1. ۱چشمی که ندارد نظری حلقهٔ دام استهر لب که سخن‌سنج نباشد لب بام است
2. ۲بی‌جوهری از هرزه‌درایی‌ست زبان راتیغی که به زنگار فرو رفت نیام است
3. ۳مغرور کمالی، ز فلک شکوه چه لازم؟کار تو هم از پختگی طبع تو خام است
4. ۴ای شعلهٔ امید نفس، سوخته تا چندفرداست که پرواز تو فرسودهٔ دام است
5. ۵نومیدی‌ام از قید جهان شکوه نداردبا دام و قفس طایر پرریخته رام است
6. ۶کی صبح نقاب افکند از چهره که امشبآیینهٔ بخت سیهم در کف شام است
7. ۷نی صبر به دل مانْد و نه حیرت به نظرهاای سیل دل و برق نظر، این چه خرام است؟
8. ۸مستند اسیران خم و پیچ محبتدر حلقهٔ‌ گیسوی تو ذکر خط جام است
9. ۹بگذر ز غنا تا نشوی دشمن احباباول سبق حاصل زر ترک سلام است
10. ۱۰گویند بهشت است همان راحت جاویدجایی که به داغی نتپد دل، چه مقام است؟
11. ۱۱چشم تو نبسته‌ست مگر گفت‌وشنودتمحو خودی ای بی‌خبر، افسانه کدام است؟
12. ۱۲بیدل، به گمان محو یقینم، چه توان کرد؟کم‌فرصتی از وصل‌پرستان چه پیام است؟