1. ۱ای به دیدار ضحکهٔ ضحاکوی به کردار حجت حجاج
2. ۲منتفی کرده جود را تو وجودمنطفی کرده عدل را تو سراج
3. ۳بخل، از باطن تو کرده ظهورظلم، از ظاهرت گرفته رواج
4. ۴دست ظلم تو و، دل مظلوم؛ناخن نسر و سینه ی دراج
5. ۵لبت از لوث، پنجه ی کناسدلت از بیم، بیضه ی حلاج
6. ۶جانور، کس ندیده چون تو بگو؛مادرت از کجا گرفته نتاج؟!
7. ۷زاد تا مادرت، طبیب قضا؛از مزاج تو خواست استمزاج
8. ۸چار خلطت، بچار رکن بدندید از حرص و بخل و کبر و لجاج
9. ۹کرد، کردی ز بطن او چو خروجطالعت را، منجم استخراج
10. ۱۰یافت در روزنامه ی ایجاددل تو کدخدا، ستم هیلاج
11. ۱۱کرده قربانی آهوان حرمحج نکرده زدی ره حجاج
12. ۱۲در ره پا برهنگان حجازبرفشانده خسک، شکسته زجاج
13. ۱۳سیم سیم آوریت تا باقی است؛بزر زرگری، نه یی محتاج
14. ۱۴شکر، سد شده ره نیاکانت؛از عروج فلک شب معراج
15. ۱۵ورنه چون آدمی ز افسونتملک ای دیو زاده دادی باج
16. ۱۶ماندنت در زمانه بودی ظلمگر نبودی حدیث استدراج
17. ۱۷خاک تو، باد خواهد، آتشت آب؛گیرد اندک مگر زمانه مزاج
18. ۱۸تا شدی حاکم صفاهان، شدروز روشن بچشمها شب داج
19. ۱۹مردمش، ز اضطراب نشناسندشبه از گوهر، آبنوس از عاج
20. ۲۰متوحش، ز هم شده احبابمتفرد، ز یکدیگر ازواج
21. ۲۱از فریب تو، ناشکیب اشخاصاز قرار تو، در فرار افواج
22. ۲۲نخل بخلت چو رست از آنجا شدرطبش خشک تر ز میوه ی کاج
23. ۲۳خارجی گر نه یی، چرا طلبیاز مسلمان فزون ز جزیه خراج
24. ۲۴طمعت راست، بسکه دندان تیز؛بیضه بیرون کشی ز ک... زجاج
25. ۲۵بر سرت سروری اگر زیبدای تو را گنده تر تن از تیماج
26. ۲۶قلتبان، پا نهد بپایه ی تختروسبی سرکشد بسایه ی تاج
27. ۲۷از تو،دردی که در دل فقراستنکند غیر ذوالفقار علاج
28. ۲۸گیرد از آه نیم شب یا ربگردد از اشک صبحدم ای کاج
29. ۲۹آتش خشم ایزدی بالالجه ی قهر سرمدی مواج
30. ۳۰شود از غیرت خدای جهانسینه ات تیر آه را آماج
31. ۳۱گرچه کمتر نه در جهان ز تو کسبکم از خود کسی شوی محتاج
32. ۳۲کردت آنکو خراب خانه ی تنخوردت آنکو چو آب خون دواج
33. ۳۳خیر آن کم نه از عمارت بیت؛اجرا این کم نه از سقایه ی حاج
34. ۳۴باد تا هست پیره زال سپهرتار شب پود روز را نساج
35. ۳۵دوستانت لباسشان ز پلاسدشمنانت دواجشان دیباج