1. ۱بود تحفه ای از خدا میهمانچودر پیشت آید بشوشادمان
2. ۲گرامیش دار ار چه کافر بودکه این گفته گفت پیمبر بود
3. ۳تو را باشد از خرج مهمان چه بیمکه رزقش بود با خدای کریم
4. ۴مهیا نما از برایش طعامز لطف خود او را بکن شادکام
5. ۵ز هر نعمت تازه در پیش آربه پیشش شواز مهر خدمتگذار
6. ۶چو جان میهمان را بده جا به دلبه خدمت کن او را زخود منفعل
7. ۷بر میهمان تندخوئی مکنمشوترش رو تلخ گوئی مکن
8. ۸به پهلوی وی شاد وخرم نشیننه غمگین که اورا نمائی غمین
9. ۹به خشروئی او را ز خودشاد کنبه شیرینی او را چو فرهاد کن
10. ۱۰ز کس میهمان گر شود تنگدلسزد خوانی او را اگر سنگدل
11. ۱۱مگوپیش مهمان سخنهای زشتکه زشتان ندارند ره در بهشت