1. ۱سرمه شد آخر به خواب بی‌خودیها پیکرمسایهٔ دیوار مژگان که زدگل بر سرم
2. ۲خواب نازی‌ کرد پیدا شعله از خاکسترمبالش پرواز شد واماندگیهای پرم
3. ۳رشتهٔ تسبیحم ازگمگشته‌های یادِ کیستتاسری از خود برآرم صدگریبان می‌درم
4. ۴مزد ایمایی‌که از من رنگ حرفی واکشدمعنی نشنیده‌ای افتاده درگوش کرم
5. ۵الفت خویشم بیابان‌گردی واماندگی‌ستهر دو عالم طی شود گامی ‌که از خود بگذرم
6. ۶انفعال جرم سامان بهشتی دیگر استازنم یک جبهه خجلت آب چندین‌کوثرم
7. ۷با چنین عصیان ز دوزخ بایدم خجلت‌ کشیدظلم مپسندید بر آتش ز دامان ترم
8. ۸بی‌تکلّف چون حباب از قلزم آفات دهرچشم اگر پوشم لباس عافیت دارد پرم
9. ۹دل به عزلت خاک شد از درد آزادی مپرسکاش از ننگ فسردن آب ‌گردد گوهرم
10. ۱۰تهمت اوهام چندین دام پیدا می‌کندطایر رنگم‌ کجا پرواز و کو بال و پرم
11. ۱۱نیستم آگه مقیم خلوت اندیشه ‌کیستاینقدر دانم که فریادی‌ست بیرون درم
12. ۱۲سیر گلشن چیست تا دامان دل‌ گیرد هوسمی‌کند یاد تو از گل صد چمن رنگین‌ترم
13. ۱۳بر حلاوت بس که پیچیدم غم دردم نماندناله‌ها بیدل به غارت داد چون نیشکرم