1. ۱هوس جنون زده ناکجا همه سو قدم زند از طمعبه‌کجاست‌کنج قناعتی ‌که در قسم زند از طمع
2. ۲به دو روزه فرصت بی‌بقا که نه فقر دارد و نه غنابه زمین فرو نرود چرا که‌ کسی علم زند از طمع
3. ۳حذر از توقع این و آن که مذلتت نکشد عنانهمه ‌گر بود سر آسمان‌ که به خاک خم زند از طمع
4. ۴فلکت اگر در باز شد دو جهان قلمرو ناز شدچو غرض معامله‌ساز شد همه را بهم زند از طمع
5. ۵چه خوش است آینهٔ خسان نرسد به صیقل امتحانکه حریص اگر مژه واکند به حیا قلم زند از طمع
6. ۶مپسند بر گل آرزو هوس طراوت رنگ و بوکه مباد جوهر آبرو به غبار نم زند از طمع
7. ۷بلد است مصلحت ازل سوی وعده‌گاه قیامتتکه تلاش هرزه دو امل به در عدم زند از طمع
8. ۸اگرت بود رگ غیرتی‌ که بر آبرو نزند تریکف خاک‌ گیر و حواله‌ کن به لبی‌ که دم زند از طمع
9. ۹کف دست می‌گزد امتحان ز خسیس و همت ما مپرسکه چو سکه هر چه به سر خورد به سر درم زند از طمع
10. ۱۰نشود کدورت فقر ما کلف صفاکدهٔ غناچقدر غبار دل‌گدا به صف کرم زند از طمع
11. ۱۱سر و برگ بیدل ما شود اگر اتفاق قناعتیشجر جهان غنا شود نفسی ‌که‌ کم زند از طمع