غم گر آسمان دارد به من کین کهنکاسمان تا بوده با هر کس همنیش بوده کار
48. ۴۸دردها دارم به دل پنهان که درمانیش نیستهم مگر درمان کند از لطف میر کامکار
49. ۴۹کنز احسان مجمع اوصاف قاموس کرمکان بخشش منبع انصاف برهان وقار
50. ۵۰میرزا تقی که هنگام عطا دست ودلشهست چون بحر محیط وهست چون ابر بهار
51. ۵۱خامه ای در وصف خلق اوست اینسان عنبریننامه ام از نقش جود اوست این سان زنگار
52. ۵۲نوک کلکش باشد اندر چشم امیدکسانچون سر پستان مام وکام طفل شیرخوار
53. ۵۳از سخایش دوش آوردم حدیثی بر زبانچون بدیدم دامنم پر شد ز در شاهوار
54. ۵۴کرده هم چشمی بدودریا که باشدمضطربسرکشی بنموده کوه از او که گشته سنگسار
55. ۵۵رشحی از ابر کف رادش چکد گر بر زمینتا قیامت کس نبیند درجهان رنگ غبار
56. ۵۶هرکه می بینی به دوران میکند فخر از هنرجز وجود وی کز او باشد هنر را افتخار
57. ۵۷سرورا میرا وزیرا بی نظیرا ایکه هستبردرت چون آصف بن برخیا صددستیار
58. ۵۸شرح حال خویشتن راخواهم از من بشنویگرچه باشد هر نهانی بر ضمیرت آشکار
59. ۵۹یک دوسال اکنون رود کز کین چرخ کج روشگشته نقد خواهش ما بی رواج و کم عیار
60. ۶۰آنچنان جوری که مادیدیم از دست فلاندیده از دندان اره کی کجا پای چنار
61. ۶۱اینهمه تخفیف کز شاه جهان شد مرحمتغیر ما بردند هرکس از صغار و ازکبار
62. ۶۲زاین گذشته جمع ارباب مرا کردند بیششکر یزدان راکه گردیدند آخر شرمسار
63. ۶۳راست گویم باورت گر نیست زاین وآن بپرسآنکه جمعش صد نبد تخفیف دادندش هزار
64. ۶۴ای مسلمانان مسلمانی کجا واین روشای خداترسان خداترسی کجا واین قرار
65. ۶۵زاین تعدی ها روم ناقوس بوسم در فرنگوافکنم زنار بر دوش از یمین و از یسار
66. ۶۶الغرض دفتر ز نظم من بود بی نظم ترزانکه جمعی بی سواد وخط شدندی خط گذر
67. ۶۷فاضل از باقی نمی دانند وبارز را ز حشوجمع را از خرج نشناسند و گوش از گوشوار
68. ۶۸دفتر توجیهشان را بین وطرحش را نگرحاش لله بود اگر این طرح تا پیرا وپار
69. ۶۹من نمی گویم چه کن خوددانی وتدبیر خویشهوشیاری وتو را مزدور باشد کوشیار
70. ۷۰پایه خود را ببین منگر به استعداد منمن چو جوئی هستم و باشی تو بحری بی کنار
71. ۷۱بهتر آن باشد که کوشم بردعایت زآنکه هستحسن نیکوئی هر گفتاری اندر اختصار
72. ۷۲تا حواس خمسه پنج وتا موالید است سهتا جهات سته شش تا آخشیجان است چار
73. ۷۳از هیولا وصوراجسام تا گرددعیاندر بدن تا عقل ونفس شخص باشد مستعار
74. ۷۴جوهر اجسام را تا در جهان باشد وجودباد در دوران وجودت در پناه کردگار
75. ۷۵هم حسودت باد غمگین هم حبیبت باد شاداین همیشه پایدار و آن هماره پای دار