1. ۱حسن شرم آیینه داند روی تابان تراچشم‌عصمت سرمه‌خواندگرد دامان تو را
2. ۲بسکه بر خود می‌تپد از آرزوی ناوکتمی‌کند در سینه دل هم‌کار پیکان تو را
3. ۳در تماشایت همین مژگان تحیر ساز نیستهر بن مو چشم قربانی‌ست حیران تو را
4. ۴گلشن‌از اوراق‌گل عمری‌ست‌پیش عندلیبمی‌گشاید دفتر خون شهیدان تو را
5. ۵درگرفتاری بود آسایش عشاق و بسآشیان از حلقهٔ دام است مرغان تو را
6. ۶سرمه از خاک شهیدان‌گر نینگیزد غبارکیست تا فهمد زبان بینوایان تو را
7. ۷غیر جرم عشق در آزار ما آزردگانحیله بسیار است خوی ناپشیمان تو را
8. ۸طیلسان را از غبار خود به‌دوش افکندنستتا توان بستن به دل احرام دامان تو را
9. ۹پیکر مجنون به‌تشریف دگرمحتاج نیستکسوت خارا همان زیباست عریان تو را
10. ۱۰نشئهٔ عمر خضر جوش دوبالا می‌زندگر عصا گیرد بلندیهای مژگان تو را
11. ۱۱می‌تواند دقتم فرق شکست از موج‌کردلیک نشناسم ز رنگ خویش پیمان تو را
12. ۱۲ای دل‌گم‌کرده مطلب هرزه نالی تا به‌کیجوش ابرامت اثرگم کرد افغان تو را
13. ۱۳تا شوی یک چشم رسوای تماشای بتانچون مژه صد چاک می‌بایدگریبان تو را
14. ۱۴بیدل از رنگین خیالیهای فکرت می‌سزدجدول رنگ بهار اوراق دیوان تو را