1. ۱فکر خویشم آخر از صحرای امکان می‌بردهمچو شمع آن سوی دامانم‌ گریبان می‌برد
2. ۲شرمسار هستی‌ام کاین کاغذ آتش زدهیک دو گامم زین شبستان با چراغان می‌برد
3. ۳الفت دل با دم هستی دو روزی بیش نیستانتظار شیشه اینجا طاق نسیان می‌برد
4. ۴پیکر خم گشته در پیری مددخواه از سر استاز گرانی گوی ما با خویش چوگان می‌برد
5. ۵حاصل این مزرع علم و عمل سنجیدنی استسنبله چون پخته شد چرخش به میزان می‌برد
6. ۶از فنا هر کس کمال خویش دارد در نظردانه را در آسیاها هیأت نان می‌برد
7. ۷تا گداز دل دهد داد فسردنهای جسمسنگ این کوه انتظار شیشه‌سازان می‌برد
8. ۸صحبت یاران ندارد آنقدر رنگ وفاقشمع هم زین بزم داغ چشم گریان می‌برد
9. ۹این درشتان برگزند خلق دارند اتفاقلیک از این غافل که پشت دست دندان می‌برد
10. ۱۰گر چنین دارد محبت پاس شرم انتظارچشم ما هم بعد از این راهی به کنعان می‌برد
11. ۱۱خانهٔ مجنون به رفت و روب پر محتاج نیستگردباد اکثر خس و خار از بیابان می‌برد
12. ۱۲با همه بی‌دست و پایی در تلاش خاک باشعزم این مقصد گهر را نیز غلتان می‌برد
13. ۱۳بر تغافل ختم می‌گردد تک و تاز نگاهکاروان ما همین مژگان به مژگان می‌برد
14. ۱۴در خیال نفی فرع از اصل‌، باید شرم داشتناله چون افسرد آتش در نیستان می‌برد
15. ۱۵عشق مختار است بیدل نیک و بد درکار نیستبی‌گناهی یوسف ما را به زندان می‌برد