1. ۱به تردستی بزن ساقی غنیمت‌دار قلقل رامبادا خشکی افشاردگلوی شیشهٔ مل را
2. ۲ ز دلها تا جنون جوشد نگاهی را پرافشان‌کنجهان تا گرد دل‌گیرد پریشان سازکاکل را
3. ۳ چسان رازت‌نگهدارم که‌این سررشتهٔ غیرتچو بالیدن به روی عقده می‌آرد تأمل را
4. ۴ سرشک‌از دیده بیرون ریختم‌مینا به‌جوش آمدچکیدنهای این خم آبیاری‌کرد قلقل را
5. ۵ درین محفل‌که جوشدگرد تشویش از تماشایشبه خواب امن می‌باشد نگه چشم تغافل را
6. ۶ زبحث شورش دریا نبازد رنگ تمکینتچوگوهرگر بفهمی معنی درس تأمل را
7. ۷ دچار هرکه شد آیینه‌رنگ جلوه‌اش‌گیردصفای د‌ل برون از خویش نپسندد تقابل را
8. ۸ جنون ناتوانان را خموشی می‌دهد شهرتبه غیر‌از بو صدایی نیست زنجیر رگ‌گل را
9. ۹ نیاز و ناز باهم بسکه یک رنگند درگلشنزبوی غنچه نتوان فرق‌کرد آواز بلبل را
10. ۱۰ به می رفع‌کجی مشکل بود ازطبع‌کج طینتبه زور سیل نتوان راست‌کردن قامت پل را
11. ۱۱شکنج جسم و عرض دستگاه ای بیخبر شرمیغبارانگیز ازین خاک و تماشاکن تجمل را
12. ۱۲ فسردن‌گر همه‌گوهر بود بی‌آبرو باشدبکن جهد آن قدرکز خاک برداری توکل را
13. ۱۳به پستی نیز معراجی است‌گر آزاده‌ای بیدل صدای آب شو ساز ترقی‌کن تنزل را