1. ۱در خور گل‌ کردن فقرست استغنای مننیست جز دست تهی صفر غرورافزای من
2. ۲از مراد هر دو عالم بسکه بیرون جسته‌امدر غبار وحشت دی می‌تپد فردای من
3. ۳سایهٔ مویی زکلک خود تصورکرد وبسنقشبند وهم در صنع ضعیفیهای من
4. ۴ترک دنیا هم دماغ همت من بر نداشترنجه‌کرد افشاندن این‌گرد پشت پای من
5. ۵مشت خاکم لیک در عرض بهار رنگ و بوعالمی آیینه می‌پردازد از سیمای من
6. ۶نقش مهرخامشی چون موج برخود می‌تپددر محیط حسرت طبع سخن پیرای من
7. ۷پردهٔ ناموس بیرنگی‌ست شوخیهای رنگمی‌دری جیب پری‌گر بشکنی مینای من
8. ۸از سبکروحی درون خانه بیرونم ز خویشچون نگه در دیده‌ها خالیست از من جای من
9. ۹اینقدرها لالهٔ گلزار سودای کی‌امبی‌چراغان نیست دشت و در ز نقش پای من
10. ۱۰عمرها شد حسرتم خون گشتهٔ پابوس اوستصفحه می‌باید حنایی‌کردن از انشای من
11. ۱۱یاد ایامی‌ که از آهنگ زنجیر جنونکوچهٔ نی بود یکسر جاده در صحرای من
12. ۱۲شمع این محفل نی‌ام لیک از هجوم بیخودیدر رکاب رنگ از جا رفته است اجزای من
13. ۱۳هیچکس خجلت نقاب ربط‌ کم‌ظرفان مبادنشئه عمری شد عرق می‌چیند از صهبای من
14. ۱۴کرد بیدل سرخوش جمعیتم آخر چوشمعداغ جانکاهی همان ته جرعهٔ مینای من