1. ۱کیست‌ کز جهد به آن انجمن ناز رسدسرمه‌گردیم مگر تا به تو آواز رسد
2. ۲درخور غفلت دل دعوی پیدایی ماستهمه محویم‌گر آیینه به پرداز رسد
3. ۳حذر ای شمع ز تشویش زبان‌آراییکه مبادا سر حرفت به لب‌گاز رسد
4. ۴ما و من آینه‌دار دو جهان رسوایی‌ستهستی آن عیب نداردکه به غمّاز رسد
5. ۵سر به جیب از نفس شمع عرق می‌ریزدیعنی آب است نوایی که به این ساز رسد
6. ۶حشر آتش همه‌جا آینهٔ سوختن استآه از انجام غروری که به آغاز رسد
7. ۷هستی‌ام نیستی انگاشتنی می‌خواهدورنه آن رنگ ندارم که به پرواز رسد
8. ۸خاکساری اثر چون و چرا نپسنددعجز بر هرچه زند سرمه به آواز رسد
9. ۹مدعی درگذر از دعوی طرز بیدلسحر مشکل که به کیفیت اعجاز رسد