در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
شیخ بهایی
شیخ بهایی
۹۵۳–۱۰۳۰ ق.بعلبک
بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ میشود. از آثار او میتوان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةالحساب، تشریح الافلاک و دو مثنوی معروف «نان و حلوا» و «شیر و شکر» اشاره کرد. وی در سال ۱۰۳۰ هجری قمری در اصفهان دار فانی را وداع گفت. جنازهٔ او را به مشهد انتقال دادند و در مسجد گوهرشاد دفن کردند.
جستجو در آثار شیخ بهایی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۲۵ اثر
۱
غزل شمارهٔ ۱
جاء البرید مبشرا من بعد ما طال المدا • ای قاصد جانان تو را صد جان و دل بادا فدا
۲
غزل شمارهٔ ۲
ای خاک درت سرمهٔ ارباب بصارت • در تأدیت مدح تو خم، پشت عبارت
۳
غزل شمارهٔ ۳
به عالم هر دلی کاو هوشمند است • به زنجیر جنون عشق، بند است
۴
غزل شمارهٔ ۴
بگذر ز علم رسمی، که تمام قیل و قال است • من و درس عشق ای دل! که تمام وجد و حال است
۵
غزل شمارهٔ ۵
دلا! باز این همه افسردگی چیست؟ • به عهد گل، چنین پژمردگی چیست؟
۶
غزل شمارهٔ ۶
آنانکه شمع آرزو در بزم عشق افروختند • از تلخی جان کندنم، از عاشقی واسوختند
۷
غزل شمارهٔ ۷
دگر از درد تنهایی، به جانم یار میباید • دگر تلخ است کامم، شربت دیدار میباید
۸
غزل شمارهٔ ۸
یک گل ز باغ دوست، کسی بو نمیکند • تا هرچه غیر اوست، به یک سو نمیکند
۹
غزل شمارهٔ ۹
آنها که ربودهٔ الستند • از عهد الست باز مستند
۱۰
غزل شمارهٔ ۱۰
عهد جوانی گذشت، در غم بود و نبود • نوبت پیری رسید، صد غم دیگر فزود
۱۱
غزل شمارهٔ ۱۱
نگشود مرا ز یاریت کار • دست از دلم ای رفیق! بردار
۱۲
غزل شمارهٔ ۱۲
آتش به جانم افکند، شوق لقای دلدار • از دست رفت صبرم، ای ناقه! پای بردار
۱۳
غزل شمارهٔ ۱۳
اگر کنم گله من از زمانهٔ غدار • به خاطرت نرسد از من شکسته غبار
۱۴
غزل شمارهٔ ۱۴
الهی الهی، به حق پیمبر • الهی الهی، به ساقی کوثر
۱۵
غزل شمارهٔ ۱۵
تا سرو قباپوش تو را دیدهام امروز • در پیرهن از ذوق نگنجیدهام امروز
۱۶
غزل شمارهٔ ۱۶
روی تو گل تازه و خط سبزهٔ نوخیز • نشکفته گلی همچو تو در گلشن تبریز
۱۷
غزل شمارهٔ ۱۷
پای امیدم، بیابان طلب گم کردهای • شوق موسایم، سر کوی ادب، گم کردهای
۱۸
غزل شمارهٔ ۱۸
من آینهٔ طلعت معشوق وجودم • از عکس رخش مظهر انوار شهودم
۱۹
غزل شمارهٔ ۱۹
به شهر عافیت، مأوی ندارم • بغیر از کوی حرمان، جا ندارم
۲۰
غزل شمارهٔ ۲۰
مقصود و مراد کون دیدیم • میدان هوس، به پی دویدیم
دربارهی شیخ بهایی
بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ میشود. از آثار او میتوان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةالحساب، تشریح الافلاک و دو مثنوی معروف «نان و حلوا» و «شیر و شکر» اشاره کرد. وی در سال ۱۰۳۰ هجری قمری در اصفهان دار فانی را وداع گفت. جنازهٔ او را به مشهد انتقال دادند و در مسجد گوهرشاد دفن کردند.
۱۲۸
شعر در دیوان
۲۵
غزلیات
۸۱
رباعیات
۱۱
قطعات