1. ۱یا خجسته قاصد ای باد صباای توپیک عاشقان با وفا
2. ۲یک زمان با من وفاداری نمایعاشقان خسته رایاری نمای
3. ۳از تو دردعشقبازان را دواستاز تو عاشق را زجانان مژده هاست
4. ۴مونس شبهای بیداران توئیمحرم اسرار دلداران توئی
5. ۵ای همای اوج یاری ای صباای تو ما را هدهد شهر سبا
6. ۶ای صبا ای رازدار عاشقانای صبا ای پیک یار عاشقان
7. ۷ای ز تو جان ها به قالبها روانای دمت هر ناتوانی را توان
8. ۸ای صبوری بخش دلهای فگارای شکیب آموز جان بی قرار
9. ۹ای نشاط انگیز گلهای چمنای صفای سرو و روح نسترن
10. ۱۰ای صبا ای از تو آسان کارهامشکلم آسان نمودی بارها
11. ۱۱بازگردیده است مشکل کار منبازافتاده است درگل بار من
12. ۱۲ای صبا ای محرم راز نهاناز تومی بینم وفاداری عیان
13. ۱۳مشکلی چون پیشم افتاده است پیشمشکلم آسان نما از لطف خویش
14. ۱۴ای صبا ای محرم اسرار مناز کرم بگشا گره از کار من
15. ۱۵شوهوادار از وفا در کوی یارعزم کن سوی دیار آن نگار
16. ۱۶هرکجا کاندر یسارت وز یمینتاجدارانند خاکستر نشین
17. ۱۷اشک چشم وآه جان دردناکآن رسیده تا سمک این تا سماک
18. ۱۸ریخته در بر سر دل هر کجاکار بردل گشته مشکل هر کجا
19. ۱۹هر کجا در هر زمین ودرهر مکانب رمشام آید زخاکش بویجان
20. ۲۰جور وبیداد است هر جا پیشکارعهد وپیمان است هر جا پرده دار
21. ۲۱هر کجا جز جور و بیداد و ستمچشم مسکین دادخواهان دیده کم
22. ۲۲هر کجا پرورگان آن دیارجز ستم نی با کسیشان هیچ کار
23. ۲۳هر کجا بینی به ره در هر قدمبی دلی افتاده برخاک از ستم
24. ۲۴هست هر جا ساکن آن آب وگلبیوفا و سست عهدوسخت دل
25. ۲۵ای صبا آنجاست جای یار منباشد آن سر منزل دلدارمن
26. ۲۶خوبرویانند در آنجا بسیکافت دین ودلن از هر کسی
27. ۲۷دلبرانی چند بینی بی بدلدر جهان هر یک به زیبایی مثل
28. ۲۸خوبرویان یمانی خیل خیلبنگری هر یک چو شعر او سهیل
29. ۲۹دلبرانند از یسار و از یمینهر یک ازخوبی بلای عقل ودین
30. ۳۰چشمشان رشک غزالان ختنزلفشان بر پای مرغ دل رسن
31. ۳۱نازنین رویان چو مهر خاورینازک اندامان چوگلبرگ تری
32. ۳۲هر یک از بالا بلای مرد وزنسست عهد وسخت دل پیمان شکن
33. ۳۳چشمهای مستشان سحر آفرینپشت های دستشان چون یاسمین
34. ۳۴هر یک از رخ رشک خوبان چگلآفت ایمان بلای جان ودل
35. ۳۵لعل جان افزایشان مانندملقامت ورخسارشان چون سرو وگل
36. ۳۶هر یک از خوبی مه اوج کمالوه چه ماهی خالی از نقص ووبال
37. ۳۷عالمی دیوانه سودایشانمحو پا تا سر ز سر تا پایشان
38. ۳۸چشم هر یک بهتر از بادام ترلعل هر یک خوشتر از قندوشکر
39. ۳۹رویشان نیکوتر از گل در بهارمویشان خوشبوتر از مشک تتار
40. ۴۰ماهرویانی پری پیکر همهپای تا سر رشک نیشکر همه
41. ۴۱روی هر یکغیرت باغ ارمچشم هر یک رشک آهوی حرم
42. ۴۲گر نظر گاهی به سوی ما کننداز نگاهی چاره غمها کنند
43. ۴۳در میان آن پریرویان نغزگوئیا باشد میان پوست مغز
44. ۴۴ای صبا ز آن دلربایان برتری استسرو قدی گلرخی نسرین بری است
45. ۴۵گرچه بی رحمند ایشان سر به سرلیک می باشد یکی بی رحم تر
46. ۴۶جفت ابروئی است کز سر تا به ساقگشته اندر دلبری دردهر طاق
47. ۴۷از روش نیکوتر ازکبک دری استجلوه گر چون طاووس اندر دلبری است
48. ۴۸بر رخش افتاده زلف تابدارگوئیا بر گنج حسنی خفته مار
49. ۴۹کی جمالش را دهم نسبت به ماهمه کجا داردچو او زلف سیاه
50. ۵۰مه چو او زلفی ندارد مشکبارسرو چون قدش ندارد مشک بار
51. ۵۱زلف مشکین بر رخش باشد نقابگوئیا کاندر سحاب است آفتاب
52. ۵۲گر ز رخ گیرد نقاب از دلبریدل برد از آدم وحور وپری
53. ۵۳گر زصورت پرده بر گیرد بردعقل وهوش وطاقت وصبر وخرد
54. ۵۴شانه چون آرد به زلف پر زچینمیبرد قدر و رواج از مشک چین
55. ۵۵دارد اندر آسمان دلبریماه رویش صدهزاران مشتری
56. ۵۶بیندش خورشید اگر روی چو ماهگردد از وی تا قیامت عذر خواه
57. ۵۷آفتاب رویش اندرمو نهانگشته سنبل نسترن را سایه بان
58. ۵۸از رخ زیبا عدوی عقل و دیناز قد وبالا بلای آن واین
59. ۵۹طلعتش از حور زیباتر بودقامتش طوبی لبش کوثر بود
60. ۶۰یک نظر گر بیندش نقاش چینچهره نیکو و زلف پر زچین
61. ۶۱توبه از صورتگری دیگر کندخیر باد عقلو هوش از سر کند
62. ۶۲بیندار گلچین رخ همچون گلشیا که مشکین طره چون سنبلش
63. ۶۳پای نگذارد دگر در بوستانبدهد ازکف دامن صبروتوان
64. ۶۴برده چشمش رونق از بادام ترطعنه از قامت زند بر نیشکر
65. ۶۵زلف او دام غزالان ختنگیسویش بر پای مرغ دل رسن
66. ۶۶دین ودل از گیسوان عنبرینمیرباید از یسار و از یمین
67. ۶۷گردن دل را بود زلفش کمنداز شکر خندی برد رونق زقند
68. ۶۸زلف مشکین را بدوش انداختهاز نگاهی کار دل را ساخته
69. ۶۹چشمش اندر دلربائی سحر سازقصه زلفش به نیکوئی دراز
70. ۷۰جادوی او از فسون ساحریبرده دین ودل ز دست سامری
71. ۷۱خنجری باشد ز مژگانش به دستمیکندتاراج دل ازچشم مست
72. ۷۲چشم مستش دل ز هشیاران بردطاقت وصبر ودل و ایمان برد
73. ۷۳باشدش برگشته مژگانی سیاهکش به بخت خویش دارم اشتباه
74. ۷۴قامتش در باغ رعنائی چوسروکز غمش دارم فغان ها چون تذرو
75. ۷۵همچو سرو از قد وچون گل ازعذارچین زلفش نافه مشک تتار
76. ۷۶گل ز رنگ عارضش باشد خجلسرو ناز از رشک قدش پا به گل
77. ۷۷باشدش از خار بر عارض سپندتاکهازچشم بدش ناید گزند
78. ۷۸میکندیکدم ز لعل آبدارصد چواعجاز مسیحا آشکار
79. ۷۹ازلب اعجاز مسیحا میکنداز دمی صدمرده احیا میکند
80. ۸۰تنگتر دارد دهان از چشم مورلب چوکوثر دارد وطلعت چوحور
81. ۸۱دست او رنگین ولی نه از حناستبلکه ازخون دل مسکین ماست
82. ۸۲دستش از خون دلستم لاله گونلاله را از دست اودل گشته خون
83. ۸۳دست بسیار است اگر بالای دستزیر دست اوست دست هر که هست
84. ۸۴حیرتی دارم از او گاه سخندر دهانش زآنکه نی راه سخن
85. ۸۵خاک ودل در پیش او یکسان بودآفت ایمان بلای جان بود
86. ۸۶هیچش از دل خستگان نبود خبرنیستش برحال مشتاقان نظر
87. ۸۷جز جفاکاریش نبودهیچ کارعهد وپیمان ندارد اعتبار
88. ۸۸گوش او نشنیده از حرف وفاهیچ کارش نیست جز جور و جفا
89. ۸۹گرچه باشد صد هزارش دستگیردر کمند گیسویش هر یک اسیر
90. ۹۰لیک نی غیر از منش یاری دگرنیست دکانش به بازاری دگر
91. ۹۱گرچه باشد عاشق اوصدهزاربا یکی چون من نباشد لیک یار
92. ۹۲خلقی او راهمچو من گر مایلندچون من ار شهری به دلبر مایلند
93. ۹۳با کسی جز من سرو کاریش نیستغیر من اندر جهان یاریش نیست
94. ۹۴گرچه دارد عالمی چون من اسیراز زن واز مرد و از برنا وپیر
95. ۹۵با کسش لیکن نباشد التفاتباشدش با من نیش اما ثبات
96. ۹۶دامن از گلبرگ دارد پاک ترهر دمم ازهجر اوغمناک تر
97. ۹۷ای صبا ای پیک مشتاقان زاراز وفا یکدم به حرفم گوشدار
98. ۹۸آن مه نامهربان یار من استکاینچنین در دلربائی پر فن است
99. ۹۹اوست کزعشقش نیم درجانقرارعشق ازین افزون کندبا جان زار
100. ۱۰۰از تبسم های همچون قند خویشوزحلاوت های شکر خندخویش
101. ۱۰۱در مذاقم کرده شکر را چوزهرکرده عشق اومرا رسوای دهر
102. ۱۰۲اوست کز هجرش نه خور دارم نه خواباز دل وجانم ربوده صبرو تاب
103. ۱۰۳صرصر غم آه افسردم چراغآتش هجرم به دل بنهاده داغ
104. ۱۰۴از می غم شد مرا لبریز جاموز شرنگ هجر گشتم تلخ کام
105. ۱۰۵اوست کاندر دل غمش بنهفته امهمچومویش روز و شب آشفته ام
106. ۱۰۶برده خوابم با دو چشم نیمخواببرده تابم با دوزلف پر زتاب
107. ۱۰۷از فراق طلعت دلجوی خویشکرده روزم را سیه چون موی خویش
108. ۱۰۸با دلم کرد آنچه رویش درجهانکرده کی مهتاب تابان با کتان
109. ۱۰۹اوست کزعشقش چنینم خوار وزاروز غمش گریان چو ابرم دربهار
110. ۱۱۰با دوچشم نیخواب از یکنظربرده صبرم از دل وهوشم ز سر
111. ۱۱۱او بود کز عشق رویچون گلشوز پریشان طره چون سنبلش
112. ۱۱۲همچوگل هر دم کنم عزم خزانسنبل آسا تیره بختم در جهان
113. ۱۱۳از هلال ابروان وزلف وخالقامتم راکرده خم همچون هلال
114. ۱۱۴اوست کزمن برده آرام وتوانکرده پیش تیر هجرانم نشان
115. ۱۱۵برده صبرم از دل و از کف دلمز آن بود دستم به سر پا در گلم
116. ۱۱۶اوست کز هجران رویش ماه وسالنیستم کاری به غیر از آه ونال
117. ۱۱۷گشته رویم کاهی از رنگ گلشدر شکنجم ار شکنج سنبلش
118. ۱۱۸اوست کز کف دامن صبرم ربودبر رخم عشقش در حسرت گشود
119. ۱۱۹برده از آندم که عقل وهوش منپند کس را نیست ره درگوش من
120. ۱۲۰بسکه نامد لطفی از جانان پدیدعشق کارم را به رسوائی کشید
121. ۱۲۱اوبودکز چشم مخمور سیاهاو بود کز نرگس جادونگاه
122. ۱۲۲هر زمان با شیوه های دلفریبمی برداز کف دل واز دل شکیب
123. ۱۲۳اوست کز کف برده آرام مراجای می پر کرده خون جام مرا
124. ۱۲۴با نگاهی برده است از کفدلمعشق او آمیخته است اندرگلم
125. ۱۲۵سر پر از سودایم از گیسوی اوروز وشب آشفته ام چون موی او
126. ۱۲۶بسکه سودا باشدم اندر دماغنیست هیچم شوق سوی راغ و باغ
127. ۱۲۷از غم آن دلبر پر ناز وخشمجوی خوندارم روان از بحر چشم
128. ۱۲۸گه مرا بیگانه گاهی آشناستگه جفا کار است گاهی با وفاست
129. ۱۲۹آری آری رسم جانان این بودگاهی اورا مهر وگاهی کین بود
130. ۱۳۰ای صبا ای قاصد دلدار منای زتو آسان همه دشوار من
131. ۱۳۱چون که دلدار مرا بشناختینرد یاری را چو بااو باختی
132. ۱۳۲با ادب نه رخ به خاک پای اوده چو جان در سینه خود جای او
133. ۱۳۳کن زمن اورا سلامی بی ریااز من مسکین رسان او را دعا
134. ۱۳۴گردچون پروانه بر گرد سرشچون غلامان است پس اندر برش
135. ۱۳۵بر تو ندهد تا که اذن اندر سخنای صبا با ومگو حرفی زمن
136. ۱۳۶زآنکه این رفتار دور است از ادببی ادب را جان رسد هر دم به لب
137. ۱۳۷از تو چون پرسد بگو نام توچیستچیست کارت گو به من کارت ز کیست
138. ۱۳۸عرض کن پس با زبان عجز ونالکی ز نیکوئی به دوران بی مثال
139. ۱۳۹باشدم پیغامی از دلداده ایرفته از دستی ز پا افتاده ای
140. ۱۴۰بر سر راه طلب بنشسته ایدر ز شادی بررخ خودبسته ای
141. ۱۴۱همچوزلف مهوشان آشفته ایبخت بد هر روز وهر شب خفته ای
142. ۱۴۲بیکسی بی مونسی خونین دلیکار دل را کرده برخود مشکلی
143. ۱۴۳جان ز هجر روی جانان داده ایدر زغم بر روی خود بگشاده ای
144. ۱۴۴دامن دین ودل از کف رفته ایاز فراق یک مه دو هفته ای
145. ۱۴۵در بیابان وفا گم گشته ایدر به خون خویشتن آغشته ای
146. ۱۴۶دل فکاری بی کسی از جان به جانداغدار از گل عذاری لاله سان
147. ۱۴۷ز آشنایان در جهان بیگانه ایاز شراب عاشقی دیوانه ای
148. ۱۴۸پادشاهی لیک در ملک جنوندر علوم عشقبازی ذوالفنون
149. ۱۴۹از می عشق بتان لایعقلیداده از کف دامن دین ودلی
150. ۱۵۰سر خوشی از جام عشق دلبریبسته ای در دام عشق دلبری
151. ۱۵۱ای صبا آن دلبر شیرین کلامگر بپرسد از تو کو دارد چه نام
152. ۱۵۲با ادب بگشا زبان اندر سخنبا زبانی پر ز لابه عرض کن
153. ۱۵۳نام او باشد (بلند اقبال) و هستاز غم عشق تو لیکن خوار و پست
154. ۱۵۴نقد جان در پای جانان باختهخویش را از عشق رسوا ساخته
155. ۱۵۵آنکه بر دل داغ دارد لاله رساناز فراق گلعذاری در جهان
156. ۱۵۶داده از عشق لبی خوشتر ز نوشجان ودل صبر وتوان وعقل وهوش
157. ۱۵۷از جهان یکبارگی پوشیده چشمبسته دل بر دلبری پر ناز وخشم
158. ۱۵۸آنکه بی جانان به جان باشد ز جاناز غم هجران به جان باشد زجان
159. ۱۵۹سال و مه سازد به اندوه فراقروز و شب سوزد ز درد اشتیاق
160. ۱۶۰در دل مسکین شکسته خارهااز غم هجران گل رخسارها
161. ۱۶۱صد هزارش شکوه از جانان بودصد هزارش درد بی درمان بود
162. ۱۶۲روز و شب جز غصه یاری نیستشبا کسی جز یار کسی نیستش
163. ۱۶۳بخت از او برگشته چون مژگان یارتیره روز اوست چون زلف نگار
164. ۱۶۴آنکه جز غم روز وشب یاریش نیستغیر زاری سال و مه کاریش نیست
165. ۱۶۵کس به روز او مبادا درجهانخون جگر آشفته دل بی خانمان
166. ۱۶۶از تو چون پرسد تو را پیغام چیستسوی من پیغام آن ناکام چیست
167. ۱۶۷ای صبا از من بگو با آن نگاراز زبان من به زاری عرضه دار
168. ۱۶۸کای بت دیر آشنای زود رنجاز ذقن چون سیب و از غبغب ترنج
169. ۱۶۹ای مه نامهربان عهد سستگرچه نی حسن ووفا با هم درست
170. ۱۷۰گرچه رسم دلبران جور وجفاستمذهب ایشان ز مذهبها جداست
171. ۱۷۱لیک بالله طاقتم گردیده طاقاز غم هجران و اندوه فراق
172. ۱۷۲طاقت هجران نیم دیگر بتامن مسلمانم نیم کافر بتا
173. ۱۷۳بیش از این از هجر خود زارم مخواهزار وافگار ودل آزارم مخواه
174. ۱۷۴زرد شد رویم چو زر اندر فراقرحمی آخر ای نگار سیم ساق
175. ۱۷۵چند باشد تیره روزم همچو شبچند باشم هر شب اندر تاب و تب
176. ۱۷۶آخر ای بی رحم یار سنگدلای ز رخسارت مه تابان خجل
177. ۱۷۷من مسلمانم نه گبر وبت پرسترحمی آخر از جفا بردار دست
178. ۱۷۸خوردوخوابم نیست دور از دوری توصبر وتابم نی زهجر موی تو
179. ۱۷۹نیست جز ذکر توام کاری دگرنیست جز فکر توام یاری دگر
180. ۱۸۰آنچه هجرت میکند با جانم آهبرق سوزان کی کند با مشک کاه
181. ۱۸۱دل مسوزانم ز هجران بیش ازینخانه خود را مسوزان بیش از این
182. ۱۸۲برده هجران تو از من صبر وتابصبر وتابم نه همی بل خورد وخواب
183. ۱۸۳هجرت از من برد آرام وتوانآشکارا و نهان برد این وآن
184. ۱۸۴آنچه هجران توام با جان کندکی به خرمن آتش سوزان کند
185. ۱۸۵الامان از درد هجران الامانالامان از هجر جانان الامان
186. ۱۸۶زآتش غم چون سمندر سوختمشمع سان از پای تا سر سوختم
187. ۱۸۷زهر غم پر کرد جامم را فراقتلخ کردافسوس کامم را فراق
188. ۱۸۸همچو من کامش الهی تلخ بادغره عمرش به دوران سلخ باد
189. ۱۸۹هجر رویت آتشی افروختهجسم وجانم را سراسر سوخته
190. ۱۹۰ای ستمگر یا ربی پروای مناز فنون دلبری دانای من
191. ۱۹۱گشته ام از دوریت زار و نزارنیستم جز استخوان تشریح وار
192. ۱۹۲از فراق روی ومویت ای صنماز غم روی نکویت ای صنم
193. ۱۹۳جز فغان نی هیچ کارم روز و شبغیر غم کس نیست یارم روز وشب
194. ۱۹۴گر مسلمان کس وگر کافر بودهر جفا را آخری آخر بود
195. ۱۹۵آخر ای بی رحم دلبر چون شودای نگار ماه پیکر چون شود
196. ۱۹۶گر کنی رحمی به حال زار منرحمی آری بر دل افگار من
197. ۱۹۷از کمند غم خلاصی بخشیماز غم عالم خلاصی بخشیم
198. ۱۹۸درد بی درمان مرا درمان کنیفارغم از محنت هجران کنی
199. ۱۹۹من از آن روزی که دل را دادمتد رکمند بندگی افتادمت
200. ۲۰۰از تو صد امید بود اندر دلموه یکی ز آن صد نیامد حاصلم
201. ۲۰۱تخم مهرت را چو در دل کاشماز تو صد امید یاری داشتم
202. ۲۰۲در جهان هر چند ناکامم ز توپر ز زهر غم بود جامم ز تو
203. ۲۰۳از تو باز امید من یاری بوداز توام امید دلداری بود
204. ۲۰۴گر ز ناکامی چو فرهادم ز توهمچو فرهاد ار چه ناشادم ز تو
205. ۲۰۵باز ای شیرین شمایل یار منای ستمگر دلبر عیار من
206. ۲۰۶از توام امید یاریهاستیاز توام امیدواریهاستی
207. ۲۰۷از توام امیدها در دل بودگرچه می دانم که بیحاصل بود
208. ۲۰۸گرچه کامم بی تو تلخ آمد زغمغره عمرم به سلخ آمد ز غم
209. ۲۰۹هجر رویت گرچه برد از من توانکردپیش تیر اندوهم نشان
210. ۲۱۰باز دارم لیک امید و صالگرچه می دانم بود امری محال
211. ۲۱۱سخت دل ای دلربای عهد سستعهدها با من نمودی از نخست
212. ۲۱۲لافها با من زدی از دوستیخود بده انصاف این نیکوستی
213. ۲۱۳کز فراقت نالم اندر روز وشبروز و شب باشم ز غم در تاب و تب
214. ۲۱۴می نگفتی از وفا کامت دهماز شراب وصل خود جامت دهم
215. ۲۱۵خوب کام دل مرا کردی روابارک الله بارک الله مرحبا
216. ۲۱۶آنهمه یار لاف توچه شدآنهمه لاف گزاف توچه شد
217. ۲۱۷گفتی از وصلت نمایم کامرانسازمت از کامرانی شادمان
218. ۲۱۸چون شد آن عهد وفاداری توچون شد آن آئین دلداری تو
219. ۲۱۹مهر تو با من چه شد کاینسان کنوناز غمت گردد دلم هر لحظه خون
220. ۲۲۰چون شد آن عهد وفا ای بی وفاکت کنون نی جز جفا ای بی وفا
221. ۲۲۱بسکه سودا دارم از گیسوی توبسکه دارم شوق وصل روی تو
222. ۲۲۲گاه میگویم چو قیس عامریآن ز جان از دوری لیلی بری
223. ۲۲۳از غمت ای دلبر پرناز و خشمپوشم از بیگانه وازخویش چشم
224. ۲۲۴جویم از اهل جهان بیگانگیشیوه خود را کنم دیوانگی
225. ۲۲۵از غم دل روی در صحرا کنمرفته در ویرانه ای مأوا کنم
226. ۲۲۶برکنم دل از جهان واهل آنچندی از اهل جهان گردم نهان
227. ۲۲۷جای در ویرانه ای سازم چو بومسوزم وسازم ز بخت تار شوم
228. ۲۲۸با دد ودام و سباع ووحش و طیرخو کنم چندی در این ویرانه دیر
229. ۲۲۹از غم دوران مگر فارغ شومخوش بود از غم اگر فارغ شوم
230. ۲۳۰باز گویم این طریق عقل نیستاین حکایت ها ندانم بهر چیست
231. ۲۳۱این نه راه و رسم دانائی بودباعث صد گونه رسوائی بود
232. ۲۳۲کی چنین کاری نماید عاقلیغیر بدنامی ندارد حاصلی
233. ۲۳۳هر که در دل عشق جانان باشدشصبر می باید به هجران باشدش
234. ۲۳۴لازم عاشق غم جانان بودگاه وصل است و گهی هجران بود
235. ۲۳۵خون دل باید خورد عاشق مدامعاشقان را خون دل باید به جام
236. ۲۳۶صبر باید عاشق از هجران کندجان نثار حضرت جانان کند
237. ۲۳۷گاه میگویم که من گر عاشقمگر به آن یار ستمگر عاشقم
238. ۲۳۸شیوه ام باید که شیدائی بوداز چه پروایم ز رسوائی بود
239. ۲۳۹عاشق از رسوائیش پروای نیستآنکه عاشق هست ورسوا نیست کیست
240. ۲۴۰نیست کس عاشق نی ار از ننگ دورننگ از عشق است صد فرسنگ دور
241. ۲۴۱عاشقان را نیست غم از ننگ ونامهستشان صهبای رسوائی به جام
242. ۲۴۲بازگویم گو که خود شیدا شومنیست غم تنها اگر رسوا شوم
243. ۲۴۳همچو وامق شهره اندر روزگارگر شوم از عشق آن عذرا عذار
244. ۲۴۴زاین سبب در دل جوی غم نیستمیک جوی غم در دوعالم نیستم
245. ۲۴۵لیک ترسم کآن مه نامهربانگردد از این کار رسوای جهان
246. ۲۴۶یار میترسم شود رسوا چو مننامش افتد بر زبان مردوزن
247. ۲۴۷شهره آفاق گردد زآن سببز این سبب هر دم رسد جانم به لب
248. ۲۴۸خوشتر آن باشد که باغم سر کنمخو بههجر آن پری پیکر کنم
249. ۲۴۹باز هم چندی کنم خوبا فراقسوزم وسازم به درداشتیاق
250. ۲۵۰باز گویم نی دلم از سنگ وروستدیگرم کو طاقت هجران دوست
251. ۲۵۱نی ز سنگ ورو بود از خون دلمنیست از یک قطره خون افزون دلم
252. ۲۵۲چون کند اندرجهان یک قطره دمبا دو صد محنت هزار اندوه وغم
253. ۲۵۳طاقت از هجران نیارم بیش از اینصبر بی جانان ندارم بیش از این
254. ۲۵۴ای صبا ای از توام آرام جانای توام آرام جان ناتوان
255. ۲۵۵آیدش ز این گفته ها گردرد سرقصه کوته کن سخن را مختصر
256. ۲۵۶همچو دل در پهلویش بنشین دمیمر اگر ز این گفته ها دارد غمی
257. ۲۵۷یار را با خویشتن دمساز کنلب سوی او بر نصیحت باز کن
258. ۲۵۸کای ستمگر تا به کی جور وجفامیکنی با عاشقان با وفا
259. ۲۵۹کین عشاق از چه باشد در دلتخود بگو از این چه آید حاصلت
260. ۲۶۰جور بر عشاق خونین دل مکنکار بر ایشان دگر مشکل مکن
261. ۲۶۱بیش از این بر عاشقان مپسند کینجور و کین کم کن بهایشان بعد از این
262. ۲۶۲از جفا کاری بکش دست ای نگاررحمی اور بر دل از عشاق زار
263. ۲۶۳خون مکن دل عاشقان زار رازآن مکن خرم دل اغیار را
264. ۲۶۴بیش از این جور ای بت شیرین مکنبعد از این شبدیز کین را زین مکن
265. ۲۶۵عاشقان را گرچه دل خونکرده ایزآنچه بتوان کرد افزون کرده ای
266. ۲۶۶لیک دیگر از جفاکش دست خویشجور با ایشان مکن ز این پس چو پیش
267. ۲۶۷زآنکه ترسم ای بت بیدادگربی دلی آهی کشد از دل سحر
268. ۲۶۸از ستمکاری وبیدادت شبیبر زبان آرد غریبی یا ربی
269. ۲۶۹روکندبیچاره ای بر آسمانراز گوید با خدای خود نهان
270. ۲۷۰از جفا وجور تو ای سنگدلبی کسی آهی کشد ازتنگدل
271. ۲۷۱آه ناکرده خدای آسمانگلشن حسن تورا آید خزان
272. ۲۷۲صرصر غم خامشت سازد چراغاز می حسمنت تهی گرددایاغ
273. ۲۷۳ای صبا با صد هزاران عجز ونالاز برای او بیاور این مثال
274. ۲۷۴شد زملکخود چو درکرمانشهانمنزل شیرین شه شیرین لبان
275. ۲۷۵گشت خسروز این حکایت باخبرپای را نشناخت از شادی ز سر
276. ۲۷۶کرد آهنگ مقام یار خویششد به طوف کعبه دلدار خویش
277. ۲۷۷چون عنان بگشاد سوی دشت شاهخاک ره آمد حجاب مهر وماه
278. ۲۷۸روز وشب صحرا به صحرا تاختیگاه صیدی درکمند انداختی
279. ۲۷۹تا که شد نزدیک قصر آن نگاربا دلی خورسن از دیدار یار
280. ۲۸۰پس خبر دادندشیرین را ازآنکاینکت پرویز آمد میهمان
281. ۲۸۱دولتی بی محنت امد در برتسایه افکن شدهمائی بر سرت
282. ۲۸۲گفت تا از بهر شه خرگه زننددر برون قصر جای شه کنند
283. ۲۸۳پس بپا کردند ز اطلس خرگهیوه ه خرگه چون فلک شه چون مه ی
284. ۲۸۴اندر آن خرگاه اطلس جای کردمه در این طاق مقرنس جای کرد
285. ۲۸۵گفت تا بر روی شه بندنددرشاه را سازند ازین غم خون جگر
286. ۲۸۶قصر را شیرین چومحکم در به بستدل بر خسروچوعهداو شکست
287. ۲۸۷در برشه گشت دل زاین غصه خونخون دل از دیده اش آمدبرون
288. ۲۸۸رود خون از چشم خود جاری نمودرخ ز خون دیده گلناری نمود
289. ۲۸۹روی خودرا جانب شاپور کردبا دلی پر ناله جانی پر زدرد
290. ۲۹۰گفت روز هر که عاشق هست تاریا همین روز من مسکین زار
291. ۲۹۱آنچه با من از جفا شیرین کندهر که عاشق یار با اواین کند
292. ۲۹۲یا همین یار من استی بی وفایا همین یار مرا نی جز جفا
293. ۲۹۳هرکه را بیدادگر یاری بوددر دلش اندوه دلداری بود
294. ۲۹۴از جفای یار زار است این چنینصبح او چون شام تار است این چنین
295. ۲۹۵یا ز جور یار من زارم همینروزتاری همچو شب دارم همین
296. ۲۹۶هر که عاشق هست دایم تلخ کامزهر غم جای میش باشد به جام
297. ۲۹۷یا همین تلخ است از غم کام منیا همین زهر است اندرجام من
298. ۲۹۸هر که دارد دلبری پرخشم وکینهمچوشیرین ترش روئی نازنین
299. ۲۹۹روز و شب چون زلف یار آشفته استخانه دل را ز شادی رفته است
300. ۳۰۰یا همین آشفته ام من روز وشبدل به رنج افکنده ام جان در تعب
301. ۳۰۱گفت شاپور ای شه فرخنده فرای مرا خاک رهت کحل بصر
302. ۳۰۲ای شهنشاه ملایک پاسبانای غلام درگهت شاهنشهان
303. ۳۰۳خون جگر از یار بودن تا به کیوز غمش خونبار بودن تا به کی
304. ۳۰۴تلخ کامیت ز شیرین بهر چیستگرچه شیرین است اما به ز کیست
305. ۳۰۵باشد اندر ملک اصفاهان مهیحور پیکر دلبری تابان مهی
306. ۳۰۶نام نیکویش همین نی شکر استپای تا سر خوشتر از نیشکر است
307. ۳۰۷خوشتر از این نیست تدبیر دگرکت کنی یاری به شکر لب شکر
308. ۳۰۸تا مگر شیرین کشد دست از جفاپا نهد در حلقه مهر ووفا
309. ۳۰۹چاره غیر از تیشه بهر خاره نیستجور شیرین را به جز این چاره نیست
310. ۳۱۰بسکه وصف شکر از خوبی نمودصبر وطاقت از دل خسروربود
311. ۳۱۱داد فرمان تا عنان داران خویشراه ملک اصفهان گیرند پیش
312. ۳۱۲از جفا وجوریار آن شهریاربا دلی نومید از دیدار یار
313. ۳۱۳شد به عزم ملک اصفاهان سوارگشت برکوهی مه تابان سوار
314. ۳۱۴رو به سوی ملک اصفاهان نهادلیک دل را در بر جانان نهاد
315. ۳۱۵رهنما شد سوی شکر گر دلشعشق شیرین باز بوداندر دلش
316. ۳۱۶روز و شب طی منازل کرد ورفتغصه دوری دلبر خورد ورفت
317. ۳۱۷قصه کوته چون به اصفاهان رسیدچون به طرف کعبه جانان رسید
318. ۳۱۸از لب لعل شکرخای شکرسیر شد آن شه زحلوای شکر
319. ۳۱۹از شراب وصل او کردی بهجاماز مدام لعل اوخوردی مدام
320. ۳۲۰می نبودیشاه را در روزوشبهیچ کاری غیر شادی و طرب
321. ۳۲۱پر بدش از باده مینای وصالروز وشب سرخوش زصهبای وصال
322. ۳۲۲فارغ از درد وغم ورنج ومحنبا شکر لب شیرین سخن
323. ۳۲۳صبح تا شام آن شه فرخنده فرغیر شادی می نبدکارش دگر
324. ۳۲۴لیک دلرخصت به خسرو می ندادکوبردیکباره شیرین را زیاد
325. ۳۲۵گرچه شکر بودشیرینش نبودچون به بردلدار شیرینش نبود
326. ۳۲۶آری آنکو پا نهد دردام عشقتر کندلب گه گهی از جام عشق
327. ۳۲۷کی زکف دامان دلبر را دهدمشکل از دامش به آسانی رهد
328. ۳۲۸شد چو ز این کردارها شیرین خبرزآتش غم سوخت از پا تا بسر
329. ۳۲۹در برش زاین ماجرا دل گشت خونشدزخون دیده رویش لاله گون
330. ۳۳۰گشت کاهی روی خوشتر از گلشنشئه رفت از لعل مانند ملش
331. ۳۳۱از دلش صبر وسکون محمل ببستدامن تاب و توانش شد زدست
332. ۳۳۲سنبل مشکینش افتادی ز تابهم لب چون لعل اواز رنگ وآب
333. ۳۳۳دیگرش پروای خودداری نماندعشق کارش را به رسوائی رساند
334. ۳۳۴کرد دور از تن پرندوپرنیانآمد از غیرت زجان خودبه جان
335. ۳۳۵جامه های نیلگون دربرکشیدمعجر نیلی ز غم بر سرکشید
336. ۳۳۶آری آری آنکه باشد سوگواربا پرند وپرنیان دارد چه کار
337. ۳۳۷جامه نیلی به بر بایدکندخاک غم هر دم بهسر باید کند
338. ۳۳۸ریخت خوناب جگر از چشم تربا دلی پر خون وجانی پر شرر
339. ۳۳۹گفت آوخ روزگارم تا رشداز کفم چون دامن دلدار شد
340. ۳۴۰بسکه ازهجرش نمودم خون جگررفت وخوافکند خسروبا شکر
341. ۳۴۱در دلش آه مرا تأثیر نیستچون کنم خود کرده را تدبیر نیست
342. ۳۴۲کاش آنروزی که شد مهمان منغیر زهر غم نخورداز خوان من
343. ۳۴۳باده حسرت به جامش ریختمزهر جان فرسا به کامش ریختم
344. ۳۴۴در به روی اونمی بستم دگرخاطر او رانمی خستم دگر
345. ۳۴۵آنهمه با او نکردم کاش کیننیست‌آری حاصل آن غیر از این
346. ۳۴۶در برش ز اندوه وغم دل گشت ریششد پشیمان از جفا و جور خویش
347. ۳۴۷ترسم ای شیرین شمایل یار منهم شکر لب هم شکر گفتار من
348. ۳۴۸هم تو از بس جورو کین داری رواروز وشب با عاشقان با وفا
349. ۳۴۹عاقبت روزی پشیمانت کندوز پشیمانی پریشانت کند
350. ۳۵۰ای صبا رحمی نیاورد ار ز پندپندهایت گر نیامد سودمند
351. ۳۵۱تا که شاید بر سر رحم آید اوزنگ جورو کین ز دل بزداید او
352. ۳۵۲پس بده سوگندی آن یار مراآن ستمگر یار عیار مرا
353. ۳۵۳کای مه بی مهر از جور و جفایدست کوته کن به حق آن خدای
354. ۳۵۴کانس وجن خوانند او را کردگارصبح روشن آفریدو شام تار
355. ۳۵۵هم منزه ذات پاکش از ازلهم مبرا از نقایص وازخلل
356. ۳۵۶نی شریکش درجهان وواحد استلایزال و لم یلد لم یولداست
357. ۳۵۷آنکه از بسیاری لطف وکرمچون توئی موجود آورد از عدم
358. ۳۵۸قامتت را به ز نیشکر نمودگیسویت را رشک مشک تر نمود
359. ۳۵۹لاله را کرد از جمالت منفعلسرو را از رشک قدت پا به گل
360. ۳۶۰دادت از خوبی لبی خوشت ز قندگیسوئی پر پیچ وخم همچون کمند
361. ۳۶۱صدهزاران دل به هر مویت اسیرکردازمردوزن وبرنا وپیر
362. ۳۶۲کردت از قد سروی و از رخ مهیساختت در کشور خوبی شهی
363. ۳۶۳کاینقدر با ما مکن جور و جفاشیوه خود را نما مهر ووفا
364. ۳۶۴برجفای اهل دل مایل مشوباعث خون من بی دل مشو
365. ۳۶۵درشکست عاشق بی دل مکوشبیش از این در امر بی حاصل مکوش
366. ۳۶۶هم نیامد گر که سوگندت به کارباز نارود ار به دل رحم آن نگار
367. ۳۶۷خوان ز سعدی آن به دوران بی بدلای صبا از بهرش این شیرین غزل
368. ۳۶۸ای که رحمت می نیاید برمنتآفرین بر جان ورحمت برتنت
369. ۳۶۹قامتت گویم که دلبند است وخوبیا سخن یا آمدن یا رفتنت
370. ۳۷۰شرمش از روی تو آید آفتابکاندر آید بامداد از روزنت
371. ۳۷۱حسن واندامت نمیگویم بشرحخود حکایت میکند پیراهنت
372. ۳۷۲ای که سر تا پایت از گل خرمنی استرحمتی کن برگدای خرمنت
373. ۳۷۳ماه رویا مهربانی پیشه کنسیرتی چون صورت مستحسنت
374. ۳۷۴ای جمال کعبه روئی باز کنتا طوافی میکنم پیرامنت
375. ۳۷۵دست گیر این پنج روزم در حیاتتا نگیرم درقیامت دامنت
376. ۳۷۶عزم دارم کز دلت بیرون کنمواندرون جان بسازم مسکنت
377. ۳۷۷گربه تیغ ای دلبر فرخنده پیبند از بندم خدا سازی چونی
378. ۳۷۸از توحاشا ناله از دل بر کشمیا لباس مهرت از تن درکشم
379. ۳۷۹من نگویم آن مکن یا این بکنهر چه خود خواهی ز مهر وکین بکن
380. ۳۸۰شهرتی داردمیان مرد و زنکآورد اندوه وغم طول سخن
381. ۳۸۱نیست چون این قصه را هیچ انتهاپس سخن را ختم کردم بر دعا