1. ۱ماییم و دلی سرورق بی سر و پاییچون آبله صحرایی و چون ناله هوایی
2. ۲از پردهٔ ناموسی افلاک کشیدیمننگی‌ که‌ کشد لاغری از تنگ قبایی
3. ۳گامی به ‌رهت نازده در خاک نشستیمچون اشک به این رنگ دمید آبله پایی
4. ۴جرأت هوس طاقت دوری نتوان بودزخم است همه ‌گر مژه واری‌ست جدایی
5. ۵دل مایل تحریر سجودی‌ست ‌که امروزنقش قدم او ورقی‌ کرده حنایی
6. ۶ای آینه‌ گرد نفسی بیش ندارمزین بیش مرا در نظر من ننمایی
7. ۷همت نپسندد که به این هستی موهومچون عکس در آیینه کنم خانه خدایی
8. ۸درکشور یأسی ‌که سحر خندهٔ شام استخفاش شوی به‌ که دهی عرض همایی
9. ۹زین جوش غباری ‌که‌ گرفته‌ست جهان رافتح در خیبر کن اگر چشم‌ گشایی
10. ۱۰تا چند خراشد اثر لاف ‌گلویتداوود نخواهی شدن از نغمه سرایی
11. ۱۱گر چون مه نو سرکشی از منظر تسلیمبوسد لب بامت فلک از عجز بنایی
12. ۱۲بر همزن‌ کیفیت یکتایی ما نیستاین سجده که بر پیکر مابست دوتایی
13. ۱۳بیدل تهی از خویش شدی ما و منت چیستای صفر بر اعداد تعین نفزایی