1. ۱روایت است که چون ماند سیدالشهدامیان قوم ستم پیشه بی کس وتنها
2. ۲به جا نماند ز یاران او کس دیگربه جز جوان دو نه ساله اش علی اکبر
3. ۳بخواست تا که به میدان کارزار رودبه جنگ قوم جفا جوی نابکار رود
4. ۴چو دید شبه رسول خدا علی اکبرکه عزم رفتن میدان نموده است پدر
5. ۵ز اشک دیده بسی در ز نوک مژگان سفتبشاه تشنه لبان با دو چشم گریان گفت
6. ۶که اف به غیرت من باد و بر جوانی منمباد بی تو دمی عمر و زندگانی من
7. ۷کجا رواست که من زنده تو شهید شویشهید تشنه لب از کینه یزید شوی
8. ۸بگوی اذن که در خدمت تو سربازمبخاک پای عزیز تو سر فدا سازم
9. ۹ز سوز این سخنان شد به گریه شاه شهیدبه گوش پرده نشینان صدای گریه رسید
10. ۱۰سکینه خواهر مظلومه اش دوید برونز دیده کرد روان صد هزار دجله خون
11. ۱۱بگریه گفت که این شور و اضطراب از چیست؟!تو هم به مطلب خود می رسی شتاب از چیست؟!
12. ۱۲برادرم ز فراق تو طاقتم طاق استبروزگار دمی بی تو زیستن شاق است
13. ۱۳ندانم از غم هجرت به دل چه چاره کنمچو غنچه بی گل روی تو جامه پاره کنم
14. ۱۴قسم بجان تو کز جان خود بجانم منمرو که بی تو صبوری نمی توانم من
15. ۱۵چو اهل بیت طهارت به گریه و شیونیکان یکان بنمودند منعش از رفتن
16. ۱۶که نوجوانی و کامی ندیده ای به جهانخدای را بگذر ز این سفر مرو میدان
17. ۱۷بیا و رحم به احوال ما غریبان کنترحمی به دل زار غم نصیبان کن
18. ۱۸فتاد با دل پر خون به دست و پای پدرزبان گشود و چنین گفت با دو دیده تر
19. ۱۹که از چه منع کنند اهل بیتم از رفتنمگر که قابل قربانیت نباشم من
20. ۲۰نگه به روی تو آخر نفس چرا نکنمبه خاک پای توام از چه ره فدا نکنم
21. ۲۱مگر نه قابل دامان تو بود سر منز صدر زین بزمین اوفتد چو پیکر من
22. ۲۲خدای را بدم اذن رفتن میدانکه تا به راه تو سربازم و سپارم جان
23. ۲۳پدر چو دید پسر عزم آخرت داردبه شوق دیدن جدش ز دیده خون بارد
24. ۲۴به آه و ناله شهنشاه تشنه لب ناچاربداد رخصت حربش به لشکر کفار
25. ۲۵به اهل بیت بفرمود دست از او داریدسلاح بهر تن ناز پرورش آرید
26. ۲۶که برده شوق شهادت ورا قرار از دلکنم چه چاره که بر آخرت بود مایل
27. ۲۷یکی به گریه سلاح از برایش آوردییکی بسر زد و حیف از جوانیش خوردی
28. ۲۸یکی به خاطر محزون و با دل پر دردبرای گیسوی او عطر و شانه می آورد
29. ۲۹یکی بر آتش غم سوخت خویش را چو سپندکه تا ز چشم بد او در امان بود ز گزند
30. ۳۰روایت است که با دست خویش شاه شهیدسلاح بر تن فرزند خویش پوشانید
31. ۳۱سوار شد چو به اسب عقاب آن سروررکابش مادر گرفت پس عنان خواهر
32. ۳۲چو شاهزاده بمیدان رزم گشت پدیدشد از فروغ رخش تیره طلعت خورشید
33. ۳۳سپاه کفر بدیدند نوجوانی رابه قد صنوبری از چهره ارغوانی را
34. ۳۴به رو فتاده دو گیسویش از یسار و یمینچو سنبلی که زند سایه بر سر نسرین
35. ۳۵نرسته سبزه خط گرد چشمه نوششکشیده ابروی پیوسته تا بنا گوشش
36. ۳۶هنوز هاله ندیده است ماه تابانشگذر نموده ز جوشن سیاه مژگانش
37. ۳۷چو عابدین ستم کش دو چشم او بیمارچو بخت زینب غمدیده گیسوانش تار
38. ۳۸خمیده ابروی او همچو قامت بابشز قحط آب بخشکیده شکر نابش
39. ۳۹ز دیدن رخ نورانیش ز قوم شریربلند گشت بر افلاک ناله تکبیر
40. ۴۰ز پای تا سر او جمله محو پا تا سرتبارک الله گویان ز صنعت داور
41. ۴۱چو روزگار خود آن کافران بر آشفتندبه ابن سعد ستم پیشه با فغان گفتند
42. ۴۲که این جوان که به میدان رزم آمده کیست؟!که کس بطلعت و شوکت چو او مصور نیست؟! 
43. ۴۳فرشته ای است همانا به صورت آدمکه آدمی نه چنین آمده است در عالم
44. ۴۴به رزم این گل بستان کیست آمده است؟!سرور بخش دل و جان کیست کامده است؟!
45. ۴۵که باشد او که فرستی بجنگ او ما رارضا مشو که شود کشته ای دل از خارا
46. ۴۶چو ابن سعد ستم پیشه نیک درنگریستز غم به آن همه سنگین دلی که داشت گریست
47. ۴۷صدا بلند نمود و بگفت با لشکرکه هست شبه رسول خدا علی اکبر
48. ۴۸یقین که کار بسی بر حسین آمده تنگکه نور دیده خود را روانه کرده بجنگ
49. ۴۹چو شیر بچه یزدان میان میدان شدعنان کشید و به آن قوم دون رجز خوان شد
50. ۵۰طلب نمود مبارز هر آنچه از ایشانکسی ز لشکر کفار نامدش میدان
51. ۵۱ببرد دست و کشید از نیام خود شمشیرنمود حمله ز هر سو به آن گروه شریر
52. ۵۲به هر طرف که توجه نمود از کفارز کشته پشته همی ساخت از یمین و یسار
53. ۵۳از آن گروه جفا جوی کافر ناپاکفکنده بود صد و بیست تن به خاک هلاک
54. ۵۴که تشنه کامی شهزاده گشت آه شدیدهم از محاربه هم از حرارت خورشید
55. ۵۵چه گویم آه که با کام خشک و دیده ترنمود جهد و رسانید خویش را به پدر
56. ۵۶فتاد با مژه خاک از ره پدر می رُفتبه آه و ناله به آن شاه تشنه لب می گفت
57. ۵۷که ای پدر ز تف تشنگی هلاکم وایز تشنگی جگرم سوخت چاره ای فرمای
58. ۵۸بدان رسیده که از تشنگی نمایم غشکنون هلاک شوم ای پدر ز سوز عطش
59. ۵۹شنید شاه شهید از پسر چو این سخنانچنان گریست که گویی سحاب در نیسان
60. ۶۰به برکشید چو جان پس سرور جانش راگذاشت در دهن خشک خود زبانش را
61. ۶۱که ای سرور دل و جان و پاره جگرمکنم چه چاره، تو از من، من از تو تشنه ترم
62. ۶۲گذاشت در دهن خشک وی بدیده ترز لطف داده بدش خاتمی که پیغمبر
63. ۶۳به ناله گفت: که ای روشنی دیده منتسلی دل زار ستم رسیده من
64. ۶۴برو به جنگ که اینک شراب از کوثربنوشی از کف جدت کَنَنده خیبر
65. ۶۵زخدمت پدر خود به چشم خون آلوددوباره جانب میدان معاودت فرمود
66. ۶۶طلب نمود مبارز از آن سپاه شریربسی بیامد و شد کشته از دم شمشیر
67. ۶۷هر انکه را به کمر تیغ زد دو نیمش کردز پشت مرکب خود واصل جحیمش کرد
68. ۶۸چو حمله کرد به آن قوم کافر گمراهفکند شصت نفر را به روی خاک سیاه
69. ۶۹ز کشته بس که از آن قوم پشته ها افتادبلند گشت به هفتم سپهرشان فریاد
70. ۷۰چو این مشاهده بنمود ابن سعد لعینچنین بگفت به آن قوم کافر بی دین
71. ۷۱که ای جماعت این بیشتر ز طفلی نیستدهید زحمت بی جا به خویشتن از چیست
72. ۷۲دو ده هزار شمایید و او بود تنهاز کینه نخل قدش را در آورید از پا
73. ۷۳بر او تمام به یکباره حمله آوردندهر آنچه جور برآمد ز دستشان کردند
74. ۷۴یکی به خنجر بران و دیگری با تیریکی به نیزه یکی آه با دم شمشیر
75. ۷۵چنان ز کینه نمودند پاره پاره تنشکه شد چو سرخ مشبک سلاح بر بدنش
76. ۷۶ز بس که تیر همی خورده بود اسب عقابعقاب بال و پر آورده بود همچو عقاب
77. ۷۷ولی به آن بدن چاک چاک با ایشانهنوز جنگ همی کرد همچو شیر ژیان
78. ۷۸که منقذ پسر مره آن سگ کافرفکند تیغ به فرق شریف آن سرور
79. ۷۹چنان شکافت سرش را به تیغ آن بی دینکه اوفتاد به روی و سرش رسید زمین
80. ۸۰چو دید مرکب طاقت ز کینه گشتش پیگرفت یال عقاب و عنان گذاشت به وی
81. ۸۱عقاب دید چو گردید صاحبش بی جاننهاد روی به صحرا و بردش از میدان
82. ۸۲چو دید شاه شهیدان که نوجوان پسرشزکین شهید شد و گشت غائب از نظرش
83. ۸۳ز جای اسب برانگیخت با دو صد افغانرسید جانب میدان و یا علی گویان
84. ۸۴به هر طرف که نظر می فکند از چپ و راستنیامدش به نظر آنچه او دلش می خواست
85. ۸۵که ناگه از طرفی مرکب علی اکبرگذشت از بر آن پادشاه تشنه جگر
86. ۸۶امام از پس و زین واژگون عقاب از پیشببرد تا به مکانی که بود صاحب خویش
87. ۸۷چگویم آه که آن دم چو دید شاه شهیدبریده باد زبانم چو پیش آمد و دید
88. ۸۸که کشته گشته زکین آه نوجوان پسرشسرور جان ودل روشنی چشم ترش
89. ۸۹ز باد فتنه ز پا اوفتاده شمشادشز دست رفته سهی قد جوان ناشادش
90. ۹۰به سان طایر بسمل طپان به خون شده استز خون رخ چو مهش آه لاله گون شده است
91. ۹۱ولی هنوز به صد پاره جسم جانش بودچرا که منتظر باب مهربانش بود
92. ۹۲به چهره خاک ره از مقدم پدر می رُفتبه صد هزار فغان گوئی اینچنین می گفت
93. ۹۳که ای پدر ستم قوم بابکارم کشتنیامدی به سرم درد انتظارم گشت
94. ۹۴بیا بیا که ز اندوه دوریت مردمبه خاک حسرت محرومی از رخت بردم
95. ۹۵اگر نکشته مرا زخم نیزه و شمشیرکنونه غم تو به کشتن نمی کند تقصیر
96. ۹۶چو این مشاهده فرمود آن امام شهیدپیاده گشت و سرش را به سینه چسبانید
97. ۹۷ز روی چون مه او خاک و خون چو پاک نمودبگفت این سخن و رودخون ز دیده گشود
98. ۹۸که از فراق تو ای نوجوان چه چاره کنمبه جز که جامه جان را چو غنچه پاره کنم
99. ۹۹به حیرتم که زداغ تو چون کنم به جهانتو چون روی ز جهان خاک باد بر سر آن
100. ۱۰۰ز بار غصه چرا نخل قامتت شده خمتو نوجوانی و اندر جهان چه داری غم
101. ۱۰۱پریده رنگ ز رخسار چون گلت از چیستبرفته تاب ز گیسوی سنبل از چیست
102. ۱۰۲فتاده سرو قدت از چه سایه سان به زمینچرا ز لعل لبت رفته آب و رنگ چنین
103. ۱۰۳که پاره پاره ز کین کرده است پیکر تونخورده غصه به حال سکینه خواهر تو
104. ۱۰۴کدام سنگدل این گونه کرده آزارتنکرده رحم به احوال عمه زارت
105. ۱۰۵چنین شکافت که از کین به تیغ تیز سرتترحمی نه به مادر نمود نه پدرت
106. ۱۰۶چو از پدر بشنید این سخن علی اکبرگشود چشم و چنین گفت با دو دیده تر
107. ۱۰۷که ای پدر ز چه این گونه زار و غمگینیستاده است پیمبر مگر نمی بینی
108. ۱۰۸دوجام باشدش اندر کف از می کوثریکی سپرده به من خواهم آن یک دیگر
109. ۱۰۹بگویمش که مرا تشنه کامی است شدیدبگویدم که بود این یک از حسین شهید
110. ۱۱۰روم کنون به سفر ای پدر خداحافظاگر رخ تو ندیدم دگر خداحافظ
111. ۱۱۱اگر که رفته خطائی ز من حلالم کنبیا نیامده اندر جهان خیالم کن
112. ۱۱۲به تن به هر نفسم کاش بدهزاران جانکه هر نفس به رهت می نمودمی قربان
113. ۱۱۳بگفت این سخن و جان به راه جانان دادچگویم آه که آن نوجوان چه سان جان داد
114. ۱۱۴بریده باد زبانم چو دید شاه شهیدکه مرغ روح عزیزش ز کالبد بپرید
115. ۱۱۵چو جان به سینه کشید و به خیمه گاهش بردولی به زاری و افغان و دود آهش برد
116. ۱۱۶رسید چون به سراپرده شاه تشنه لبانبه ناله گفت علی اکبر آمد از میدان
117. ۱۱۷روایت است که بی پرده عمه اش زینبز پرده گشت برون با هزار رنج و تعب
118. ۱۱۸به آه و ناله همی گفت نور عینم وایفروغ شمع دل و دیده حسینم وای
119. ۱۱۹سکینه خواهر از سرفکند معجر راچو کشته دید ز تیغ جفا برادر را
120. ۱۲۰به گریه گفت که ای نوجوان برادر منتو رفتی از بر من خاک باد بر سر من
121. ۱۲۱ز تشنگی جگرم سوخت خیز و آبم دهخجل مشو اگرت آب نی جوابم ده
122. ۱۲۲بدند اهل حرم موکنان و مویه کنانبه حالتی که نه ممکن بود حکایت آن
123. ۱۲۳یکی به سر زد وا فغان و وا اخا میکردیکی لباس صبوری به تن قبا می کرد
124. ۱۲۴یکی ز چهره او خاک و خون نمودی پاکیکی به ماتم او می فشاند بر سر خاک
125. ۱۲۵در ان میانه ستمدیده مادرش به فغانکشید پیکر وی را به سینه همچون جان
126. ۱۲۶به داغ رود دو صد رود خون ز دیده گشودبه روی نعش وی افتاده بود و می فرمود
127. ۱۲۷که ای ز پای در افتاده تازه شمشادمندیده کام به دوران جوان ناشادم
128. ۱۲۸ز کین قوم دغ کشته گشته رودم وایبه خون خویشتن آغشته گشته رودم وای
129. ۱۲۹رخت ز خون گلو گشته لاله گون از چیستز پای تا به سرت گشته غرق خون از چیست
130. ۱۳۰ندیده کام علی اکبر ای جوانم رودسرور جان و دل مادر ای جوانم رود
131. ۱۳۱ز چیست چون دل من کاکلت پریشان استبه خاک و خون بدنت از چه رو است غلطان است
132. ۱۳۲ز چیست لعل لبت این چنین شده است کبودشهید قوم یزید ای ندیده کامم رود
133. ۱۳۳چرا به مادر زارت سخن نمی گوییچرا غم دل خود را به من نمیگوئی
134. ۱۳۴سکینه تشنه آب است خیز و آبش دهسؤال از تو کند عمه ات جوابش ده
135. ۱۳۵چه خفته ای نبود هیچ آگهی مگرتکه گشته بی کس و بی یار و اقربا پدرت
136. ۱۳۶کجا رواست که تو کشته من صبور شومکه تا بینمت این سان ز دیده کور شدم
137. ۱۳۷روایت است که طفلی به چهره چونخ ورشیدز خیمه گشت برون و چو بید می لرزید
138. ۱۳۸که هانی ابن بعیث آن لعین بی ایمانجدا ز لشکر کفار شد بکشتن آن
139. ۱۳۹چنان به تیغ زدش آن نکرده از حق بیمکه اوفتاد به روی و نمود جان تسلیم
140. ۱۴۰شهید تشنه لبان با دو چشم خون آلوداز این مشاهده با آه و ناله می فرمود
141. ۱۴۱که ای فلک ز جفای تو صد هزاران دادز جور کینه دیرینه ات دو صد فریاد
142. ۱۴۲چه کینه ای است که با آل مصطفی داریندیده ام چو تو کس درجهان به غداری