1. ۱نه خط شناس امیدم نه درس محرم بیمبه ‌حیرتم‌ که محبت چه می‌کند تعلیم
2. ۲بیاکه منتظرانت چو دیدهٔ یعقوبفضای کلبهٔ احزان گرفته‌اند به سیم
3. ۳ز نسبت دهنت بسکه لذت اندود استبهم دو بوسه زند لب دم تکلم میم
4. ۴بغیر سجده ز سیمای عجز ما مطلبجبین سایه و آیینه داری تسلیم
5. ۵چه شد زبان تمنا خموش آهنگستنگاه نامهٔ سایل بس است سوی‌کریم
6. ۶به یاس گرد هوسهایم از نظر برخاستنفس‌گداخته را رنگ می‌کند تعظیم
7. ۷به رنگ پسته لب از جوش خون ندوخته‌امحذر که صورت منقار من دلی‌ست دو نیم
8. ۸فتادگی همه جا خضر مقصد ضعفاستعصای جاده همان می‌کشد خط تسلیم
9. ۹عبث متاز که خونت به‌ خاک می‌ریزدسرشک را قدم جرات خودست غنیم
10. ۱۰پی حقیقت نیک و بد گذشته مگیرخطوط وهم مپیما که‌ کهنه شد تقویم
11. ۱۱ز شور وحدت و کثرت به درد سر نرویحدیث ذره و خورشید مبحثی است قدیم
12. ۱۲مرو به صومعه کانجا نمی‌توان دیدنبه وهم خلد، جهانی گرفته کنج جحیم
13. ۱۳در آن بساط که کهسار ناله پرداز استغبار ماست هوس مردهٔ امید نسیم
14. ۱۴غبار شمع به تاراج رنگ باخته رفتمتاع عاریت ما به هیچ شد تقسیم
15. ۱۵درون پردهٔ هستی تردد انفاساشاره‌ای‌ست که اینجا مسافر است مقیم
16. ۱۶دل گداخته مضمون گوهر دگر استمحیط آب شد اما نبست اشک یتیم
17. ۱۷چو ابر دست به دامان اشک زن بیدلمگر به ‌گریه برآید سیاهی‌ات ز گلیم