1. ۱چه معنی بیانی چه لفظ آشناییرسایی مدان تا ز خود بر نیایی
2. ۲چو رو یابد آیینهٔ بیحیاییشود جوهر آرای دندان نمایی
3. ۳چه مقدار آرایش خنده داردکف خاک و آنگه دماغ خدایی
4. ۴متن بر غروری‌که مانند آتشروی شعله‌ای چند و خاکستر آیی
5. ۵نفس مایه را می‌کشد لاف هستیبه رسوایی بی‌زر و میرزایی
6. ۶فلک غم ندارد ز آه ضعیفانچه پروا هدف را ز تیر هوایی
7. ۷درآیینهٔ هوش ما زنگ غفلتنهفته‌ست چون فسق در پارسایی
8. ۸به درد سرتهمت سرکشیهامن و عافیت صندل جبهه سایی
9. ۹چو ریزد پر و بال من از تپیدنشکست قفس را شود مومیایی
10. ۱۰سخن کرد توفانی انفعالمشنا داد ساز مرا تر صدایی
11. ۱۱قناعت ‌کند مرکز آبروبتشود قطره‌گوهر به صبرآزمایی
12. ۱۲اگرکشتی آسمان غرق‌گرددقلندر ندارد غم ناخدایی
13. ۱۳دربن انجمن غیر عبرت چه داردغرورنی‌و خجلت بوریایی
14. ۱۴به هستی من وما ضروریست بید‌لنفس نیست جز مایهٔ خود ستایی