1. ۱بفرخی و سعادت بخواه جام شرابکه باز باغ برید از پرند سبز ثیاب
2. ۲ز رنگ میغ و ز برگ شکوفه پنداریزمین حواصل پوشید و آسمان سنجاب
3. ۳بشاخ سوسن نازک قریب شد قمریز برگ گلبن چابک غریب گشت غراب
4. ۴چو دست مردم غواص دست باد صبابباغ روشن گوهر دهد ز تیره سحاب
5. ۵سکندرست صبا ، کز بیان تاریکی به حد روشنی آورد گوهر نایاب
6. ۶چو تر شود گل باغ از گلاب دیدۀ ابرگل شکفته برون آرد از پرند نقاب
7. ۷اگر گلاب زگل ساختند نیست عجبعجب تر آنکه همی باغ گل کند ز گلاب
8. ۸بهاری ابر سیه فام تند و پیچندهبه مار افعی ماند دهان پر آتش و آب
9. ۹اگر زمرد صحرا نه نور داد بدوزدیده ابر چرا بر زمین فشاند مذاب ؟
10. ۱۰شگفت نیستکه از برف لاله ساخت زمین که هست لاله چو شنگرف و برف چون سیماب
11. ۱۱گمان بریکه زگل ارغوان خجالت یافتبجای خوی زمسامش برون دمید شراب
12. ۱۲به رنگ عنبر نا بست شاخ او بدرستاگر شدست شرابش ببوی عنبر ناب
13. ۱۳به قوت گل و سبزی زمین باغ اکنون چو بخت خواجه عمید آمدست روشن و شاب
14. ۱۴ابوالحسن علی بن محمد ، آنکه بدوستبلند نعمت و بخت و ستوده حشمت و آب
15. ۱۵خدایگانی ، آزاده ای ، که سیرت اوتمام ذات صیانت شدست و عین صواب
16. ۱۶گر آب ابر بگیرد صدف بنام عدوشخسک کند بگلودر چو لؤلؤ خوشاب
17. ۱۷و گر عدوی وی اندر دو چشم شیر شوددو دست مرگ در آید بچشم شیر چو خواب
18. ۱۸ورا سجود برد نور جان افلاطونبدان گهی که برد دست سوی کلک و کتاب
19. ۱۹هزار عنصری آید کهین خیالی اوز روی علم عروض و قوافی و القاب
20. ۲۰ایا عمیدی کاعدای تو چشید ستندز تیغ مرگ سیاست ، زلفظ بخت عتاب
21. ۲۱شعاع دیده آن کیمیای زر گرددکجا خیال کف تو ببیند اندر خواب
22. ۲۲بدست و طبع تو عین سخا و همت راسبب نهاد ، تو گویی ، مسبب الاسباب
23. ۲۳همی سخا و فعال ترا بلفظ فصیحمدیح خواند نا بسته نطفه در اصلاب
24. ۲۴ستارۀ عدوی تو زسهم و هیبت توگداز گیرد و او را لقب نهند شهاب
25. ۲۵تو آن کسی که زبهر گزافه بخشیدنزرسم خلق همی کم کنی رسوم حساب
26. ۲۶مخالف تو ترا با خود ار قیاس کند همی بقوت دریا نهد بخار سراب
27. ۲۷مگر نداند کاندر فلک همی سازدزخاک سم ستور تو مشتری محراب
28. ۲۸تو گر بهمت خود چرخ را پیام دهیزبان سعد دهد مر ترا ز چرخ جواب
29. ۲۹گزافه داند با دولت تو کوشیدنگزافه نیست بریدن ز ران شیر کباب
30. ۳۰خدا یگانا ، جان رهی و طبع رهیز خلق عالم دارد به مدحت تو شتاب
31. ۳۱شگفت نیست که چاکر عروس مدح ترابه زیور سخن آراستست در هر باب
32. ۳۲نه بنده کرد ، که تأثیر مدحتت کردستکه در معانی و لفظش خرد کند اعجاب
33. ۳۳مدیح خویش تو گویی ، نه من همی گویمز ما نیاید جز سیرت ذوی الالباب
34. ۳۴اثر فلک کند ، ار نه کجا پدید آیدتمامی فلک از خط زیج و اسطرلاب
35. ۳۵ز راستی مدیح تو طبع مادح تو بحاصل آرد یک بیت و صد هزار ثواب
36. ۳۶همیشه تا ندرد پشه پشت و یال هزبرهمیشه تا نکند صعوه پر و بال عقاب
37. ۳۷هزار سال بمان در مراد خویش رهینموافقان بنعیم و مخالفان بعذاب