1. ۱شمع این نوری که بر سر باشدشپرتوی از روی دلبر باشدش
2. ۲هست شاهان را به نورش احتیاجچهره دارد سندروسی تن چوعاج
3. ۳جان دهد هر کس از او برند سرشمع را نازم بود رسم دگر
4. ۴زنده تر می گردد از گردن زنجان عالم را مگر دارد به تن
5. ۵در تن شمع است این نور تمامبر سرش بگرفته است از احترام
6. ۶محرم میر وفقیر از آن شدههمدم برنا وپیر از آن شده
7. ۷بزم آرای گدا و شه بودخضر ظلمات ودلیل ره بود
8. ۸هرکه را نوری به بر باشدچو شمعسوزی اورا در جگر باشد چوشمع
9. ۹پرتوی از نور چهر دلبرانجلوه گر گردیده گویا اندر آن
10. ۱۰ظلمتی از شب چوبر پا کرده اندشمع هم بهرت مهیا کرده اند
11. ۱۱تا شودظلمت ز نو راو هلاکشمع چون هست از شب تارت چه باک
12. ۱۲آنچه بینی شمع را باشد بسرعاشقان رانیز باشد در جگر
13. ۱۳اشک ریزی میکند از ان همیکو جدا گردد ز وصل همدمی
14. ۱۴حیرت از پروانه دارم درجهانکو کی آگه شد ازین سر نهان
15. ۱۵شمع در هرجا که گردد جلوه گرآید و سوزد به پیشش بال وپر
16. ۱۶هیچ پروا نیستش از سوختنباید از اوعلم عشق آموختن
17. ۱۷یک شبی بودیم با هم چار تنغصه با من بود وشمعی با لکن
18. ۱۸نور بخشی شمع چون آغاز کردگرد او پروانه ای پرواز کرد
19. ۱۹گفتگوئی شمع با پروانه کردکزجواب اومرا دیوانه کرد
20. ۲۰گفت با پروانه رو پروا نکنورکنی پروا بکن پروانه کن
21. ۲۱آتشی سوزنده باشد نورمادورش ار گردی بگرد از دور ما
22. ۲۲توکجا وعاشقی با نورمانیستی موسی میا درطور ما
23. ۲۳عاشقی بسیار کاری مشکل استآنکه عاشق می شود دریا دل است
24. ۲۴پنجه میریزد در این ره شیر نرمرد این مدیان نیی رو در گذر
25. ۲۵سوزمت از نرو سربازی مکنگفتمت با شیر نر بازی مکن
26. ۲۶عشق بازی نیست کار هر کسیکشته گردیدند در این ره بسی
27. ۲۷عاشقی با چون خودی کن گرکنیکایدازدستت که با او سر کنی
28. ۲۸عشق تو با ما بسی دور از هم استفی المثل چون آفتاب وشبنم است
29. ۲۹در دلخود عشق پروردن چرادشمنی با جان خود کردن چرا
30. ۳۰توکجا کی عاشق دل خسته ایعشق را بر خود به تهمت بسته ای
31. ۳۱عاشق ار هستی ادبهای توکوناله های نیم شبهای توکو
32. ۳۲من به هر جا می نشینم حاضریهرکجا بزمی است آنجا ناظری
33. ۳۳پیش ما ناخواسته آئی همیخود بگو با ما که دادت محرمی
34. ۳۴از که داری اذن کاینجا آمدیوندر این مجلس چرا داخل شدی
35. ۳۵گفت پروانه چه میجوئی ادبمن کجا دارم خبر از روز و شب
36. ۳۶منتو را جویم کنم گردش بسیتا تو را پیدا کنم درمجلسی
37. ۳۷چون تو رابینم به خود هم ننگرمپر زنان آیم که تا سوزد پرم
38. ۳۸مست وبیخود میشوم از دیدنتپیشت ایم تا بگیرم دامنت
39. ۳۹تاخلاصم سازی از دردفراقتا کنی پاک از رخم گرد فراق
40. ۴۰عاشقی سوزد زهجران ماه وسالعاشقی از آتش شوق وصال
41. ۴۱خوب اگر خواهی ندانم عشق چیستمن همی دانم که کس غیر از تونیست
42. ۴۲حاضرم یا ناظرم از بهر توستهر کجا پا میگذارم شهر توست
43. ۴۳محرمم یامجرمم ز آن تو امگوسفند عید قربان توام
44. ۴۴کیست غیر از توکه گیرم اذن از اونور رخسار توفرمود ادخلو
45. ۴۵شمع گر سر گیرداورا اف مکندرگه خاموشی او راپف مکن