1. ۱ستم‌ است اگر هوست‌ کشد که به‌سیر سرو و سمن درآتو ز غنچه‌ کم ندمیده‌ای‌، در دل‌ گشا به چمن درآ
2. ۲پی نافه‌های رمیده‌بو، مپسند زحمت جستجوبه خیال حلقهٔ زلف او گرهی خور و به ختن درآ
3. ۳نفست اگر نه فسون دمد به تعلق هوس جسدزه دامن توکه می‌کشد که در این رباط‌ کهن درآ
4. ۴هوس تو نیک و بد تو شد، نفس تو دام و دد تو شدکه به این جنون بلد تو شد که به عالم تو و من درآ
5. ۵غم انتظار تو برده‌ام به ره خیال تو مرده‌امقدمی به پرسش من‌ گشا نفسی چو جان به بدن درآ
6. ۶چو هوا ز هستی مبهمی به تأملی زده‌ام خمیگره حقیقت شبنمی بشکاف و در دل من درآ
7. ۷نه‌ هوای اوج و نه پستی‌ات نه خروش هوش و نه مستی‌تچو سحر چه حاصل هستی‌ات نفسی شو و به‌ سخن درآ
8. ۸چه‌ کشی ز کوشش عاریت الم شهادت بی‌دیتبه بهشت عالم عافیت در جستجو بشکن درآ
9. ۹به‌ کدام آینه مایلی‌ که ز فرصت این همه غافلیتو نگاه دیدهٔ بسملی مژه واکن و به‌ کفن درآ
10. ۱۰ز سروش محفل‌ کبریا همه وقت می‌رسد این‌ نداکه به خلوت ادب و وفا ز در برون نشدن درآ
11. ۱۱بدرآی بیدل ازین قفس اگر آن طرف‌ کشدت هوستو به‌ غربت آن‌همه خوش‌ نه‌ای‌ که‌ بگویمت به‌ وطن درآ